Tag: Hiroyuki Sawano

Recensie: Seraph of the End: Battle in Nagoya

5619cba1a3d14

Shohnen actie series staan er om bekend dat ze een vrij vaste formule volgen, waarbij steeds sterkere tegenstanders worden geïntroduceerd voor de hoofdpersonages om te verslaan. Maar zelfs als je zo’n vast formule volgt, kan je jezelf nog onderscheiden van de rest door de toon van de serie. Zo is bijvoorbeeld One Piece heel anders dan Bleach. In mijn recensie van seizoen 1 zei ik dat Seraph of the End een tragische toon had, maar misschien moet ik die opmerking toch herzien.

Yuh’ichiro is veranderd nu hij weet dat Mikaela nog leeft. Waar hij eerst alleen maar geobsedeerd  was door wraakzucht, is hij nu gedreven om een manier te vinden om Mikaela terug te veranderen in een mens. Maar voordat hij daar tijd voor heeft, krijgt Yuh’ichiro eerst te maken met de Hihragi familie, die denken dat hij een spion is, én moet hij naar Nagoya gaan voor een nieuwe missie, die een beslissend moment zal zijn in de strijd tegen de vampieren…

Wat productie betreft is er niet veel veranderd tussen seizoen één en twee. Vooral de muziek, nog steeds gedaan door Hiroyuki Sawano, heeft nog steeds dezelfde sterke en zwakke punten. De animatie is ook vrijwel hetzelfde, maar af en toe krijgen we behoorlijk indrukwekkende animatie te zien tijdens de actiescènes. De zwakste plek van de productie ligt nog steeds in de achtergronden, waarvan de tekenstijl niet goed overeen komt met die van de voorgrond.

Wat verhaal betreft zijn de veranderingen groter. Door de nieuwgevonden hoop van Yuh’ichiro ligt de focus van het verhaal nu anders; hij wordt niet meer alleen door woede gedreven. Ook voelt het verhaal in dit seizoen een stuk groter in schaal. Dit komt door een groot gedeelte doordat we veel meer krijgen te zien van het Japanse Keizerlijke Demonen Leger dan in het eerste seizoen. Dit biedt een kans om het verhaal tot een hoger niveau te tillen.

Maar hoe meer verandert, hoe meer er hetzelfde blijft. Veel situaties uit het eerste seizoen worden op klakkeloze wijze herhaald. Vooral de trainingsscènes, die al lang aanvoelden in het eerste seizoen, vinden op precies dezelfde manieren plaats. Opnieuw moeten de hoofdpersonages hun demonen confronteren om beter hun wapens te kunnen hanteren. Gelukkig is de missie die het grootste gedeelte van dit seizoen in beslag neemt een stuk spannender, maar misschien vindt het iets te plotseling plaats. Er spelen bij deze missie veel personages een rol, en we krijgen geen kans om de meeste van hen te leren kennen.

Ik omschreef Seraph of the End als een tragedie, omdat ik dacht dat het verhaal op een weloverwogen manier in elkaar was gezet. Maar de vele herhaling die ik hier zie haalt dat idee bij me weg. Het is vervangen door het idee dat het verhaal snelletjes in elkaar wordt geflanst. Het resultaat van die werkwijze zijn veel wendingen die shockerend bedoeld zijn, maar weinig indruk maken.

Het eerste seizoen van Seraph of the End had veel gebreken, maar ondanks dacht ik dat het potentieel had om in een goede serie te ontwikkelen. Maar er wordt geweigerd om duidelijk een richting te kiezen, waardoor het verhaal alle kanten uit gaat. Het enige goede dat overblijft zijn een aantal goed geanimeerde actiescènes. Maar zelfs als je goed geanimeerde actiescènes wilt zien, zou ik andere anime aanbevelen.

Seraph of the End: Battle in Nagoya is te bekijken via viewster.

