Tag: Digimon

Recensie: Digimon Adventure tri. Confession

7ad1adeb

Hoewel er al een aankondiging is geweest voor het twintigjarige jubileum van Digimon, gaat de viering voor het vijftienjarige jubileum nog een tijdje door! De eerste twee films in de zesdelige Digimon Adventure tri. filmserie waren grote successen en vanaf afgelopen september is nu ook de derde film in de serie, Digimon Adventure tri. Confession, beschikbaar.

Nadat ze hun persoonlijke zorgen hebben opgelost, voelen Mimi en Joe zichzelf beter dan ooit  tevoren. Maar dat betekent niet dat plotseling alles goed is met de Digidestined. Vooral Meiko zit in een diep dal, nadat Meicoomon door haar infectie alle controle is verloren. Ook Koushiroh, beter bekend als Izzy, zit niet lekker in zijn vel. Hij ziet zichzelf namelijk als de enige die de verspreiding van de infectie kan stoppen, en vergt het uiterste van zichzelf. Maar de rest van de groep maken zich ook zorgen over de infectie. Voornamelijk Takeru, oftewel T.K., die vreemde dingen ziet gebeuren met Patamon…

Op dit moment in het verhaal is duidelijk dat de eerste akte voorbij is. Het schockerende verraad van Meicoomon creëerde een situatie die niet simpelweg terug te draaien valt, waardoor het verhaal nu een duidelijk meer dramatische wending heeft genomen.

Veel van het verhaal lijkt hier te draaien om het verzwijgen van informatie. Het blijkt dat Meiko al langer wist dat er iets aan de hand was met Meicoomon, maar uit een gevoel van machteloosheid heeft ze die zorgen diep weggedrukt. Takeru zit nu in een vergelijkbare situatie: is Patamon ook geïnfecteerd, en zo ja, wat kan hij dan het beste doen? Zolang hij die antwoorden niet heeft, heeft hij het gevoel dat het beter is de rest er niet mee lastig te vallen. En buiten de Digidestined lijkt nog iemand informatie te verzwijgen: het wordt steeds onduidelijker welke doelen Maki Himekawa nu eigenlijk heeft.

Waar in vorige delen van Digimon Adventure de Digimon een vrij passieve rol speelden buiten de gevechten om, hebben ze in deze film meer te doen. Zij ontvangen namelijk op verrassende wijze informatie over de infectie, en hoe het bestreden kan worden. Maar dankzij die informatie komen ook zij voor een moeilijk besluit te staan. Wat zal hun uiteindelijke besluit zijn?

Het mag duidelijk zijn dat er in dit deel van het verhaal veel subplots in beweging zijn. Ondanks een ongemakkelijke overgang hier en daar, wordt over het algemeen makkelijk gewisseld tussen die verschillende subplots. Daardoor kijkt ook dit deel weer makkelijk weg, ondanks de zware en soms verdrietige sfeer. Jammer genoeg blijven de afleveringen wel op rare momenten eindigen.

Visueel gezien mag Confession er wel zijn. Dit deel is niet zo goed geanimeerd als deel 1, maar de onafgemaakte animatie die te zien was in deel 2 is hier nergens te bekennen. Mogelijk komt dat omdat Toei Animation dit keer langer de tijd heeft genomen. Ik juich dat toe; liever kwaliteit boven kwantiteit, vooral als het films betreft!

Moch je na het zien van eerdere delen twijfels hebben over het feit dat er maar weinig gebeurt in deze filmserie, dan zal dit deel die zorgen voor je wegnemen. Dankzij het belangrijk voelende plot is dit de beste film in de serie tot nu toe. Ondanks dat is deze serie nog steeds alleen voor de fans. Je weet het wel als ik het over je heb!

Digimon Adventure tri. Confession is te bekijken op crunchyroll.

Advertenties

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 2

mamoru-hosoda

Summer Wars, geregisseerd door Mamoru Hosoda, is één van mijn favoriete anime films. Het is een kleurrijk avontuur met een spectaculaire ontknoping en een grote, maar makkelijk te herkennen cast. Deze film is voor mij de culminatie van Mamoru Hosoda’s directoriale talent; een toonbeeld voor wat hem zo’n interessante filmmaker maakt. Het is niet te geloven dat zo iemand is begonnen bij Toei Animation. Toei stond namelijk in de jaren zestig wel bekend als een prestigieuze animatiestudio, maar zolang ik ze ken, zijn ze vooral te herkennen aan hun goedkoop uitziende kinderseries. Hoe is zo’n groot talent voortgekomen uit juist die studio?

