Tag: MADHOUSE

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 2

mamoru-hosoda

Summer Wars, geregisseerd door Mamoru Hosoda, is één van mijn favoriete anime films. Het is een kleurrijk avontuur met een spectaculaire ontknoping en een grote, maar makkelijk te herkennen cast. Deze film is voor mij de culminatie van Mamoru Hosoda’s directoriale talent; een toonbeeld voor wat hem zo’n interessante filmmaker maakt. Het is niet te geloven dat zo iemand is begonnen bij Toei Animation. Toei stond namelijk in de jaren zestig wel bekend als een prestigieuze animatiestudio, maar zolang ik ze ken, zijn ze vooral te herkennen aan hun goedkoop uitziende kinderseries. Hoe is zo’n groot talent voortgekomen uit juist die studio?

4132_320Mamoru Hosoda begon zijn carrière dus bij Toei Animation, waar hij startte als een animator voor onder andere Dragon Ball Z en Sailor Moon. In 1999, toen hij al tien jaar bij Toei werkte, kreeg hij de kans om de regisseurstaak op zich te nemen. Wat hij zou gaan regisseren was een soort pilot voor een animatieserie gebaseerd op een lijn van V-Pets, virtuele huisdieren, genaamd Digimon. De zo ontstane proloogfilm Digimon Adventure wekte veel indruk, met name doordat Hosoda de lichaamstaal van kinderen zo goed had neergezet.

Vervolgens zou Hosoda’s carrière een tijdje in het teken staan van Digimon Adventure. Hij was namelijk ook verantwoordelijk voor de 21ste episode van de tv-serie, een aflevering die opvalt doordat het verhaal op een trage, bijna meditatieve manier wordt vertelt en meer over de psychologie van het hoofdpersonage gaat dan gebruikelijk is voor Digimon Adventure.  Bovendien is het kleurenpalet een heel stuk grauwer dan je zou verwachten van een serie bedoeld voor kinderen.

xpi6k3ko4l0ix3uu2r33toynrtgOok werd Hosoda teruggehaald voor de tweede Digimon film, Our War Game! Over het algemeen wordt deze film gezien als het beste stukje Digimon media dat bestaat, en met goede reden. Het heeft een meeslepend plot over een virus Digimon die het internet overneemt, waarin de spanning steeds hoger wordt opgebouwd. Bovendien had het een opvallende visuele stijl. Niet alleen was ik onder de indruk van deze film, Hosoda zelf leek er ook trots op te zijn. Een paar jaar later herhaalde hij een aantal elementen uit deze film in Superflat Monogram, een uitgebreide reclame voor Louis Vuitton waarvoor Hosoda samenwerkte met de uitzinnige kunstenaar Takashi Murakami.

22993902_deta_1One Piece films). Maar toen Hosoda van studio Madhouse de kans kreeg om een losstaande film, The Girl Who Leapt Through Time, te regisseren, greep hij die kans met beide armen aan. Tegen deze tijd is het duidelijk wat Hosoda zo goed maakt: de lichaamstaal van zijn personages is heel natuurlijk en herkenbaar, en hij kan beter dan wie dan ook een grappige sfeer om laten slaan naar enorme spanning, op zo’n geleidelijke manier dat je het bijna niet eens merkt. Er is toch nog één ding dat The Girl Who Leapt Through Time tegenzit. Dat is het einde, dat op een gegeven moment vervelend om te kijken wordt omdat het gewoonweg te lang duurt.

summer-wars-movie-download-soulreaperzoneEn dan komen we aan bij Summer Wars. Net zoals bij Superflat Monogram herhaalt Hosoda hier veel elementen uit de tweede Digimon Adventure film. Sterker nog, het is praktisch dezelfde film! Ook Summer Wars gaat over een kwaadaardig computerprogramma dat het internet overneemt, en de maatregelen die de hoofdpersonages van Summer Wars hier tegen nemen zijn min of meer hetzelfde als de maatregelen uit Digimon Adventure: Our War Game! Maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de film. Integendeel, Summer Wars is de betere en meer toegankelijke versie van dit verhaal! Ten slotte hoeft niemand uitgelegd te worden wat een Digimon is voordat ze kunnen genieten van deze film. Ook is het verhaal uitgebreid waardoor nu niet alleen het kwade computerprogramma centraal staat, maar ook het leven in een grote familie, wat natuurlijk perfect is voor een vrolijke en spannende familiefilm.

