Tag: Toei Animation

Recensie: Digimon Adventure tri. Confession

7ad1adeb

Hoewel er al een aankondiging is geweest voor het twintigjarige jubileum van Digimon, gaat de viering voor het vijftienjarige jubileum nog een tijdje door! De eerste twee films in de zesdelige Digimon Adventure tri. filmserie waren grote successen en vanaf afgelopen september is nu ook de derde film in de serie, Digimon Adventure tri. Confession, beschikbaar.

Nadat ze hun persoonlijke zorgen hebben opgelost, voelen Mimi en Joe zichzelf beter dan ooit  tevoren. Maar dat betekent niet dat plotseling alles goed is met de Digidestined. Vooral Meiko zit in een diep dal, nadat Meicoomon door haar infectie alle controle is verloren. Ook Koushiroh, beter bekend als Izzy, zit niet lekker in zijn vel. Hij ziet zichzelf namelijk als de enige die de verspreiding van de infectie kan stoppen, en vergt het uiterste van zichzelf. Maar de rest van de groep maken zich ook zorgen over de infectie. Voornamelijk Takeru, oftewel T.K., die vreemde dingen ziet gebeuren met Patamon…

Op dit moment in het verhaal is duidelijk dat de eerste akte voorbij is. Het schockerende verraad van Meicoomon creëerde een situatie die niet simpelweg terug te draaien valt, waardoor het verhaal nu een duidelijk meer dramatische wending heeft genomen.

Veel van het verhaal lijkt hier te draaien om het verzwijgen van informatie. Het blijkt dat Meiko al langer wist dat er iets aan de hand was met Meicoomon, maar uit een gevoel van machteloosheid heeft ze die zorgen diep weggedrukt. Takeru zit nu in een vergelijkbare situatie: is Patamon ook geïnfecteerd, en zo ja, wat kan hij dan het beste doen? Zolang hij die antwoorden niet heeft, heeft hij het gevoel dat het beter is de rest er niet mee lastig te vallen. En buiten de Digidestined lijkt nog iemand informatie te verzwijgen: het wordt steeds onduidelijker welke doelen Maki Himekawa nu eigenlijk heeft.

Waar in vorige delen van Digimon Adventure de Digimon een vrij passieve rol speelden buiten de gevechten om, hebben ze in deze film meer te doen. Zij ontvangen namelijk op verrassende wijze informatie over de infectie, en hoe het bestreden kan worden. Maar dankzij die informatie komen ook zij voor een moeilijk besluit te staan. Wat zal hun uiteindelijke besluit zijn?

Het mag duidelijk zijn dat er in dit deel van het verhaal veel subplots in beweging zijn. Ondanks een ongemakkelijke overgang hier en daar, wordt over het algemeen makkelijk gewisseld tussen die verschillende subplots. Daardoor kijkt ook dit deel weer makkelijk weg, ondanks de zware en soms verdrietige sfeer. Jammer genoeg blijven de afleveringen wel op rare momenten eindigen.

Visueel gezien mag Confession er wel zijn. Dit deel is niet zo goed geanimeerd als deel 1, maar de onafgemaakte animatie die te zien was in deel 2 is hier nergens te bekennen. Mogelijk komt dat omdat Toei Animation dit keer langer de tijd heeft genomen. Ik juich dat toe; liever kwaliteit boven kwantiteit, vooral als het films betreft!

Moch je na het zien van eerdere delen twijfels hebben over het feit dat er maar weinig gebeurt in deze filmserie, dan zal dit deel die zorgen voor je wegnemen. Dankzij het belangrijk voelende plot is dit de beste film in de serie tot nu toe. Ondanks dat is deze serie nog steeds alleen voor de fans. Je weet het wel als ik het over je heb!

Digimon Adventure tri. Confession is te bekijken op crunchyroll.

Advertenties

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 3

14407

Satoshi Kon en Mamoru Hosoda, die ik eerder heb besproken, zijn beide geweldige regisseurs. Maar omdat ze de kans hadden om te werken met grote filmbudgets, hadden ze ook veel middelen tot hun beschikking om te laten zien hoe goed ze zijn. Het is veel moelijker om jezelf te bewijzen wanneer je moet werken met slechts een schamel tv-anime budget. Toch zijn er regisseurs die dat ook voor elkaar krijgen, zoals de eigenzinnige Kunihiko Ikuhara.

