Tag: Favoriete regisseurs

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 2

mamoru-hosoda

Summer Wars, geregisseerd door Mamoru Hosoda, is één van mijn favoriete anime films. Het is een kleurrijk avontuur met een spectaculaire ontknoping en een grote, maar makkelijk te herkennen cast. Deze film is voor mij de culminatie van Mamoru Hosoda’s directoriale talent; een toonbeeld voor wat hem zo’n interessante filmmaker maakt. Het is niet te geloven dat zo iemand is begonnen bij Toei Animation. Toei stond namelijk in de jaren zestig wel bekend als een prestigieuze animatiestudio, maar zolang ik ze ken, zijn ze vooral te herkennen aan hun goedkoop uitziende kinderseries. Hoe is zo’n groot talent voortgekomen uit juist die studio?

4132_320Mamoru Hosoda begon zijn carrière dus bij Toei Animation, waar hij startte als een animator voor onder andere Dragon Ball Z en Sailor Moon. In 1999, toen hij al tien jaar bij Toei werkte, kreeg hij de kans om de regisseurstaak op zich te nemen. Wat hij zou gaan regisseren was een soort pilot voor een animatieserie gebaseerd op een lijn van V-Pets, virtuele huisdieren, genaamd Digimon. De zo ontstane proloogfilm Digimon Adventure wekte veel indruk, met name doordat Hosoda de lichaamstaal van kinderen zo goed had neergezet.

Vervolgens zou Hosoda’s carrière een tijdje in het teken staan van Digimon Adventure. Hij was namelijk ook verantwoordelijk voor de 21ste episode van de tv-serie, een aflevering die opvalt doordat het verhaal op een trage, bijna meditatieve manier wordt vertelt en meer over de psychologie van het hoofdpersonage gaat dan gebruikelijk is voor Digimon Adventure.  Bovendien is het kleurenpalet een heel stuk grauwer dan je zou verwachten van een serie bedoeld voor kinderen.

xpi6k3ko4l0ix3uu2r33toynrtgOok werd Hosoda teruggehaald voor de tweede Digimon film, Our War Game! Over het algemeen wordt deze film gezien als het beste stukje Digimon media dat bestaat, en met goede reden. Het heeft een meeslepend plot over een virus Digimon die het internet overneemt, waarin de spanning steeds hoger wordt opgebouwd. Bovendien had het een opvallende visuele stijl. Niet alleen was ik onder de indruk van deze film, Hosoda zelf leek er ook trots op te zijn. Een paar jaar later herhaalde hij een aantal elementen uit deze film in Superflat Monogram, een uitgebreide reclame voor Louis Vuitton waarvoor Hosoda samenwerkte met de uitzinnige kunstenaar Takashi Murakami.

22993902_deta_1One Piece films). Maar toen Hosoda van studio Madhouse de kans kreeg om een losstaande film, The Girl Who Leapt Through Time, te regisseren, greep hij die kans met beide armen aan. Tegen deze tijd is het duidelijk wat Hosoda zo goed maakt: de lichaamstaal van zijn personages is heel natuurlijk en herkenbaar, en hij kan beter dan wie dan ook een grappige sfeer om laten slaan naar enorme spanning, op zo’n geleidelijke manier dat je het bijna niet eens merkt. Er is toch nog één ding dat The Girl Who Leapt Through Time tegenzit. Dat is het einde, dat op een gegeven moment vervelend om te kijken wordt omdat het gewoonweg te lang duurt.

summer-wars-movie-download-soulreaperzoneEn dan komen we aan bij Summer Wars. Net zoals bij Superflat Monogram herhaalt Hosoda hier veel elementen uit de tweede Digimon Adventure film. Sterker nog, het is praktisch dezelfde film! Ook Summer Wars gaat over een kwaadaardig computerprogramma dat het internet overneemt, en de maatregelen die de hoofdpersonages van Summer Wars hier tegen nemen zijn min of meer hetzelfde als de maatregelen uit Digimon Adventure: Our War Game! Maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de film. Integendeel, Summer Wars is de betere en meer toegankelijke versie van dit verhaal! Ten slotte hoeft niemand uitgelegd te worden wat een Digimon is voordat ze kunnen genieten van deze film. Ook is het verhaal uitgebreid waardoor nu niet alleen het kwade computerprogramma centraal staat, maar ook het leven in een grote familie, wat natuurlijk perfect is voor een vrolijke en spannende familiefilm.

Vanaf toen werd Mamoru Hosoda gezien als een mogelijke opvolger van anime legende Hayao Miyazaki. En die benaming lijkt Hosoda wel te bevallen. Na Summer Wars heeft hij nog twee films gemaakt, Wolf Children en The Boy and The Beast, en beide van deze zijn opnieuw familiefilms die zelf over familie gaan waarin families centraal staan. Hoe goed deze films zijn weet ik niet, ik heb ze namelijk nog niet gezien, maar het is duidelijk dat Mamoru Hosoda een specifieke richting heeft gevonden waar hij in verder wilt gaan. Nu hij een film over moeders (Wolf Children) en een film over vaders (The Boy and The Beast) heeft gemaakt, vraag ik me wel af wat zijn volgende stap zal zijn. Ik hou het in de gaten!

Deel 1 over Satoshi Kon is hier te lezen.

Advertenties

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 1

satoshi-kon

Net zoals ik een aantal maanden terug een serie heb gedaan over mijn favoriete mangaka, ga ik nu beginnen met een serie over mijn favoriete regisseurs. De regisseur bemoeit zich met elk gedeelte van de productie, van het script tot de compositie van een shot. Daarom hebben ze een grote invloed op de uiteindelijke anime, zelfs wanneer ze zelf de serie of film niet hebben bedacht. Deze maand begin ik met één van de grootste namen die ik maar kan bedenken: Satoshi Kon.