Advertenties

Recensie: Thunderbolt Fantasy

cm1xzdhw8aavnab

Gen Urobuchi, scriptschrijver van onder andere Puella Magi Madoka Magica en Fate/Zero, is altijd op zoek naar nieuwe ideeën. Dat schijnt door via de verschillen tussen al zijn projecten, die genres en zelfs media overschrijden. Behalve anime heeft hij namelijk ook light novels en live-action tv-series geschreven. In 2014 kwam hij in aanraking met Pili International Multimedia, die marionettenspellen voor film en tv maken. Geïnspireerd om zelf een serie met marionetten te maken, begon Urobuchi een samenwerking met de Taiwanese poppenartiesten. Het resultaat is Thunderbolt Fantasy.

Thunderbolt Fantasy begint op een regenachtige nacht. Een reizende zwaardvechter genaamd Shāng Bù Huàn probeert snel onderdak te zoeken en wilt daarom een paraplu pakken uit een tempel, maar hij wordt gestopt door een charismatische maar mysterieuze man. Volgens hem is de paraplu er om de jizoh, een standbeeld van een monnik, te beschermen, en Shāng Bù Huàn mag hem alleen pakken als hij een ede aflegt om de eerstvolgende persoon die hij tegenkomt te helpen. Op die manier raakt Shāng Bù Huàn betrokken bij de plicht van de Dān familie om een machtig en legendarisch zwaard te beschermen…

Technisch gezien is Thunderbolt Fantasy geen animatie, en daarom ook geen anime. Animatie is namelijk het achter elkaar plaatsen van losse beelden op zo’n manier dat ze lijken te bewegen. Thunderbolt Fantasy is daarentegen gefilmd, en de bewegingen hebben echt plaatsgevonden. Maar als je kijkt naar de lijst van betrokken mensen zie je veel namen die voor anime fans bekend zijn, zoals de hiervoor genoemde Gen Urobuchi, maar ook de zanger T.M.Revolution, de componist Hiroyuki Sawano en stemacteurs Junichi Suwabe en Tomokazu Seki. Vandaar dat Thunderbolt Fantasy toch interessant is voor anime fans. Het laat ons zien hoe deze mensen werken in een ander medium.

Behalve dat is het verhaal ook erg ‘anime’. Simpel gezegd gaat het over twee groepen die vechten om een belangrijk zwaard, en daarmee bevat Thunderbolt Fantasy het meest simpele verhaal dat Urobuchi ooit heeft geschreven. Toch zie je af en toe Urobuchi’s gebruikelijke thema’s terug, zoals discussies over de moraliteit van helden.

De serie bevat veel kleurrijke personages zoals de naïeve erfgename van een familie Zegelbeschermers, een gevaarlijke en beruchte moordenaar en een demonische tovenares. Ze zijn allemaal simpele maar amusante archetypes, die het verhaal goed kunnen dragen. Het is alleen moeilijk om hun namen te herinneren, gezien de ondertitelingen hen bij hun Chinese namen noemt, maar je hoort totaal andere Japanse namen gezegd worden. Het makkelijkste vond ik om goed te luisteren naar de Japanse namen, en die maar te onthouden.

Bij deze serie is de visuele stijl toch het meest belangrijk. Het poppenspel wordt gecombineerd met computeranimatie, waardoor Thunderbolt Fantasy uniek in zijn soort is. De poppen zelf zijn met groot oog voor detail gemaakt; ze zijn een pracht om te zien. De computeranimatie die erbij wordt gevoegd is soms nogal overweldigend, maar desondanks blijft het altijd toepasselijk.

Als ik één klacht heb over de visuele stijl, dan gaat het over de gezichten van de poppen. Die zijn, met maar één mogelijke gezichtsuitdrukking, vrij gelimiteerd. Dat valt extra op omdat anime-series heel veel laten zien door middel van gezichtsuitdrukkingen. Aan de andere kant is wel veel gebruik van lichaamstaal mogelijk met de poppen, waarmee dezelfde informatie ook uitgedrukt kan worden. Het verschil is hoe dan ook even wennen.