50edda8295d14bc3cdcf7022d64ec3bfb6bcc549_hqNet als Mamoru Hosoda begon Ikuhara zijn regiecarrière bij Toei, als afleveringsregisseur voor Sailor Moon. Zijn afleveringen waren zo uniek en interessant dat op het moment dat de serieregisseur Jun’ichi Satoh zijn positie opgaf tijdens Sailor Moon R, het tweede seizoen, hij het stokje doorgaf aan Ikuhara. Door de overweldigende populariteit van de Sailor Moon franchise kon Kunihiko Ikuhara nog een paar jaar doorwerken aan deze franchise. Hij bleef zijn positie namelijk behouden voor seizoen 3, die Sailor Moon S heet, en seizoen 4, genaamd Sailor Moon SuperS, bovenop de film die bij Sailor Moon R hoorde.

Door zijn werk aan de Sailor Moon franchise werd al duidelijk dat Kunihiko Ikuhara een unieke, opvallende en verslavende regiestijl had. Maar hoe goed hij echt was werd pas duidelijk toen hij begon te werken aan zijn eigen originele werk. Voor de eerste van zijn originele projecten richtte hij de creatieve groep Be-Papas op. Behalve hem zelf bestond deze groep ook onder andere uit de schrijver Yohji Enokido en de mangaka Chiho Saitoh. De samenwerking tussen deze mensen leidde tot het bestaan van het multimediaproject Revolutionary Girl Utena, bestaande uit een anime, manga en videospel.

showposterRevolutionary Girl Utena had zelfs toen het uitkwam in 1998 geen goede animatie, en door de passage van de tijd ziet het er nog slechter uit. Maar toch is het voor elke anime fan de moeite  waard om te kijken. De serie gaat over het sportieve meisje Utena Tenjoh, die betrokken raakt in een serie zwaarden duels waarmee wordt bepaald wie de verloofde van de Rozenbruid, Anthy Himemiya, wordt. Degene die uiteindelijk de hand van Anthy wint krijgt hun wens vervult. Uit dit concept komt een sprookjesachtig verhaal met feministische thema’s voort, waarin de normale gang van sprookjes wordt verworpen. Door het vele gebruik van symboliek en de rijke thematische inhoud maakte Ikuhara hier een werkelijk meesterwerk van.

Bovendien weet Ikuhara zijn gebrek aan een groot budget in een voordeel om te zetten. Waar normaal gesproken herhaalde animatie als slecht wordt beschouwd, maakt Ikuhara de repetitie op meesterlijke wijze een belangrijk gedeelte van het verhaal. Hierdoor wordt de herhaalde animatie een belangrijk gedeelte van het verhaal, en voegt het daadwerkelijk veel toe aan de serie.

Het succes van Utena leidde tot de productie van een filmversie, maar daarna werd het stil rond Kunihiko Ikuhara. Hij begon zich bezig te houden met andere dingen dan regisseren, zoals een boek- en muziekproject genaamd Schell Bullet. Meer dan een decennium later, in 2011, kregen we eindelijk een nieuwe serie van Ikuhara, de kleurrijke serie Mawaru Penguindrum.

11957Mawaru Penguindrum gaat over de twee broers Kanba en Shohma en hun chronisch zieke zus Himari, die plotseling sterft tijdens een bezoek aan een dierentuin. Maar door een mysterieuze levensvorm krijgt Himari de kans op een tweede leven, zolang Kanba en Shohma de “Penguindrum” kunnen vinden. Mawaru Penguindrum gaat over een heleboel verschillende zaken tegelijkertijd, en is daarom eigenlijk iets te ingewikkeld. Dat maakt het erg lastig om goed te begrijpen, maar daarom blijft het ook een fascinerende serie, zelfs als je het al vaker hebt gezien. Bovendien is alles aan de serie op geweldige wijze ontwerpen, zowel visueel (achtergronden, personages) als muzikaal.

captureIkuhara’s meest recente serie komt uit 2015, en draagt de naam Yuri Kuma Arashi, dat in Nederlands Lelie Beer Storm betekent. Het speelt zich af in een wereld waar een grote muur wordt gebouwd om beren van mensen weg te houden. Twee beren, Ginko en Lulu, nemen een menselijke gedaante aan om op die manier tussen de mensen te kunnen wonen, en zo dicht in te buurt te kunnen komen van Tsubaki Kureha, een meisje die beren haat omdat haar moeder is vermoord door een beer. Hoewel Ikuhara nog steeds uitgebreid gebruik maakt van ingewikkelde symboliek, is deze serie het meest voor de raap door de korte duur van maar 12 afleveringen. Maar opnieuw is dit een prachtige serie om te zien, horen, en om over na te denken, en bovendien brengt het een belangrijke boodschap over.