Vanaf toen werd Mamoru Hosoda gezien als een mogelijke opvolger van anime legende Hayao Miyazaki. En die benaming lijkt Hosoda wel te bevallen. Na Summer Wars heeft hij nog twee films gemaakt, Wolf Children en The Boy and The Beast, en beide van deze zijn opnieuw familiefilms die zelf over familie gaan waarin families centraal staan. Hoe goed deze films zijn weet ik niet, ik heb ze namelijk nog niet gezien, maar het is duidelijk dat Mamoru Hosoda een specifieke richting heeft gevonden waar hij in verder wilt gaan. Nu hij een film over moeders (Wolf Children) en een film over vaders (The Boy and The Beast) heeft gemaakt, vraag ik me wel af wat zijn volgende stap zal zijn. Ik hou het in de gaten!

Deel 1 over Satoshi Kon is hier te lezen.

Advertenties

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 1

satoshi-kon

Net zoals ik een aantal maanden terug een serie heb gedaan over mijn favoriete mangaka, ga ik nu beginnen met een serie over mijn favoriete regisseurs. De regisseur bemoeit zich met elk gedeelte van de productie, van het script tot de compositie van een shot. Daarom hebben ze een grote invloed op de uiteindelijke anime, zelfs wanneer ze zelf de serie of film niet hebben bedacht. Deze maand begin ik met één van de grootste namen die ik maar kan bedenken: Satoshi Kon.

Kon heeft eigenlijk geen introductie nodig. Zijn films werken op meerdere lagen en worden door critici net zo veel geliefd als de films van Hayao Miyazaki. Kon begon zijn carrière als mangaka, maar het was altijd al zijn droom om animator te worden. Toen hij eenmaal zijn eerste stappen als animator maakte, vorderde zijn carrière razendsnel, onder meer dankzij zijn oog voor detail. Zo duurde het maar drie jaar voordat hij zijn eerste regiewerk kreeg. De thema’s die steeds opnieuw opduiken in Kon’s originele werk zijn dromen, hoe het onderbewuste de realiteit kan beïnvloeden en het nut maar ook het gevaar van escapisme.

Maar voordat hij deze zeer persoonlijke werken maakte, was hij eerst werkzaam als mangaka. Zijn eerste manga, Toriko (geen relatie met de Shohnen Jump serie), was een dohjinshi, een zelf-gepubliceerd werk, die verscheen in 1984. Een paar jaar later kwam zijn eerste officieel uitgegeven manga, Tropic of the Sea. Hier was al te zien dat hij een geweldig talent voor tekenen had, maar het verhaal is vrij standaard en niet op bijzondere wijze uitgevoerd.

Maar dat veranderde zodra hij begon te werken als animator. Zijn eerste regiewerk was een aflevering van de jaren ’90 Jojo’s Bizarre Adventure OVA, en hier werd duidelijk dat hij een bijzonder talent had om fantastische gebeurtenissen op droomachtige wijze weer te geven. Daarmee bedoel ik dat deze gebeurtenissen natuurlijk uitzien ondanks het feit dat ze moeilijk te geloven zijn. Maar niet alleen dat, hij gooide ook hoge ogen als scriptschrijver voor Magnetic Rose, het eerste gedeelte van de verzamelfilm Memories.