Thunderbolt Fantasy staat voor je klaar als je een unieke ervaring wilt hebben. Het verhaal is niet erg diep, maar de serie is zo leuk dat dat niet erg is. Ik heb zoveel enthousiasme voor de visuele stijl, dat ik nu al niet kan wachten op het aankomende tweede seizoen.

Thunderbolt Fantasy is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Seraph of the End seizoen 1

ooyibafv_pg

Vampieren, het is een onderdeel van onze cultuur die blijft fascineren. Door de loop van tijd hebben ze veel verschillende gedaanten aangenomen, van de verschrikking in Nosferatu tot de glinsterende verschijningen in Twilight. In Seraph of the End zijn ze de slechteriken van een shohnen actie verhaal.

Het verhaal in Seraph of the End is iets ambitieuzer opgezet dan meestal het geval is in shohnen actie. Het hoofdpersonage wilt niet per se de beste zijn in een specifiek gebied, zijn doelen hebben meer weg van die van personages in Griekse tragedies. De wezen Yuh’ichiroh en Mikaela Hyakuya zijn mensen die in gevangenschap leven in een vampierengemeenschap. Yuh’ichiroh weet weg te glippen tijdens een tragische ontsnappingspoging en zweert wraak, maar Mikaela heeft minder geluk; hij wordt in een vampier verandert. Dit maakt Yuh’ichiroh en Mikaela vijanden, ondanks dat ze samen zijn opgegroeid. Wat gebeurt er wanneer ze elkaar opnieuw ontmoeten?

Dit klinkt als een opzet voor een groots en dramatisch maar misschien ietwat cliché verhaal. Maar Seraph of the End gaat toch niet meteen voor gigantische bombast, maar neemt haar tijd. Het verhaal mag dan ietwat ambitieuzer zijn dan gemiddeld, de manier waarop het verteld wordt is vrij typisch voor een shohnen actie serie. Dit neemt een beetje van het momentum van de serie weg, maar geeft het ook meer tijd om andere personages te introduceren en de situatie en bovennatuurlijke gebeurtenissen in de serie uit te leggen.

Hoe het ook zei, als er één ding is wat je Seraph of the End niet kan noemen is het wel subtiel. Yuh’ichiroh bijvoorbeeld is bijna alleen maar gedreven door woede. Hij scoort net iets lager op de woedemeter dan Eren Yeager van Attack on Titan. Verder heeft zo’n beetje elk personage aan de kant van de mensen wel een tragisch achtergrondverhaal. Deze elementen zijn allemaal vrij typisch, maar zorgen wel dat de serie uiteindelijk aardig vermaak is.

Maar toch, op zichzelf voelt dit eerste seizoen wel heel erg kort aan. Wanneer de climax van het verhaal bereikt wordt, komt het niet over alsof het verhaal dat op dat punt heeft verdiend. Het komt gehaast over, en sluit bovendien geen enkel subplot af. Daarom voelt seizoen 1 niet aan als een verhaal op zich, maar als een proloog voor wat nog gaat komen.

Het productiewerk is gedaan door Wit Studio, maar komt erg onopmerkelijk over. Actiescènes zijn goed genoeg, maar  het is niet zo dat je ze zal blijven herinneren vanwege de goede animatie. Zelfs de soundtrack van Hiroyuki Sawano valt niet erg op, op uitzondering van de opening en afsluiting na. Dit is gelukkig wel een goed punt, omdat zijn soundtrack wel eens kunnen afleiden van het verhaal dat verteld werd, zoals in Attack on Titan en Kill la Kill.

Seraph of the End mag een ambitieus verhaal hebben, uiteindelijk is het toch maar een gemiddelde shohnen actie serie. Het heeft een aantal leuke ideeën, maar doet niet veel met die ideeën. Als het concept van deze serie je interesseert, zal je waarschijnlijk wel plezier hebben, maar je mist weinig als je deze serie overslaat. Daarom hoop ik dat het tweede seizoen iets meer bite zal hebben.

Seraph of the End is te zien op viewster.