Mensen zijn verdeeld over Ikuhara’s regiestijl, maar voor wie er van houdt is er niets beters. Jammer genoeg zijn er altijd grote stille periodes zonder ook maar een beetje nieuws tussen de projecten van Kunihiko Ikuhara. Voor zover we nu weten, is er nog geen nieuw project van hem op komst. Maar omdat alles wat hij maakt zo bijzonder is, blijf ik wachten en hopen dat ik meer van hem te zien zal krijgen in de toekomst. Een beter compliment kan ik niet geven!

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 2

mamoru-hosoda

Summer Wars, geregisseerd door Mamoru Hosoda, is één van mijn favoriete anime films. Het is een kleurrijk avontuur met een spectaculaire ontknoping en een grote, maar makkelijk te herkennen cast. Deze film is voor mij de culminatie van Mamoru Hosoda’s directoriale talent; een toonbeeld voor wat hem zo’n interessante filmmaker maakt. Het is niet te geloven dat zo iemand is begonnen bij Toei Animation. Toei stond namelijk in de jaren zestig wel bekend als een prestigieuze animatiestudio, maar zolang ik ze ken, zijn ze vooral te herkennen aan hun goedkoop uitziende kinderseries. Hoe is zo’n groot talent voortgekomen uit juist die studio?

4132_320Mamoru Hosoda begon zijn carrière dus bij Toei Animation, waar hij startte als een animator voor onder andere Dragon Ball Z en Sailor Moon. In 1999, toen hij al tien jaar bij Toei werkte, kreeg hij de kans om de regisseurstaak op zich te nemen. Wat hij zou gaan regisseren was een soort pilot voor een animatieserie gebaseerd op een lijn van V-Pets, virtuele huisdieren, genaamd Digimon. De zo ontstane proloogfilm Digimon Adventure wekte veel indruk, met name doordat Hosoda de lichaamstaal van kinderen zo goed had neergezet.

Vervolgens zou Hosoda’s carrière een tijdje in het teken staan van Digimon Adventure. Hij was namelijk ook verantwoordelijk voor de 21ste episode van de tv-serie, een aflevering die opvalt doordat het verhaal op een trage, bijna meditatieve manier wordt vertelt en meer over de psychologie van het hoofdpersonage gaat dan gebruikelijk is voor Digimon Adventure.  Bovendien is het kleurenpalet een heel stuk grauwer dan je zou verwachten van een serie bedoeld voor kinderen.

xpi6k3ko4l0ix3uu2r33toynrtgOok werd Hosoda teruggehaald voor de tweede Digimon film, Our War Game! Over het algemeen wordt deze film gezien als het beste stukje Digimon media dat bestaat, en met goede reden. Het heeft een meeslepend plot over een virus Digimon die het internet overneemt, waarin de spanning steeds hoger wordt opgebouwd. Bovendien had het een opvallende visuele stijl. Niet alleen was ik onder de indruk van deze film, Hosoda zelf leek er ook trots op te zijn. Een paar jaar later herhaalde hij een aantal elementen uit deze film in Superflat Monogram, een uitgebreide reclame voor Louis Vuitton waarvoor Hosoda samenwerkte met de uitzinnige kunstenaar Takashi Murakami.

22993902_deta_1One Piece films). Maar toen Hosoda van studio Madhouse de kans kreeg om een losstaande film, The Girl Who Leapt Through Time, te regisseren, greep hij die kans met beide armen aan. Tegen deze tijd is het duidelijk wat Hosoda zo goed maakt: de lichaamstaal van zijn personages is heel natuurlijk en herkenbaar, en hij kan beter dan wie dan ook een grappige sfeer om laten slaan naar enorme spanning, op zo’n geleidelijke manier dat je het bijna niet eens merkt. Er is toch nog één ding dat The Girl Who Leapt Through Time tegenzit. Dat is het einde, dat op een gegeven moment vervelend om te kijken wordt omdat het gewoonweg te lang duurt.

summer-wars-movie-download-soulreaperzoneEn dan komen we aan bij Summer Wars. Net zoals bij Superflat Monogram herhaalt Hosoda hier veel elementen uit de tweede Digimon Adventure film. Sterker nog, het is praktisch dezelfde film! Ook Summer Wars gaat over een kwaadaardig computerprogramma dat het internet overneemt, en de maatregelen die de hoofdpersonages van Summer Wars hier tegen nemen zijn min of meer hetzelfde als de maatregelen uit Digimon Adventure: Our War Game! Maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de film. Integendeel, Summer Wars is de betere en meer toegankelijke versie van dit verhaal! Ten slotte hoeft niemand uitgelegd te worden wat een Digimon is voordat ze kunnen genieten van deze film. Ook is het verhaal uitgebreid waardoor nu niet alleen het kwade computerprogramma centraal staat, maar ook het leven in een grote familie, wat natuurlijk perfect is voor een vrolijke en spannende familiefilm.