tumblr_nq1du9rpt31tk2heto1_500Zijn eerste eigen film was Perfect Blue, een film over een popidool die een carrièreswitch maakt naar actrice en daarbij een identiteitscrisis ondergaat. Deze film was baanbrekend, omdat het op een heleboel manier een volwassen sfeer had. Ja, het bevat naaktheid en geweld, maar heeft ook intrigerende psychologische thema’s en geeft kritiek op de popidoolcultuur van Japan. Het was geen origineel werk, maar Kon’s versie is totaal anders dan het boek waarop het is gebaseerd. De film was zijn complete eigen werk geworden.

chiyokosDe opvolger Millenium Actress is tegenover Perfect Blue een meer ingetogenere kunstfilm. Het gaat opnieuw over een actrice, maar dit keer vertelt de actrice zelf het verhaal van haar leven, waarbij dat verhaal op creatieve wijze wordt verweven met de films waar ze in heeft gespeeld. Dit was ook de eerste keer dat Kon samenwerkte met componist Susumu Hirasawa, wiens elektronische muziek net zo uniek is als Kons eigen visie. Al dit samen maken Millenium Actress mijn favoriete film.

e9f6c7c9410025aeab1f76494706ede0In Tokyo Godfathers neemt Kon afstand van zijn gebruikelijke thema’s. Het verhaal van deze film, over drie dakloze mensen die samen een baby vinden, heeft Kon samen geschreven met Keiko Nobumoto, die ook bekend is van Cowboy Bebop en Wolf’s Rain. Het voelt daardoor niet aan als een film van Satoshi Kon, maar vertelt nog steeds een goed verhaal op een goede wijze. Het is ook de enige serieuze kerstfilm uit Japan die ik ken. Maar vergis je niet, Kons films hebben altijd volwassen thema’s en ook deze film is niet voor de kleintjes!

paranoia-agentTijdens het maken van deze drie films bedacht Kon een heleboel ideeën die hij wilde verwerken, maar niet geschikt waren om een film uit te maken. Daaruit ontstond de dertiendelige serie Paranoia Agent, een supernatuurlijke thriller die elke aflevering een ander personage belichtte. Hier komen Kon’s gebruikelijke thema’s wel weer terug. De realiteit en fantasie lopen in de loop van het verhaal steeds meer door elkaar en de boodschap van de serie als geheel gaat over de gevaren van escapisme. Het feit dat de meeste afleveringen apart van elkaar staan, zorgt dat de serie goed werkt zowel als een serie stand-alone afleveringen én als een compleet verhaal op zichzelf.

6319150_origMaar Kon’s laatste film is toch wel zijn meest visuele meesterwerk. In Paprika steelt een terrorist een machine waarmee dromen beheerst kunnen worden, en het is de taak aan dr. Atsuko Chiba en haar alter ego Paprika om de machine terug te krijgen voordat de situatie uit de hand loopt. Kon zag dit zelf als de film die hij altijd al had willen maken, en dat is te merken: de film ziet er geweldig uit, heeft een pracht van een soundtrack door Susumu Hirasawa, en bevat de meest pure uitdrukking van Kons thematische diepgang.

Na Paprika was Kon gaan werken aan een kinderfilm, The Dream Machine, maar deze zou nooit afgemaakt kunnen worden. In 2010 overleed Satoshi Kon namelijk aan alvleesklierkanker, op 48-jarige leeftijd. Dit zorgde voor grote opschudding tussen anime fans. Tenslotte hadden ze één van de grootste regisseurs in anime verloren. Nog steeds, 6 jaar sinds zijn dood, wordt Satoshi Kon erg gemist. Maar zijn films bestaan voort, en hebben nog steeds de kracht om ons te ontroeren. Op die manier zal Satoshi Kon altijd door blijven leven, zelfs al heeft hij zijn pen neer moeten leggen.

Recensie: One-Punch Man

Tegenwoordig zijn er constant films over superhelden in de bioscoop te zien. Superheldenfilms zijn op het moment dan ook ontzettend populair, je ziet ze overal. Wat doe je als je superhelden beu bent? Of, wat doe je als je zelf superheld bent, maar genoeg hebt van je saaie leventje?

