Tag: light novels

Opinie: J-Novel Club

Als anime fans weten we als geen ander hoe het internet de verspreiding van media heeft veranderd. Zelf ben ik dol op alle internetdiensten die het tegenwoordig mogelijk maken om gratis of tegen een kleine vergoeding een grote bibliotheek aan verschillende media te consumeren. Ik maak zelf gebruik van bijvoorbeeld Netflix, Crunchyroll, Daisuki, Viewster en Tubi TV. En behalve die sites zijn er nog veel andere soortgelijke sites, zoals Project Gutenberg en Audible.

Desondanks zijn er nog altijd gaten. Vooral  media die een kleine doelgroep hebben blijven moeilijk te vinden. Zo was er voor light novels nog niet een vergelijkbare dienst. Natuurlijk waren e-boeken wel al te koop via de uitgeverijen (en ook via bol.com!) maar dat is toch niet echt hetzelfde. Gelukkig kan ik melden dat sinds afgelopen 15 oktober J-Novel Club er is om online light novels te lezen.

J-Novel Club biedt gratis voorproefjes van light novels die op het punt staan om in een Engelstalige versie uitgegeven te worden, maar ook abonnementen waarmee je boeken volledig kunt lezen en/of gratis e-boeken kunt krijgen. Op het moment is het aantal beschikbare titels op de site nog vrij klein, maar hopelijk gaat daar nog verandering in komen!

Één van de beschikbare titels is Occultic;Nine, waarvan op het moment ook een anime versie wordt uitgezonden. Occultic;Nine heeft, gebaseerd op het voorproefje, zeker potentiaal om een interessant verhaal te vertellen. Ondanks dat zijn de personages nogal irritant en gedragen ze zich op totaal onrealistische wijze. Het wekte bij mij de indruk dat de schrijver zijn eigen versie van Durarara!! wilde maken, maar geen idee had wat de personages van die serie sympathiek maakt.

Behalve Occultic;Nine heeft J-Novel Club nog een titel die bekend is van een anime adaptatie: Grimgar of Ash and Fantasy. In tegenstelling tot Occultic;Nine heeft Grimgar een onoriginele opzet die dan wel weer goed wordt gebruikt om een serieuze sfeer mee te zetten. Daarom zie ik wel potentieel in deze titel, zelfs al is de schrijfstijl erg ongepolijst.

Heel anders is My Big Sister Lives in a Fantasy World. In deze komedie ziet het hoofdpersonage namen boven de hoofden van anderen. Wanneer hij dat zijn opgewekte otaku zus vertelt smult zij van dat gegeven. Wat volgt zijn veel verwijzingen naar onder andere Death Note en Naruto. In de rest van het voorproefje worden we voorgesteld aan de klasgenoten van het hoofdpersonage. Dit stuk dat mij deed inzien dat dit een harem titel betreft waarin een heleboel meisjes verliefd worden op het mannelijke hoofdpersonage. Dat genre interesseert mij niet, maar misschien jou wel.

Ondanks een vergelijkbare titel is My Little Sister Can Read Kanji totaal anders. Dit is een satire over een mogelijke toekomst waarin boeken zo simpel zijn geworden dat wat we tegenwoordig slecht vinden daar wordt gezien als briljant. Het begin was heel geslaagd, maar of het ook goed blijft is nog maar de vraag. Iets om in de gaten te houden!

Brave Chronicle: The Ruinmaker is een heel erge alledaagse light novel serie, waarin de hoofdpersonages in een magie school zitten en vooral elkaar uitleggen hoe de magie van hun wereld nou eigenlijk werkt met uitgebreide expositie. Deze kan ik alleen aanraden aan de grootste fans van series als The Asterisk War en Chivalry of a Failed Knight.

Dan is er I Saved Too Many Girls and Caused the Apocalypse. De titel geeft al aan wat het verhaal is: het is een harem serie waarin een conflict tussen alle verliefde meisjes leidt tot een heftig einde van de wereld. Het is een slim, zelfbewust idee waarmee commentaar op het genre gegeven zou kunnen worden, maar het kan net zo makkelijk veranderen in een heel cliché bedoening.

The Faraway Paladin heeft van alle beschikbare titels de meest serieuze toon en ook de beste schrijfstijl. Het lijkt een fantasy serie te zijn in de stijl van The Heroic Legend of Arslan of Guin Saga. Het gaat over een gereïncarneerde jongen die opgroeit tussen ondode maar daarom niet minder warmhartige wezens en vermoedelijk een groots en belangrijk lot heeft. De langzame, bedachtzame sfeer van de proza vereist misschien wat geduld maar wekt wel een hele goede indruk.

Mixed Bathing in Another Dimension mengt het harem genre met het ‘getransporteerd naar een andere wereld’ genre. Het lijkt niet veel moeite te doen om een goed verhaal te vertellen, maar zwelgt in plaats daarvan in videospel conventies en andere clichés. Van alle beschikbare titels is dit de minste.

Mijn meningen over de titels die beschikbaar zijn op J-Novel Club mogen dan wel enorm uit elkaar liggen, maar toch  ben ik blij met de grote verscheidenheid tussen alle titels. Er zijn verschillende genres vertegenwoordigd, er zijn bekende titels en totaal onbekende titels, en er zijn duidelijk verschillende schrijfstijlen. Hopelijk is J-Novel Club succesvol, zodat ze hun bibliotheek kunnen blijven uitbreiden en ons dus meer light novels kunnen aanbieden.

Bezoek J-Novel Club hier.