Vanaf toen werd Mamoru Hosoda gezien als een mogelijke opvolger van anime legende Hayao Miyazaki. En die benaming lijkt Hosoda wel te bevallen. Na Summer Wars heeft hij nog twee films gemaakt, Wolf Children en The Boy and The Beast, en beide van deze zijn opnieuw familiefilms die zelf over familie gaan waarin families centraal staan. Hoe goed deze films zijn weet ik niet, ik heb ze namelijk nog niet gezien, maar het is duidelijk dat Mamoru Hosoda een specifieke richting heeft gevonden waar hij in verder wilt gaan. Nu hij een film over moeders (Wolf Children) en een film over vaders (The Boy and The Beast) heeft gemaakt, vraag ik me wel af wat zijn volgende stap zal zijn. Ik hou het in de gaten!

Deel 1 over Satoshi Kon is hier te lezen.

Recensie: Digimon Adventure tri. Determination

56e4d1420f372

Het eerste deel van de Digimon Afventure tri. filmreeks had een aantal gebreken, maar was een leuke film en financieel gezien een immens succes. Dat laatste kwam voor een groot gedeelte omdat het op precies het juiste moment kwam. Al jaren lang was er een kleine maar groeiende subcultuur die immense nostalgie had voor Digimon Adventure, en met de nieuwe film werd dat publiek ontzettend verwend. Het grote succes was zeker welkom voor Toei, maar zorgde ook voor hoge verwachtingen voor de volgende delen in de reeks. Had Toei het in zich om die verwachtingen waar te maken?

Ondanks het goede ontvangst van de eerste film, was er één klacht die ik steeds opnieuw hoorde: zoveel gebeurde er eigenlijk niet in de film. Dat probleem is opgelost in Digimon Adventure tri. Determination, nu het verhaal eindelijk echt begint te lopen. Dit specifieke deel focust zich op Mimi en Joe, die beide persoonlijke problemen hebben om te overwinnen. Mimi vraagt zich af of ze te egocentrisch is, terwijl Joe zichzelf een lafaard en een mislukkeling vindt. Deze verhalen zijn goed geschreven en heel erg herkenbaar, en hebben daarom een grote impact.

Maar hoewel dat de dramatische hoogtepunten zijn van de film, is dat gelukkig niet het enige dat er gebeurt. De film wisselt op slimme wijze tussen verschillende subplots; elk personage heeft wel iets waar ze zich met bezighouden, en daardoor blijft de film licht en vrolijk. Dramatische scènes worden afgewisseld met grappige momenten en af en toe wat actie.

De grappige scènes zijn erg entertainend. Deze variëren tussen bekende dingen voor Digimon fans, zoals de Digimon partners die gewoonweg grappige en schattige dingen doen, tot een bezoek aan de warmwaterbron. Dit laatste aspect is ietwat vreemd, omdat het een hoop meer fanservice bevat dan dat we gewend zijn van Digimon. Hoe je hierop zal reageren is afhankelijk van wat je van fanservice in het algemeen vindt, maar het is niet heel storend.

De actiescènes zijn in principe niet slecht, maar ook niet echt gedenkwaardig. Het is nog steeds leuk om de Digimon te zien vechten in een moderne animatiestijl zonder een heleboel herhaalde animatie, maar de scènes in deze film hebben duidelijk minder goede choreografie dan in de vorige. Vooral tijdens de climax had ik geen idee wat er nu eigenlijk gebeurde, en had ik alleen door wie er aan het winnen was dankzij de reacties van de menselijke personages.

De productie in het algemeen valt dit keer wat tegen. Meerdere shots in de film zagen er uit alsof ze onafgemaakt waren, of in alle haast de deur uit gedrukt waren. Ik heb een sterk vermoeden dat de animators te weinig tijd hadden om goed werk af te leveren. Hopelijk is dat de reden waarom er meer tijd tussen dit deel en het volgende zit. Ik vind het prima om langer te wachten als dat betekent dat de animatiekwaliteit een stuk hoger zal zijn.

