Tag: Mushishi

Recensie: Zoku Natsume Yujin-cho

79738l

Het Japanse platteland, met al haar uitgestrekte rijstvelden, lijkt altijd sereen en rustig te zijn, maar niets is minder waar. Er spookt juist van alles rond! Deze wezens, die bekend staan als yohkai, kunnen zoveel vormen en maten hebben als je je maar kan voorstellen. Voor de meesten van ons zijn yohkai onzichtbaar, maar Takashi Natsume, het hoofdpersonage van Zoku Natsume Yujin-cho, kan hen wel zien, en zijn wereld is daarom net iets magischer dan die van de rest van ons.

Het is een tijdje geleden sinds Natsume per ongeluk zijn lijfwacht Nyanko-sensei bevrijdde en het Boek der Vrienden vond. Sinds die tijd staat Natsume’s leven in het teken van yohkai. Deze komen naar hem toe in verband met het Boek der Vrienden, omdat ze hun naam en hun vrijheid terug uit het boek willen hebben, of omdat ze krachtiger willen worden door middel van het Boek. Hiermee lijkt Natsumes plaats in het leven steeds meer bij de yohkai te zijn dan bij mensen, maar is het wel goed dat hij zich zo afzondert van andere mensen?

Om te laten zien hoeveel er is veranderd sinds het begin van het eerste seizoen, begint het tweede seizoen van Natsume Yujin-cho met een aantal callbacks naar de allereerste aflevering. Maar zoveel anders is er eigenlijk niet. Al na een aantal afleveringen kwam de originele serie namelijk in rustig vaarwater terecht, en daar blijft het ook, zelfs in dit seizoen. Die onveranderlijkheid komt voornamelijk door Natsume zelf; hij is rustig en gevoelig en heeft niet echt grote ambities. Wat hij vooral wilt is een rustig en gelukkig leven voor hem zelf en iedereen rond hem heen.

Omdat Natsume zelf niet snel drama  opzoekt, heeft de serie sterke bijrollen nodig. Shuh’ichi Natori, de beroepsuitdrijver uit het vorige seizoen, duikt regelmatig op om Natsume een duwtje in de juiste richting te geven (of juist in de onjuiste?), maar alleen redt hij het niet. Gelukkig blijft de cast zich rustig  uitbreiden met nieuwe personages zoals Tohru Taki, die per toeval het bestaan van een kwade geest ontdekt, en is Natsume zelf ook altijd bereid om hulp te verlenen aan diegenen die het nodig hebben. Daarmee heeft de serie toch nog genoeg materiaal om ook dit tweede seizoen te vullen.

Nog steeds zijn de afleveringen erg episodisch, maar in dit seizoen zijn er ook twee two-parters. De verhalen van die two-parters hebben iets meer bite dan de meesten afleveringen. Ik vond zelf het verhoogde gevoel van conflict wel fijn om te zien, maar je zou ook kunnen redeneren dat het juist voor deze serie slecht is. Tenslotte is dit gebruikelijk een erg rustgevende serie, en meer conflict zou tegen je verwachtingen in kunnen gaan. Het is maar wat je van deze serie wilt.

De productie blijft ietwat goedkoop overkomen, net als in het eerste seizoen. Maar regisseur Takahiro Omori blijft zijn best doen om er iets moois van te maken. De beschikbare muziek vind ik nog steeds niet indrukwekkend, maar er wordt nu wel beter gebruik van gemaakt. Behalve dat, heeft dit seizoen een pracht van een opening, die het contrast laat zien van een wereld zonder yohkai en eentje met.

Nog steeds blijft Natsume Yujin-cho een beetje in de schaduw van Mushishi, maar dit seizoen laat zien dat het de potentie heeft om een volledig eigen serie te worden. De losse afleveringen zijn iets minder sterk dan die van Mushishi, maar Natsume Yujin-cho maakt beter gebruik van haar supporting cast. Laat deze vergelijking je in ieder geval niet tegenhouden; zelfs een lite-vorm van Mushishi is gewoon het bekijken waard.

Zoku Natsume Yujin-cho is te bekijken op crunchyroll, als aflevering 14 tot en met 26 van Natsume Yujin-cho.

Advertenties

Opinie: 10 combinaties van anime en westerse popmuziek

Het is interessant om door anime te worden voorgesteld aan Japanse bands, zangers en zangeressen, maar als ik eerlijk ben blijf ik toch een grotere interesse houden met de voor ons bekendere westerse popmuziek. Zo heel af en toe ontmoeten deze heel verschillende werelden elkaar , meestal via de intro’s en afsluiters  van anime. Hier is een lijstje van 10 van dit soort ontmoetingen, in willekeurige volgorde.

Eden of the East
Oasis – Falling Down 

We beginnen met een fantastisch voorbeeld! Falling Down van Oasis zet de juiste toon voor de grimmige sfeer die Eden of the East op zijn donkerste momenten heeft, terwijl de beelden alvast wat hints geven over de geheimen die de hoofdpersonages proberen te onthullen. De laatste zin in het lied is vooral erg toepasselijk, want volgens de serie moeten we misschien wel onze eigen god worden.

