Tag: Gen Urobuchi

Recensie: Thunderbolt Fantasy

cm1xzdhw8aavnab

Gen Urobuchi, scriptschrijver van onder andere Puella Magi Madoka Magica en Fate/Zero, is altijd op zoek naar nieuwe ideeën. Dat schijnt door via de verschillen tussen al zijn projecten, die genres en zelfs media overschrijden. Behalve anime heeft hij namelijk ook light novels en live-action tv-series geschreven. In 2014 kwam hij in aanraking met Pili International Multimedia, die marionettenspellen voor film en tv maken. Geïnspireerd om zelf een serie met marionetten te maken, begon Urobuchi een samenwerking met de Taiwanese poppenartiesten. Het resultaat is Thunderbolt Fantasy.

Thunderbolt Fantasy begint op een regenachtige nacht. Een reizende zwaardvechter genaamd Shāng Bù Huàn probeert snel onderdak te zoeken en wilt daarom een paraplu pakken uit een tempel, maar hij wordt gestopt door een charismatische maar mysterieuze man. Volgens hem is de paraplu er om de jizoh, een standbeeld van een monnik, te beschermen, en Shāng Bù Huàn mag hem alleen pakken als hij een ede aflegt om de eerstvolgende persoon die hij tegenkomt te helpen. Op die manier raakt Shāng Bù Huàn betrokken bij de plicht van de Dān familie om een machtig en legendarisch zwaard te beschermen…

Technisch gezien is Thunderbolt Fantasy geen animatie, en daarom ook geen anime. Animatie is namelijk het achter elkaar plaatsen van losse beelden op zo’n manier dat ze lijken te bewegen. Thunderbolt Fantasy is daarentegen gefilmd, en de bewegingen hebben echt plaatsgevonden. Maar als je kijkt naar de lijst van betrokken mensen zie je veel namen die voor anime fans bekend zijn, zoals de hiervoor genoemde Gen Urobuchi, maar ook de zanger T.M.Revolution, de componist Hiroyuki Sawano en stemacteurs Junichi Suwabe en Tomokazu Seki. Vandaar dat Thunderbolt Fantasy toch interessant is voor anime fans. Het laat ons zien hoe deze mensen werken in een ander medium.

Behalve dat is het verhaal ook erg ‘anime’. Simpel gezegd gaat het over twee groepen die vechten om een belangrijk zwaard, en daarmee bevat Thunderbolt Fantasy het meest simpele verhaal dat Urobuchi ooit heeft geschreven. Toch zie je af en toe Urobuchi’s gebruikelijke thema’s terug, zoals discussies over de moraliteit van helden.

De serie bevat veel kleurrijke personages zoals de naïeve erfgename van een familie Zegelbeschermers, een gevaarlijke en beruchte moordenaar en een demonische tovenares. Ze zijn allemaal simpele maar amusante archetypes, die het verhaal goed kunnen dragen. Het is alleen moeilijk om hun namen te herinneren, gezien de ondertitelingen hen bij hun Chinese namen noemt, maar je hoort totaal andere Japanse namen gezegd worden. Het makkelijkste vond ik om goed te luisteren naar de Japanse namen, en die maar te onthouden.

Bij deze serie is de visuele stijl toch het meest belangrijk. Het poppenspel wordt gecombineerd met computeranimatie, waardoor Thunderbolt Fantasy uniek in zijn soort is. De poppen zelf zijn met groot oog voor detail gemaakt; ze zijn een pracht om te zien. De computeranimatie die erbij wordt gevoegd is soms nogal overweldigend, maar desondanks blijft het altijd toepasselijk.

Als ik één klacht heb over de visuele stijl, dan gaat het over de gezichten van de poppen. Die zijn, met maar één mogelijke gezichtsuitdrukking, vrij gelimiteerd. Dat valt extra op omdat anime-series heel veel laten zien door middel van gezichtsuitdrukkingen. Aan de andere kant is wel veel gebruik van lichaamstaal mogelijk met de poppen, waarmee dezelfde informatie ook uitgedrukt kan worden. Het verschil is hoe dan ook even wennen.