4132_320Mamoru Hosoda begon zijn carrière dus bij Toei Animation, waar hij startte als een animator voor onder andere Dragon Ball Z en Sailor Moon. In 1999, toen hij al tien jaar bij Toei werkte, kreeg hij de kans om de regisseurstaak op zich te nemen. Wat hij zou gaan regisseren was een soort pilot voor een animatieserie gebaseerd op een lijn van V-Pets, virtuele huisdieren, genaamd Digimon. De zo ontstane proloogfilm Digimon Adventure wekte veel indruk, met name doordat Hosoda de lichaamstaal van kinderen zo goed had neergezet.

Vervolgens zou Hosoda’s carrière een tijdje in het teken staan van Digimon Adventure. Hij was namelijk ook verantwoordelijk voor de 21ste episode van de tv-serie, een aflevering die opvalt doordat het verhaal op een trage, bijna meditatieve manier wordt vertelt en meer over de psychologie van het hoofdpersonage gaat dan gebruikelijk is voor Digimon Adventure.  Bovendien is het kleurenpalet een heel stuk grauwer dan je zou verwachten van een serie bedoeld voor kinderen.

xpi6k3ko4l0ix3uu2r33toynrtgOok werd Hosoda teruggehaald voor de tweede Digimon film, Our War Game! Over het algemeen wordt deze film gezien als het beste stukje Digimon media dat bestaat, en met goede reden. Het heeft een meeslepend plot over een virus Digimon die het internet overneemt, waarin de spanning steeds hoger wordt opgebouwd. Bovendien had het een opvallende visuele stijl. Niet alleen was ik onder de indruk van deze film, Hosoda zelf leek er ook trots op te zijn. Een paar jaar later herhaalde hij een aantal elementen uit deze film in Superflat Monogram, een uitgebreide reclame voor Louis Vuitton waarvoor Hosoda samenwerkte met de uitzinnige kunstenaar Takashi Murakami.

22993902_deta_1One Piece films). Maar toen Hosoda van studio Madhouse de kans kreeg om een losstaande film, The Girl Who Leapt Through Time, te regisseren, greep hij die kans met beide armen aan. Tegen deze tijd is het duidelijk wat Hosoda zo goed maakt: de lichaamstaal van zijn personages is heel natuurlijk en herkenbaar, en hij kan beter dan wie dan ook een grappige sfeer om laten slaan naar enorme spanning, op zo’n geleidelijke manier dat je het bijna niet eens merkt. Er is toch nog één ding dat The Girl Who Leapt Through Time tegenzit. Dat is het einde, dat op een gegeven moment vervelend om te kijken wordt omdat het gewoonweg te lang duurt.

summer-wars-movie-download-soulreaperzoneEn dan komen we aan bij Summer Wars. Net zoals bij Superflat Monogram herhaalt Hosoda hier veel elementen uit de tweede Digimon Adventure film. Sterker nog, het is praktisch dezelfde film! Ook Summer Wars gaat over een kwaadaardig computerprogramma dat het internet overneemt, en de maatregelen die de hoofdpersonages van Summer Wars hier tegen nemen zijn min of meer hetzelfde als de maatregelen uit Digimon Adventure: Our War Game! Maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de film. Integendeel, Summer Wars is de betere en meer toegankelijke versie van dit verhaal! Ten slotte hoeft niemand uitgelegd te worden wat een Digimon is voordat ze kunnen genieten van deze film. Ook is het verhaal uitgebreid waardoor nu niet alleen het kwade computerprogramma centraal staat, maar ook het leven in een grote familie, wat natuurlijk perfect is voor een vrolijke en spannende familiefilm.

Vanaf toen werd Mamoru Hosoda gezien als een mogelijke opvolger van anime legende Hayao Miyazaki. En die benaming lijkt Hosoda wel te bevallen. Na Summer Wars heeft hij nog twee films gemaakt, Wolf Children en The Boy and The Beast, en beide van deze zijn opnieuw familiefilms die zelf over familie gaan waarin families centraal staan. Hoe goed deze films zijn weet ik niet, ik heb ze namelijk nog niet gezien, maar het is duidelijk dat Mamoru Hosoda een specifieke richting heeft gevonden waar hij in verder wilt gaan. Nu hij een film over moeders (Wolf Children) en een film over vaders (The Boy and The Beast) heeft gemaakt, vraag ik me wel af wat zijn volgende stap zal zijn. Ik hou het in de gaten!

Deel 1 over Satoshi Kon is hier te lezen.

