Tag: Muziek

Opinie: Anime over muziek

photo

Toen ik voor het eerst Beck: Mongolian Chop Squad zag in 2008, was dat als een openbaring voor me. Ik wist wel dat anime heel divers was, maar ondanks dat was ik verrast door het realisme van deze serie. Ik zag er gebeurtenissen uit mijn eigen leven in terug, hoewel ze een stuk dramatischer werden afgebeeld. Beck is een coming-of-age verhaal over een jongen, Koyuki, die gitaar leert spelen en onderdeel wordt van een band. De manier waarop de personages met elkaar praatten en omgingen was zó herkenbaar, dat het net zo goed over mezelf of één van mijn vrienden kon gaan. En dat  maakte zo’n sterke indruk dat ik vanaf toen altijd op zoek ben gebleven naar anime over muziek.

Jammer genoeg zijn niet alle anime over muziek zo goed als Beck. In de lente van 2009 zag ik K-On!, de bijzonder invloedrijke serie van Kyoto Animation. Toen ik hoorde over deze serie dacht ik dat het net als Beck zou zijn, maar dan met meisjes in de hoofdrollen. Niet was minder waar. Waar Beck opviel door haar realisme, valt K-On! op door kunstmatigheid. De K-On! meisjes kunnen geweldige optredens neerzetten zonder ooit te hoeven oefenen, probeert de serie ons te vertellen. Heb plezier en eet een heleboel taart, meer hoef je niet te doen voor een succesvolle carrière! K-On! is een van de meest polariserende series die ik ooit had gezien: je houdt ervan of je haat het, en ik val in het haat-kamp.

Gelukkig waren er nog meer realistische series om te ontdekken, en daar kwam ik achter toen ik de Nodame Cantabile-manga vond. Deze heilige graal van josei manga is een romantische komedie die zich afspeelt op een conservatorium, en focust zich daarom op klassieke muziek. Grappige interacties tussen de charmante personages, zoals Nodame, Chiaki en Mine, worden opgevolgd door kleine lesjes over klassieke muziek. Samen vormt dit een mooi geheel.

Over komedies gesproken, Detroit Metal City is een heel andere soort komedie over een heel andere soort muziek. Waar Nodame Cantabile elegant en vrolijk was, is Detroit Metal City ongelooflijk grof en vulgair, op de beste manier mogelijk. Sohichi Negishi wilt doorbreken als een gevoelige zanger van feel-good pop, maar komt in plaats daarvan terecht in de rol van Johannes Krauser II, de frontman van de shockerende metalband Detroit Metal City. Ondanks dat ik niet van de muziekstijl hou, is dit ontzettend grappig. Maar omdat deze serie graag woorden zoals ‘fuck’ en ‘rape’ rondsmijt (soms tien keer in een enkele seconde!), is dit wel het soort serie die je waarschijnlijk niet aan je ouders wilt laten zien.

Ook voor liefhebbers van jazz is er iets te vinden. Voor hun is er Kids On The Slope, het debuut van de jonge animatiestudio MAPPA. Deze serie vindt plaats in het Japan van de jaren ’60, waar de klassieke pianist Kaoru Nishimi jazz ontdekt met behulp van een nieuwe vriend, drummer Sentaroh Kawabuchi. Kids On The Slope is een waar periodestuk, die de gebeurtenissen van de jaren ’60 verwerkt in haar verhaal over normale jonge mensen. Het is geregisseerd door Shinichiroh Watanabe, van wie ik geen groot fan van, maar ik moet toegeven, hij ís geweldig met muziek. Voeg daarbij een soundtrack toe die is geproduceerd door soundtrackgodin Yohko Kanno, en deze serie is het waard om naar terug te blijven komen, ondanks dat het verhaal ietwat tegenvalt.

Terug naar klassieke muziek nu. Waar Nodame Cantabile liet zien dat klassieke muziek ook leuk kan zijn, zwelgt Your Lie In April in de drama die deze muziekstijl met zich meebrengt. Het wonderkind Kohsei Arima is gestopt met het spelen van de piano na de traumatiserende dood van zijn moeder. Maar het vrijzinnige meisje Kaori Miyazono brengt hem terug in de competitieve wereld van de klassieke muziek. Your Lie In April is dankzij goede regie een heel emotioneel effectieve serie, ondanks het feit dat het je telkens opnieuw een heleboel clichés voorzet. Maar dankzij een aantal van die clichés (voornamelijk het stervende zieke meisje) heb ik uiteindelijk toch gemengde gevoelens over deze serie.