Advertenties

Opinie: 10 jaar anime

Al tien jaar noem ik mezelf een fan van anime. In 2006 begon ik namelijk met het kijken van anime wetende dat het uit Japan kwam. De eerste series die ik toen keek waren Death Note, vanwege de grote spanning en hoe slim ik het verhaal toen vond, en D. Gray-man, omdat mijn interesse naar anime toen vooral uitging naar actie series voor jongens.

Maar eigenlijk begint mijn obsessie met Japanse tekenfilms daar niet. Er was namelijk in mijn kindertijd een tijdje best veel anime op tv, en ik keek er een heleboel van: Pokémon, Digimon, Dragonball Z en zelfs meer obscure dingen zoals Flint the Time Detective hielden mijn aandacht in die periode vast. Later, nadat ik toegang tot het internet kreeg, begon ik geïnteresseerd te worden in manga. In die tijd was het moeilijk om video te verspreiden via het internet, maar afbeeldingen verspreiden was een stuk makkelijker.Dus waren er een flink aantal sites waarop je manga kon lezen, ook al waren het toen een stuk minder dan nu. Pas na mijn ontdekking van Youtube begon ik serieus geïnteresseerd te raken in anime, en door het lezen van manga en websites over anime en manga wist ik al een aantal titels die ik graag wilde zien.

Op die websites over anime en manga was ook altijd een heleboel discussie. Vaak ging het over specifieke series, maar eigenlijk nog vaker ging het over de trends die mensen zagen of dachten te zien. Ik deed meestal niet actief mee aan deze discussies, maar las het wel allemaal. Op die manier raakte ik vertrouwd met termen zoals shohnen (series met jongens als doelgroep), fansubs (anime onofficieel ondertiteld door fans) en moe (spreek dit uit als mo-è).

Vooral moe was erg aanwezig in de jaren nadat ik fan werd. Het is een moeilijke term om uit te leggen, want iedereen heeft er een andere definitie voor, maar het is een term die vooral gebruikt wordt om te verwijzen naar series die vooral gaan over meisjes die zich op schattige wijze gedragen. Een aantal jaren lang (van ongeveer 2008 tot 20111) bestond er angst dat de enige series die gemaakt werden hevige moe-elementen bevatten, omdat dat het enige was dat toen verkocht. Daardoor waren er hevige discussies tussen de voor- en tegenstanders van moe. Gelukkig is dit de laatste paar jaren afgenomen. Ik wijt dit aan het feit dat het aantal anime series die worden geproduceerd is toegenomen, maar het aantal moe series is niet mee gestegen! Er zijn de laatste jaren gewoonweg niet zo’n grote moe hits geweest als The Melancholy of Haruhi Suzumiya of Clannad, en dus is moe een beetje verdwenen in de achtergrond.

Een nieuwe trend is de hoeveelheid series gebaseerd op zogenaamde light novels, korte boeken vooral gericht op tienerjongens. Dit heeft altijd bestaan, maar eerder was de hoeveelheid anime series gebaseerd op manga een stuk groter. Light novels hebben bij sommigen een vrij slechte naam omdat de genres die voorkomen in light novels redelijk gelimiteerd is. Het zijn voornamelijk series over videospellen die echt worden, een jongen die omringd wordt door een groep meisjes, scholen voor magie en soms sciencefiction. Alleen de schrijver Ryohgo Narita, bekend van Baccano! en Durarara!!, lijkt een originele schrijfstijl te hebben. Zijn inspiratie komt vooral van films geregisseerd door Guy Ritchie. Verder komen anime series gebaseerd op light novels vaak over als een verzameling korte verhalen in plaats van een echt geheel, omdat het bronmateriaal korte boeken zijn die vaak ook nog eens vrij episodisch geschreven worden.

Maar toch ben ik de laatste jaren vrij positief over de anime die uitkomt. Er is op het moment weer een grotere verscheidenheid in het soort series die uitkomen. Er zijn nu zelfs een aantal series gebaseerd op manga uit de jaren ’80 en ’90, zoals Ushio and Tora, Parasyte en Jojo’s Bizarre Adventure. Deze vind ik zelf erg interessant, want ze zijn allemaal gedateerd op bepaalde manieren hoewel de animatie er gloednieuw uitziet. Die tegenstelling zorgt voor leuke kijkervaringen.

Vroeger was ik alleen geïnteresseerd was in series gericht op jongens van mijn leeftijd. Nu geef ik meerdere series een kans om zich te bewijzen, ongeacht genre of doelgroep. Ten slotte kan een serie goed zijn zelfs als ik niet de directe doelgroep ben, en het is interessant hoeveel verschillende soorten verhalen in Japan geanimeerd kunnen worden. Ik heb ook interesse ontwikkeld in specifieke regisseurs zoals de te vroeg gestorven Satoshi Kon, Kunihiko Ikuhara, Mamoru Hosoda en Masaaki Yuasa. Soms vindt ik ook andere intrigerende creatievelingen in de anime industrie zoals schrijver Chiaki J. Konaka en tekenaar Yoshitoshi Abe. Dit zie ik allemaal als tekenen dat mijn smaak enorm is ontwikkeld sinds ik 15 was.

Vooralsnog ben ik positief over anime in 2016. Het huidige winterseizoen heeft een aantal veelbelovende series zoals ERASED en Showa Genroku Rakugo Shinju, maar het meest ben ik me aan het verheugen op de bewerking van deel vier van Jojo’s Bizarre Adventure, genaamd Diamond Is Unbreakable. Die serie gaat uitkomen in april, en de trailer daarvan ziet er heel goed uit!

 

 

  1. Dit is een schatting gebaseerd op mijn geheugen, dus het kan incorrect zijn.