Opinie: Nostalgische monsters

1-2

Zelfs na twintig jaar is Pokémon nog steeds een enorme geldmachine. Pokémon GO is op het moment een enorme hype, een paar jaar geleden maakten Pokémon X & Y enorme indruk en de langzame instroom van informatie over Pokémon Sun & Moon zorgt voor hooggespannen verwachtingen. Het is vreemd om te beseffen dat de franchise dit jaar hun twintigste jubileum viert, omdat ik er al in het begin bij was. Ik weet nog welke aflevering van de anime ik het eerst zag (dat was “Een Harde Leerschool”), ik heb nog steeds mijn exemplaar van Pokémon Red en ik kan me nog goed herinneren wat voor impact Pokémon had in de eerste paar jaren.

Een gcqdszouroot deel van die impact was namelijk dat er een heleboel imitators kwamen in de jaren die volgden. De meest succesvolle van deze was natuurlijk Digimon, en met goede reden ook. Ondanks dat de tv-serie niet al te best begon ontwikkelde het zich tot één van de beste verhalen die ik als kind tot me nam. Vandaar dat ik zelfs nu nog enthousiasme heb voor deze franchise, zelfs als de monsterontwerpen en videospellen verbleken in vergelijking met die van Pokémon. Maar ondanks dat de vele anime het meest bekend zijn, begon Digimon niet als een tekenfilmserie. De eerste Digimon spullen die in 1997 werden uitgegeven waren zogenaamde Virtual Pets of V-Pets, en deze waren bedoeld als “Tamagotchi voor jongens”. Gelukkig werd de franchise over de jaren heen meer geslachtsneutraal!

indexEen meer obscure imitator van Pokémon was Flint the Time Detective. Mocht je je deze niet herinneren, Flint the Time Detective gaat over een holbewoner die in de moderne tijd tot leven wordt gebracht om monsters uit verschillende tijdsperiodes weg te halen zodat ze de geschiedenis niet in de war sturen. Het was waarschijnlijk bedoeld als een ietwat educatieve tekenfilmserie, gezien het geschiedenis aspect, maar ik heb er nooit veel van geleerd. Wat mij  nog het meeste bijstaat is dat veel van de personages Vlaamse accenten hadden in de Nederlandse nasynchronisatie. De anime leek een stand-alone product te zijn, zonder videospellen of kaartspellen die het moest promoten, maar de Japanse licentie van de serie is in handen van Sanrio.

kirimi-chan-pillow-gudetama-pillow-1Misschien heb je de naam “Sanrio” nog nooit gehoord, maar ik verzeker je dat je bekend bent met hun werk. Dit is een bedrijf die mascottes maakt. De meest bekende van hun mascottes is Hello Kitty, die je ongetwijfeld kent. Misschien heb je ook nieuwere mascottes van hen gezien, zoals Gudetama en Kirimi-chan. Wanneer je beseft dat deze mensen het brein achter Flint the Time Detective waren, wordt het duidelijk dat de serie bedoeld was om nieuwe mascottes te introduceren en er merchandise van te verkopen.

9602a13ecd7636_mEen van de latere imitators was Mon Colle Knights. Deze anime deelde wel heel veel elementen met andere series in dezelfde aard. De hoofdpersonages reisden elke aflevering naar een andere wereld, net als in het tweede seizoen van Digimon, en bevochten daar elke keer opnieuw een Team Rocket-achtige trio van slechteriken. Het is duidelijk waarom deze serie het niet goed deed; het bracht gewoonweg niets nieuws. De tv-serie was bedoeld om een ruilkaartspel genaamd Monster Collection te verkopen. Volgens mij was dat spel niet te krijgen in Nederland, maar achteraf gezien verklaart dat wel waarom er altijd kaarten in beeld verschenen!

whatisdis_2fce233bab348190483dacbe8b12cdaeAls laatste wil ik ook Monster Rancher noemen. Deze anime is hier in Nederland nooit op tv uitgezonden, maar in Engels sprekende gebieden is deze serie wèl bekend. Net als Pokémon was Monster Rancher gebaseerd op een reeks videospellen. Het interessante van die videospellen was dat ze willekeurige data lazen op een CD of CD-ROM die je in je computer had gestopt, en die gelezen data gebruikte om een monster te creëren. Als ik die spellen had als kind, had ik waarschijnlijk alle CD’s die we thuis hadden uit de kast gehaald en er uren mee zitten experimenteren.