Thunderbolt Fantasy staat voor je klaar als je een unieke ervaring wilt hebben. Het verhaal is niet erg diep, maar de serie is zo leuk dat dat niet erg is. Ik heb zoveel enthousiasme voor de visuele stijl, dat ik nu al niet kan wachten op het aankomende tweede seizoen.

Thunderbolt Fantasy is te bekijken op crunchyroll.

Advertenties

Recensie: Concrete Revolutio THE LAST SONG

concrete20revolution_1920x1080

Na het eerste seizoen had ik reden om bezorgd te zijn over het vervolg van Concrete Revolutio. Het is een zeer ambitieuze serie, die in een korte tijd een erg groot aantal ideeën probeert te introduceren. Daardoor is het erg vaak moeilijk te volgen. Daarbovenop waren voor het tweede seizoen, dat de naam Concrete Revolutio THE LAST SONG draagt, extra schrijvers ingehuurd. Mijn angst was dat dit de problemen zouden verergeren; het laatste wat deze serie nodig had was een influx aan nieuwe ideeën. Was deze angst uiteindelijk nodig?

Na de grote rellen in Shinjuku heeft Jiroh zijn ontslag ingediend bij het Supermens Bureau. Zijn doel is nog steeds om supermensen te beschermen, maar hij heeft het gevoel dat de bureaucratie van het Supermens Bureau zijn doel in de weg staat. Samen met voormalig rechercheur Raito Shiba komt hij daardoor regelrecht te staan tegenover zijn vroegere bondgenoten van het Supermens Bureau maar ook tegenover velen anderen, zoals de multimediamagnaat Satomi.

Ik verwachtte dat door de binnenkomst van meerdere nieuwe schrijvers, waaronder grote naam Gen Urobuchi (Fate/Zero, Puella Magi Madoka Magica), de verhalen alleen maar ingewikkelder zouden worden. Integendeel, de episodische verhalen werden juist makkelijker om te volgen. Omdat je je minder hoeft te concentreren op wat er nu eigenlijk aan de hand is hebben de verhalen meer impact. De simpelste verhalen van dit seizoen, zoals die over de Olympische Spelen, zijn daarmee ook de sterkste.

Jammer genoeg zijn de personages niet zo goed geschreven. Bijna elk personage komt vlak over, of ze dat nu echt zijn of niet. Het is moeilijk om te begrijpen wat er door hun hoofden heen gaat, en dat maakt het ook moeilijk om bij te houden wie aan welke kant staat en wat hun redenen daarvoor zijn. Dit is iets dat de serie wel wilt dat je dat goed in gaten blijft houden.

Uiteindelijk geeft deze serie een heel gecompliceerd maar genuanceerd beeld van het Japan van de jaren zestig. Het hoofdverhaal blijft stof tot nadenken geven, tot aan de allerlaatste aflevering. Daarmee is de conclusie dan ook één van de sterkste gedeeltes van Concrete Revolutio. Als je aan de hand van de eerste paar aflevering twijfelt of je door wilt kijken, raad ik dus wel aan om even door te zetten.

Afgezien van de nieuwe schrijvers is er weinig verandert aan hoe Concrete Revolutio geproduceerd werd. Het ziet goed genoeg uit, maar visueel gezien blijft het een van de zwakkere serie van de gerenommeerde Studio Bones. Gelukkig blijft de serie wel goed gebruik maken van de afwisselende muziek die het tot haar beschikking heeft, en dat maakt al een heleboel goed.

Concrete Revolutio blijft in haar tweede seizoen een serie die je dwingt om na te denken, waardoor het niet altijd makkelijk is om het te kijken. Maar de onderwerpen zijn altijd interessante aspecten van een specifieke cultuur, waardoor je je in ieder geval niet hoeft te vervelen. Doordat de verhalen in seizoen 2 in het algemeen ietwat makkelijker te begrijpen zijn heeft de serie als een geheel ook ietwat meer impact. En dat zorgt er uiteindelijk voor dat ondanks alles de serie toch de moeite waard is.

Concrete Revolutio THE LAST SONG is te kijken op daisuki.