Vervolgens maakte Kyoto Animation opnieuw een serie over muziek. Maar dit keer is er geen vrolijke popmuziek, want Sound! Euphonium gaat over een harmonieorkest! Ik had deze serie bijna overgeslagen omdat K-On! me zo erg  had teleurgesteld, maar besloot het toch te kijken omdat het een meer serieuze toon dan haar voorganger leek te hebben. En Sound! Euphonium had ook veel meer om van te genieten dan K-On! Deze prachtig uitziende serie gaat over hoe snel mooie momenten om kunnen zijn, iets wat perfect past bij het onderwerp muziek. En toch heeft Sound! Euphonium nog steeds die kunstmatigheid die wel vaker te zien is in producties van Kyoto Animation. Indrukwekkend in sommige aspecten dus, maar nog steeds teleurstellend in andere aspecten.

Nu heb ik heel veel gepraat over series gemaakt na 2000, maar ook daarvoor was muziek natuurlijk een geliefd onderwerp. De enige anime over muziek van die tijd die ik gezien heb is de OVA To-y (spreek dit uit als ‘tooi’) uit 1987. Deze anime is ongeveer een uur lang en vertelt een verhaal over een rockband met een kans om door te breken bij het grote publiek, maar is eigenlijk een excuus om een aantal geanimeerde videoclips van toenmalige hippe nieuwe muzikale acts achter elkaar te zetten. MTV was nog nieuw in die tijd, en je kan goed zien hoeveel indruk muziekvideo’s toen maakten. Heel leuk om te zien, vooral ook omdat de animatie erg goed gedaan is.

En dat zijn al mijn ervaringen met anime die over muziek gaan. Wat is jouw favoriete anime over muziek? Heb ik misschien een anime over het hoofd gezien? Laat het allemaal gerust weten in de commentaar hieronder!

Advertenties

Opinie: 10 combinaties van anime en westerse popmuziek

Het is interessant om door anime te worden voorgesteld aan Japanse bands, zangers en zangeressen, maar als ik eerlijk ben blijf ik toch een grotere interesse houden met de voor ons bekendere westerse popmuziek. Zo heel af en toe ontmoeten deze heel verschillende werelden elkaar , meestal via de intro’s en afsluiters  van anime. Hier is een lijstje van 10 van dit soort ontmoetingen, in willekeurige volgorde.

Eden of the East
Oasis – Falling Down 

We beginnen met een fantastisch voorbeeld! Falling Down van Oasis zet de juiste toon voor de grimmige sfeer die Eden of the East op zijn donkerste momenten heeft, terwijl de beelden alvast wat hints geven over de geheimen die de hoofdpersonages proberen te onthullen. De laatste zin in het lied is vooral erg toepasselijk, want volgens de serie moeten we misschien wel onze eigen god worden.

Paradise Kiss
Franz Ferdinand – Do You Want to

Regisseur Osamu Kobayashi houdt duidelijk net zoveel van westere popmuziek als ik doe! In de afsluiter van Paradise Kiss zien we de personages dansen op Do You Want To van Franz Ferdinand, met afbeeldingen van tijdschriftcovers tussendoor om het mode-aspect van de serie uit te beelden. Ik word er blij van!

Gunslinger Girls
The Delgados – The Light Before We Land

Aan de iets ingetogenere kant hebben we de intro van Gunslinger Girl, met The Light Before We Land van The Delgados. Hoewel, ingetogen… de muziek mag dan wel lieflijk klinken, de beelden zijn niet echt subtiel, met al dat vuurgeweld! Deze intro herinnert ons er aan dat de hoofdpersonages dan wel getraind mogen zijn als huurmoordenaars, ze zijn en blijven toch zelf ook mensen.