Kon heeft eigenlijk geen introductie nodig. Zijn films werken op meerdere lagen en worden door critici net zo veel geliefd als de films van Hayao Miyazaki. Kon begon zijn carrière als mangaka, maar het was altijd al zijn droom om animator te worden. Toen hij eenmaal zijn eerste stappen als animator maakte, vorderde zijn carrière razendsnel, onder meer dankzij zijn oog voor detail. Zo duurde het maar drie jaar voordat hij zijn eerste regiewerk kreeg. De thema’s die steeds opnieuw opduiken in Kon’s originele werk zijn dromen, hoe het onderbewuste de realiteit kan beïnvloeden en het nut maar ook het gevaar van escapisme.

Maar voordat hij deze zeer persoonlijke werken maakte, was hij eerst werkzaam als mangaka. Zijn eerste manga, Toriko (geen relatie met de Shohnen Jump serie), was een dohjinshi, een zelf-gepubliceerd werk, die verscheen in 1984. Een paar jaar later kwam zijn eerste officieel uitgegeven manga, Tropic of the Sea. Hier was al te zien dat hij een geweldig talent voor tekenen had, maar het verhaal is vrij standaard en niet op bijzondere wijze uitgevoerd.

Maar dat veranderde zodra hij begon te werken als animator. Zijn eerste regiewerk was een aflevering van de jaren ’90 Jojo’s Bizarre Adventure OVA, en hier werd duidelijk dat hij een bijzonder talent had om fantastische gebeurtenissen op droomachtige wijze weer te geven. Daarmee bedoel ik dat deze gebeurtenissen natuurlijk uitzien ondanks het feit dat ze moeilijk te geloven zijn. Maar niet alleen dat, hij gooide ook hoge ogen als scriptschrijver voor Magnetic Rose, het eerste gedeelte van de verzamelfilm Memories.

tumblr_nq1du9rpt31tk2heto1_500Zijn eerste eigen film was Perfect Blue, een film over een popidool die een carrièreswitch maakt naar actrice en daarbij een identiteitscrisis ondergaat. Deze film was baanbrekend, omdat het op een heleboel manier een volwassen sfeer had. Ja, het bevat naaktheid en geweld, maar heeft ook intrigerende psychologische thema’s en geeft kritiek op de popidoolcultuur van Japan. Het was geen origineel werk, maar Kon’s versie is totaal anders dan het boek waarop het is gebaseerd. De film was zijn complete eigen werk geworden.

chiyokosDe opvolger Millenium Actress is tegenover Perfect Blue een meer ingetogenere kunstfilm. Het gaat opnieuw over een actrice, maar dit keer vertelt de actrice zelf het verhaal van haar leven, waarbij dat verhaal op creatieve wijze wordt verweven met de films waar ze in heeft gespeeld. Dit was ook de eerste keer dat Kon samenwerkte met componist Susumu Hirasawa, wiens elektronische muziek net zo uniek is als Kons eigen visie. Al dit samen maken Millenium Actress mijn favoriete film.

e9f6c7c9410025aeab1f76494706ede0In Tokyo Godfathers neemt Kon afstand van zijn gebruikelijke thema’s. Het verhaal van deze film, over drie dakloze mensen die samen een baby vinden, heeft Kon samen geschreven met Keiko Nobumoto, die ook bekend is van Cowboy Bebop en Wolf’s Rain. Het voelt daardoor niet aan als een film van Satoshi Kon, maar vertelt nog steeds een goed verhaal op een goede wijze. Het is ook de enige serieuze kerstfilm uit Japan die ik ken. Maar vergis je niet, Kons films hebben altijd volwassen thema’s en ook deze film is niet voor de kleintjes!

paranoia-agentTijdens het maken van deze drie films bedacht Kon een heleboel ideeën die hij wilde verwerken, maar niet geschikt waren om een film uit te maken. Daaruit ontstond de dertiendelige serie Paranoia Agent, een supernatuurlijke thriller die elke aflevering een ander personage belichtte. Hier komen Kon’s gebruikelijke thema’s wel weer terug. De realiteit en fantasie lopen in de loop van het verhaal steeds meer door elkaar en de boodschap van de serie als geheel gaat over de gevaren van escapisme. Het feit dat de meeste afleveringen apart van elkaar staan, zorgt dat de serie goed werkt zowel als een serie stand-alone afleveringen én als een compleet verhaal op zichzelf.

6319150_origMaar Kon’s laatste film is toch wel zijn meest visuele meesterwerk. In Paprika steelt een terrorist een machine waarmee dromen beheerst kunnen worden, en het is de taak aan dr. Atsuko Chiba en haar alter ego Paprika om de machine terug te krijgen voordat de situatie uit de hand loopt. Kon zag dit zelf als de film die hij altijd al had willen maken, en dat is te merken: de film ziet er geweldig uit, heeft een pracht van een soundtrack door Susumu Hirasawa, en bevat de meest pure uitdrukking van Kons thematische diepgang.

Na Paprika was Kon gaan werken aan een kinderfilm, The Dream Machine, maar deze zou nooit afgemaakt kunnen worden. In 2010 overleed Satoshi Kon namelijk aan alvleesklierkanker, op 48-jarige leeftijd. Dit zorgde voor grote opschudding tussen anime fans. Tenslotte hadden ze één van de grootste regisseurs in anime verloren. Nog steeds, 6 jaar sinds zijn dood, wordt Satoshi Kon erg gemist. Maar zijn films bestaan voort, en hebben nog steeds de kracht om ons te ontroeren. Op die manier zal Satoshi Kon altijd door blijven leven, zelfs al heeft hij zijn pen neer moeten leggen.