We zitten buiten Japan nog altijd opgescheept met het afleveringenformaat dat voor rare onderbrekingen zorgt. Dat gaat waarschijnlijk niet veranderen voor de streamingsdiensten, we zullen er maar mee moeten leven.

Uiteindelijk is deze film succesvol omdat dit bevat waar we allemaal op zaten te wachten: het verhaal begint nu eindelijk in alle ernst en er is karakterontwikkeling. De film steunt wel hevig op de deze aspecten omdat de animatie nogal tegenvalt. Maar zolang het verhaal vermakelijk blijft ben ik nog altijd aan boord met deze filmreeks.

Digimon Adventure tri. Determination is te zien op crunchyroll.

Recensie: Digimon Adventure tri. Reunion

iyslagm_l8q

In 2014 was er groot nieuws voor fans van Digimon: er zou een nieuwe anime komen in de Adventure continuïteit, die bestaat uit de eerste twee seizoenen. De nieuwe anime bleek een zesdelige filmserie te zijn, waarvan de eerste na veel vertraging in november 2015 uitkwam. De vraag is dan natuurlijk, was deze film al het wachten waard?

Wat de animatie op zichzelf betreft, is het antwoord een volmondig ja. Andere franchise revivals van Toei Animation, zoals Sailor Moon Crystal en Dragonball Super, leiden veel onder de slechte animatie van deze beruchte studio, maar in Digimon Adventure tri. Reunion blijven de personages on-model terwijl er vooral in de actiescènes ook prima animatie is. De karakterontwerpen van Atsuya Uki zien er in beweging gelukkig een heel stuk beter uit dan in de promo-afbeeldingen. Dit is niet de mooiste animatie die je ooit zal zien, maar er is ook geen reden tot klagen.

Maar wat het verhaal betreft, ben ik niet zo zeker of dit het wachten waard was. Om te beginnen wordt er van je verwacht dat je bekend met de geschiedenis van de personages, dus deze film is alleen voor fans begrijpelijk. Zelfs dan gebeurt er in dit eerste deel niet al te veel. Het is vooral een introductie voor het grotere verhaal dat zich in de rest van de filmserie gaat uitspelen.

In Digimon Adventure tri. Reunion is Taichi (ook bekend als Tai in de nasynchronisatie van de eerste twee seizoenen) triest omdat zijn mede-avonturiers weinig meer van zich laten weten. Ze hebben het te druk met hun eigen dingen. Wanneer de grens tussen onze wereld en de digitale wereld verstoord wordt worden de Digidestined weer bij elkaar gehaald door leden van een geheime organisatie. Maar Taichi twijfelt of vechten tegen de invallende Digimon wel het juiste is om te doen…

Als je fan bent, geeft Digimon Adventure tri. Reunion wel precies wat je er van zou willen. Het is een grote nostalgiebom, waarin elk personage een moment in de spotlight krijgt. Behalve dat de puberteit zich heeft toegediend zijn de menselijke personages nog precies zoals je ze herinnert. De Digimon komen schattiger dan ooit tevoren over nu hun partners ietwat ouder en volwassener zijn. Zij lijken in de tijd stil te hebben gestaan, want ze hebben nog steeds het kinderlijke plezier dat de rest van cast heeft verloren. Hierdoor behoudt de film de bekende avontuurlijke sfeer van Digimon, zelfs terwijl deze films een ietwat oudere doelgroep aanspreekt.

Jammer genoeg geeft het formaat waarin het is uitgegeven een aantal problemen. Hoewel dit een film was in Japan is het in de rest van de wereld te zien als vier afleveringen. Deze afleveringen stoppen op vreemde momenten en voelen daarom niet als een geheel aan. Digimon Adventure tri. is duidelijk bedoeld om als een filmserie gezien te worden, maar om  onduidelijke redenen krijgen wij afleveringen. Op zijn minst hebben we er een leuke opening en aftiteling aan overgehouden!

Ondanks dat er in deze film verhaalwijs weinig gebeurt en het alleen in een vreemd formaat is te bekijken, is Digimon Adventure tri. Reunion een genot voor oude fans van de franchise. Voor nieuwelingen is dit jammer genoeg geen goed instapmoment, ondanks de vloeiende animatie. Het is voor hun beter om de oude tv-series op te zoeken. Maar als je goede herinneringen hebt aan de eerste twee seizoenen van Digimon, is deze film zeker de moeite waard!

Digimon Adventure tri. Reunion is te bekijken op crunchyroll.