Dat is het concept van One-Punch Man in een notendop. Hoofdpersoon Saitama besloot om superheld te worden als hobby. Na zijn training ontdekte hij dat niemand een kans had om tegen hem op te staan, want Saitama kan iedereen in één enkele klap verslaan, of de schurken nu menselijk zijn of gigantische monsters. Daarmee is al het plezier dat hij eens als superheld had verdwenen, want zijn hobby brengt geen spanning meer in zijn leven.

One-Punch Man komt van studio Madhouse en is geregisseerd door Shingo Natsume, die eerder regiewerk deed voor Space Dandy. Zijn ervaring daar komt hem duidelijk van pas, want in One-Punch Man zien we net zo’n soort snelle, stoere en losse animatie als in Space Dandy. Voornamelijk de actiescènes zijn veel beter geanimeerd dan je mag verwachten van animatie die voor tv bestemd is. De animatie is soms zó goed dat het niet zou misstaan in een theatrale film. Het valt niet genoeg te benadrukken hoe goed de animatie is.

Toch heeft One-Punch Man één groot probleem. Een probleem dat zit ingebouwd in het concept van de serie zelf: Saitama verslaat al zijn tegenstanders door ze één keer in het gezicht te slaan.

Keer op keer zien we hoe de serie probeert spanning op te bouwen. Steeds opnieuw krijgen we te zien hoe sterk de nieuwe tegenstanders zijn, hoeveel ravage ze aanrichten. En normaal gesproken zou dit werken, maar in dit geval weet je zodra je begint te na te denken weer hoe de situatie af gaat lopen: Saitama verslaat het monster of de schurk door hem of haar één enkele keer in het gezicht te slaan.

Dit is jammer, One-Punch Man heeft een heel kleurrijke cast van voornamelijk stereotypische Amerikaanse superhelden, zoals de altijd serieuze maar daarom niet minder grappige cyborg Genos, de androgyne ninja Sonic en de charismatische underdog Mumen Rider, die stuk voor stuk een plezier zijn om in actiescènes te zien. Saitama daarentegen mag dan wel het hoofdpersonage zijn, maar hij kan de serie totaal niet dragen.

One-Punch Man werkt dus niet als een actieserie, maar het heeft gelukkig ook comedy-elementen. Werkt het misschien dan wel als een comedy? One-Punch Man werkt inderdaad iets beter als comedy, maar niet goed genoeg om het alleen daarvoor aan te raden. Het concept is grappig, maar One-Punch Man introduceert niet genoeg nieuwe grappen om komisch te blijven.

Net als de serie zelf laat de soundtrack ook denken aan Amerikaanse superheldenfilms. Het is heel theatraal, vol met boos klinkende bromgeluiden. Ik moet eerlijk zijn, alles wat superheld is ben ik een beetje beu, dus deze soundtrack deed niet veel voor mij. Maar desondanks werkt het in de scènes zelf goed genoeg dat je het waarschijnlijk goed vind klinken als je deze stijl van muziek niet beu bent.

Er was duidelijk veel enthousiasme voor One-Punch Man in de animatiecrew die verantwoordelijk was, en die enthousiasme is terug te zien in het eindproduct. En toch doet een gebrek aan spanning deze serie de das om. Het is wel aan te raden voor fans van superhelden, vooral als je de parodie-elementen en de humor kunt waarderen, maar als je al twijfels hebt voordat je begint te kijken, kun je One-Punch Man gerust overslaan.

One-Punch Man is te bekijken op daisuki.

Recensie: My Love Story!!