Ergo Proxy
Radiohead – Paranoid Android

Ergo Proxy’s afsluiter heeft minimale animatie, maar maakt desondanks een sterke indruk met de verstikkende klanken van Radioheads Paranoid Android. De teksten laten nog eens verder nadenken over het thema van menselijkheid en wat daarvoor nodig is. Zo veel kun je dus bereiken met muziek alleen!

Hellsing
Mr. Big – Shine

De bandnaam Mr. Big klinkt niet erg bekend in de oren, maar toch hadden ze in het begin van de jaren ‘90 een grote hit met hun rockballad To Be With You. Dat lied ken je wel, of je er nu bewust van bent of niet! En als je de Hellsing tv-serie hebt gezien, ken je ook een tweede lied van hen, namelijk Shine. Hoe goed de optimistische sfeer past bij de bloederige actie van Hellsing weet ik niet, maar op zijn minst laat de serie je achter met een ontspannen gevoel, zoals de meeste goede afsluiters doen.

Speed Grapher
Duran Duran – Girls on Film

Speed Grapher wordt over het algemeen niet gezien als een goede serie, maar wie het idee had om deze serie te combineren met Girls on Film van Duran Duran is een genie. Beide hebben een nogal louche sfeer, en daar boven op gaan beide ook nog eens over fotografie. Het is een daadwerkelijk perfecte match!

Serial Experiments Lain
Boa – Duvet

Boa mag dan best wel obscuur zijn wat Britse bands betreft, maar Duvet is een geweldig lied. Ik heb het aan Serial Experiments Lain te danken dat ik dit lied überhaupt ken. Daarbovenop is de intro animatie zelf ook nog erg sfeerrijk. Het laat ons kennismaken met de verschillende persoonlijkheden van het hoofdpersonage Lain en de raadselachtige dingen die zomaar kunnen gebeuren in de serie.

Mushishi
Ally Kerr – The Sore Feet Song
Lucy Rose – Shiver

Beide seizoenen van Mushishi hebben een intro met een westers country-lied. Net als de rest van de serie stralen deze intro’s rust uit, maar beide op een andere manier. De intro van seizoen 1 is zonnig en vredig, met verwijzingen naar de vele reizen die Ginko maakt. De intro van seizoen 2 aan de andere hand is winters en koud en gaat over verlies. Hoe tegengesteld dit ook lijkt te zijn, beide zijn deel van het leven en van de natuur, en passen daarom beide perfect bij Mushishi. Hierboven is de intro van seizoen 1, met The Sore Feet Song van Ally Kerr.

Jojo’s Bizarre Adventure
Yes – Roundabout
The Bangles – Walk Like An Egyptian
Pat Methany Group – Last Train Home
Savage Garden – I Want You

De manga van Jojo’s Bizarre Adventure zat al tjokvol met verwijzingen naar westerse pop- en rockmuziek. Gelukkig hebben ze hier rekening mee gehouden bij de nieuwe anime bewerkingen, en wordt dus steevast afgesloten met westerse muziek. Yes, The Bangles, The Pat Methany Group, Savage Garden… Door de geschiedenis van de klassieke manga past het allemaal. Hierboven laat ik de afsluiter van de eerste helft van Stardust Crusaders zien, omdat Walk Like An Egyptian van The Bangles de meest perfecte keuze was die ze maar konden maken.

Interstella 5555
Daft Punk – Het hele ‘Discovery’ album

En toch overtreft de film Interstella 5555 nog al de andere voorbeelden. Deze film is namelijk deels gemaakt door westerse muzikanten, het French house-duo Daft Punk. Hun album Discovery was sterk gebaseerd op de invloeden uit hun kindertijd. Toen ze een bijbehorend filmproject gingen maken hebben ze daarom een van de helden uit hun kindertijd benaderd, Leiji Matsumoto, en met hem deze film gemaakt. Door deze combinatie vormen de animatie en de muziek dus één geheel, en steigen beide elementen boven elkaar uit. Hierboven is de openingsscène van de film te zien, met het lied One More Time.

Dat zijn alle voorbeelden van westerse muziek in anime die ik ken. Heb ik nog iets over het hoofd gezien? Laat het hieronder weten in de reacties, samen met jouw favoriet.