Paradise Kiss
Franz Ferdinand – Do You Want to

Regisseur Osamu Kobayashi houdt duidelijk net zoveel van westere popmuziek als ik doe! In de afsluiter van Paradise Kiss zien we de personages dansen op Do You Want To van Franz Ferdinand, met afbeeldingen van tijdschriftcovers tussendoor om het mode-aspect van de serie uit te beelden. Ik word er blij van!

Gunslinger Girls
The Delgados – The Light Before We Land

Aan de iets ingetogenere kant hebben we de intro van Gunslinger Girl, met The Light Before We Land van The Delgados. Hoewel, ingetogen… de muziek mag dan wel lieflijk klinken, de beelden zijn niet echt subtiel, met al dat vuurgeweld! Deze intro herinnert ons er aan dat de hoofdpersonages dan wel getraind mogen zijn als huurmoordenaars, ze zijn en blijven toch zelf ook mensen.

Ergo Proxy
Radiohead – Paranoid Android

Ergo Proxy’s afsluiter heeft minimale animatie, maar maakt desondanks een sterke indruk met de verstikkende klanken van Radioheads Paranoid Android. De teksten laten nog eens verder nadenken over het thema van menselijkheid en wat daarvoor nodig is. Zo veel kun je dus bereiken met muziek alleen!

Hellsing
Mr. Big – Shine

De bandnaam Mr. Big klinkt niet erg bekend in de oren, maar toch hadden ze in het begin van de jaren ‘90 een grote hit met hun rockballad To Be With You. Dat lied ken je wel, of je er nu bewust van bent of niet! En als je de Hellsing tv-serie hebt gezien, ken je ook een tweede lied van hen, namelijk Shine. Hoe goed de optimistische sfeer past bij de bloederige actie van Hellsing weet ik niet, maar op zijn minst laat de serie je achter met een ontspannen gevoel, zoals de meeste goede afsluiters doen.

Speed Grapher
Duran Duran – Girls on Film

Speed Grapher wordt over het algemeen niet gezien als een goede serie, maar wie het idee had om deze serie te combineren met Girls on Film van Duran Duran is een genie. Beide hebben een nogal louche sfeer, en daar boven op gaan beide ook nog eens over fotografie. Het is een daadwerkelijk perfecte match!

Serial Experiments Lain
Boa – Duvet

Boa mag dan best wel obscuur zijn wat Britse bands betreft, maar Duvet is een geweldig lied. Ik heb het aan Serial Experiments Lain te danken dat ik dit lied überhaupt ken. Daarbovenop is de intro animatie zelf ook nog erg sfeerrijk. Het laat ons kennismaken met de verschillende persoonlijkheden van het hoofdpersonage Lain en de raadselachtige dingen die zomaar kunnen gebeuren in de serie.

Mushishi
Ally Kerr – The Sore Feet Song
Lucy Rose – Shiver

Beide seizoenen van Mushishi hebben een intro met een westers country-lied. Net als de rest van de serie stralen deze intro’s rust uit, maar beide op een andere manier. De intro van seizoen 1 is zonnig en vredig, met verwijzingen naar de vele reizen die Ginko maakt. De intro van seizoen 2 aan de andere hand is winters en koud en gaat over verlies. Hoe tegengesteld dit ook lijkt te zijn, beide zijn deel van het leven en van de natuur, en passen daarom beide perfect bij Mushishi. Hierboven is de intro van seizoen 1, met The Sore Feet Song van Ally Kerr.

Jojo’s Bizarre Adventure
Yes – Roundabout
The Bangles – Walk Like An Egyptian
Pat Methany Group – Last Train Home
Savage Garden – I Want You

De manga van Jojo’s Bizarre Adventure zat al tjokvol met verwijzingen naar westerse pop- en rockmuziek. Gelukkig hebben ze hier rekening mee gehouden bij de nieuwe anime bewerkingen, en wordt dus steevast afgesloten met westerse muziek. Yes, The Bangles, The Pat Methany Group, Savage Garden… Door de geschiedenis van de klassieke manga past het allemaal. Hierboven laat ik de afsluiter van de eerste helft van Stardust Crusaders zien, omdat Walk Like An Egyptian van The Bangles de meest perfecte keuze was die ze maar konden maken.

Interstella 5555
Daft Punk – Het hele ‘Discovery’ album

En toch overtreft de film Interstella 5555 nog al de andere voorbeelden. Deze film is namelijk deels gemaakt door westerse muzikanten, het French house-duo Daft Punk. Hun album Discovery was sterk gebaseerd op de invloeden uit hun kindertijd. Toen ze een bijbehorend filmproject gingen maken hebben ze daarom een van de helden uit hun kindertijd benaderd, Leiji Matsumoto, en met hem deze film gemaakt. Door deze combinatie vormen de animatie en de muziek dus één geheel, en steigen beide elementen boven elkaar uit. Hierboven is de openingsscène van de film te zien, met het lied One More Time.

Dat zijn alle voorbeelden van westerse muziek in anime die ik ken. Heb ik nog iets over het hoofd gezien? Laat het hieronder weten in de reacties, samen met jouw favoriet.