Shohjo series, oftewel serie die zich richten tot meisjes als doelgroep, volgen vaak een voorspelbaar patroon. Vaak gaat het over een normaal meisje die een onmogelijk knappe jongen ontmoet. Zij raken tot elkaar aangetrokken, maar geven het niet toe zelfs niet aan zichzelf. Tegelijkertijd zijn er romantische rivalen die de twee hoofdpersonages uit elkaar proberen te halen, maar altijd keren ze terug bij elkaar totdat ze eindelijk toegeven dat ze verliefd op elkaar zijn. My Love Story!!, uit het lenteseizoen van 2015, is een zeldzame romantische shohjo serie die weigert dit voorspelbare patroon te volgen.

Het hoofdpersonage, Takeo Gohda, is een reusachtige, gespierde jongen met een vreemd uitziend gezicht. Hij heeft weinig geluk in de liefde. Meestal zijn de meisjes die hij leuk vindt niet geïnteresseerd in hem, maar in zijn beste vriend Makoto Sunakawa, een stoïsche maar knappe jongen. Takeo en Sunakawa ontmoeten Rinko Yamato nadat Takeo een viezerik bij haar wegjaagt. Takeo vindt haar leuk, en dit keer heeft hij een meisje gevonden die hem ook leuk vindt!

Takeo is een personage die je niet vaak ziet als hoofdpersonage van een romantische komedie. Hij is niet onmogelijk knap, zoals in de meeste romcoms voor meisjes, en ook geen nerd, zoals in de meeste romcoms voor jongens.  Hij is mannelijk op een manier die niet iedereen aantrekkelijk vindt, maar Yamato’s aantrekking tot Takeo is geloofwaardig genoeg. Behalve dit ongebruikelijke hoofdpersonage heeft deze serie nog een onverwachte wending: de twee hoofdpersonages vormen sneller een relatie dan gebruikelijk is in dit soort series. Dit gedeelte vormt alleen maar de eerste drie afleveringen. Als je alleen maar benieuwd bent hoe Takeo en Yamato een stel vormen, is het genoeg om tot en met aflevering 3 te kijken.

Meestal komt de spanning in romantische series voort uit de vraag of de hoofdpersonages wel bij elkaar komen. Dus door de hoofdpersonages bij elkaar te brengen waag je het risico dat kijkers hun interesse verliezen. En er is ook niet heel veel spanning in My Love Story!!, maar de serie maakt dat goed met een gezonde portie humor en veel schattige momenten. Veel van de afleveringen laten zien dat Takeo en Yamato zich nog steeds onwennig voelen rond elkaar, ook nadat ze weten dat ze elkaar leuk vinden. Het is leuk om te zien hoe ze die onwennigheid proberen te overwinnen. Ook introduceert My Love Story!! geregeld nieuwe personages, die hun eigen verhalen hebben om te vertellen.

Hoe goed de schattige momenten in My Love Story!! ook zijn, het kan soms iets té schattig aanvoelen. Wanneer een aflevering bijna geheel bestaat uit dat soort schattige momenten, kan je het kijken van de aflevering vergelijken met een suikerklontje in je mond stoppen: het is wel lekker, maar niet heel goed voor je. Dit maakt My Love Story!! niet geschikt om snel na elkaar te kijken, dat zou aanvoelen als te veel. Ook is het soms irritant hoe preuts Takeo en Yamato kunnen zijn; we moeten wachten tot aflevering 18 voordat ze elkaar voor het eerst kussen.

De animatie productie is gedaan door Studio MADHOUSE maar is niet erg opmerkelijk. De animatie doet wat het moet doen, maar nooit zal je er van onder de indruk zijn. De regie is beter; er zijn veel grappige beelden en de serie gebruikt een toepasselijk kleurenpalet. De muziek is onopvallend, tenzij het bedoeld is om op te vallen. De productie van deze serie is dus goed maar onopvallend.

Doordat deze serie veel clichés vermijdt, blijft het leuk. Het is zeker aan te raden voor liefhebbers van romantische komedies, maar ook voor mensen die snel geïrriteerd raken door de onrealistische situaties die vaak ontstaan in romantische komedies. In andere woorden, iedereen kan hier iets vinden om van te genieten.

My Love Story!! is te bekijken op crunchyroll.