Nog steeds worden er nieuwe franchises over monsters gemaakt in Japan. Het vrij recente Yoh-kai Watch is daar bijvoorbeeld op het moment erg populair. En toch is het anders dan in de late jaren ’90, toen monster franchises op de gekste plaatsen opdoken. En daar kan je natuurlijk maar één dader voor aanwijzen: Nintendo en hun gestoord populaire Pokémon multimedia gekte. Bedankt voor al die nostalgie, Nintendo!

Recensie: Digimon Adventure tri. Determination

56e4d1420f372

Het eerste deel van de Digimon Afventure tri. filmreeks had een aantal gebreken, maar was een leuke film en financieel gezien een immens succes. Dat laatste kwam voor een groot gedeelte omdat het op precies het juiste moment kwam. Al jaren lang was er een kleine maar groeiende subcultuur die immense nostalgie had voor Digimon Adventure, en met de nieuwe film werd dat publiek ontzettend verwend. Het grote succes was zeker welkom voor Toei, maar zorgde ook voor hoge verwachtingen voor de volgende delen in de reeks. Had Toei het in zich om die verwachtingen waar te maken?

Ondanks het goede ontvangst van de eerste film, was er één klacht die ik steeds opnieuw hoorde: zoveel gebeurde er eigenlijk niet in de film. Dat probleem is opgelost in Digimon Adventure tri. Determination, nu het verhaal eindelijk echt begint te lopen. Dit specifieke deel focust zich op Mimi en Joe, die beide persoonlijke problemen hebben om te overwinnen. Mimi vraagt zich af of ze te egocentrisch is, terwijl Joe zichzelf een lafaard en een mislukkeling vindt. Deze verhalen zijn goed geschreven en heel erg herkenbaar, en hebben daarom een grote impact.

Maar hoewel dat de dramatische hoogtepunten zijn van de film, is dat gelukkig niet het enige dat er gebeurt. De film wisselt op slimme wijze tussen verschillende subplots; elk personage heeft wel iets waar ze zich met bezighouden, en daardoor blijft de film licht en vrolijk. Dramatische scènes worden afgewisseld met grappige momenten en af en toe wat actie.

De grappige scènes zijn erg entertainend. Deze variëren tussen bekende dingen voor Digimon fans, zoals de Digimon partners die gewoonweg grappige en schattige dingen doen, tot een bezoek aan de warmwaterbron. Dit laatste aspect is ietwat vreemd, omdat het een hoop meer fanservice bevat dan dat we gewend zijn van Digimon. Hoe je hierop zal reageren is afhankelijk van wat je van fanservice in het algemeen vindt, maar het is niet heel storend.

De actiescènes zijn in principe niet slecht, maar ook niet echt gedenkwaardig. Het is nog steeds leuk om de Digimon te zien vechten in een moderne animatiestijl zonder een heleboel herhaalde animatie, maar de scènes in deze film hebben duidelijk minder goede choreografie dan in de vorige. Vooral tijdens de climax had ik geen idee wat er nu eigenlijk gebeurde, en had ik alleen door wie er aan het winnen was dankzij de reacties van de menselijke personages.

De productie in het algemeen valt dit keer wat tegen. Meerdere shots in de film zagen er uit alsof ze onafgemaakt waren, of in alle haast de deur uit gedrukt waren. Ik heb een sterk vermoeden dat de animators te weinig tijd hadden om goed werk af te leveren. Hopelijk is dat de reden waarom er meer tijd tussen dit deel en het volgende zit. Ik vind het prima om langer te wachten als dat betekent dat de animatiekwaliteit een stuk hoger zal zijn.

We zitten buiten Japan nog altijd opgescheept met het afleveringenformaat dat voor rare onderbrekingen zorgt. Dat gaat waarschijnlijk niet veranderen voor de streamingsdiensten, we zullen er maar mee moeten leven.

Uiteindelijk is deze film succesvol omdat dit bevat waar we allemaal op zaten te wachten: het verhaal begint nu eindelijk in alle ernst en er is karakterontwikkeling. De film steunt wel hevig op de deze aspecten omdat de animatie nogal tegenvalt. Maar zolang het verhaal vermakelijk blijft ben ik nog altijd aan boord met deze filmreeks.

Digimon Adventure tri. Determination is te zien op crunchyroll.

Recensie: Digimon Adventure tri. Reunion

iyslagm_l8q

In 2014 was er groot nieuws voor fans van Digimon: er zou een nieuwe anime komen in de Adventure continuïteit, die bestaat uit de eerste twee seizoenen. De nieuwe anime bleek een zesdelige filmserie te zijn, waarvan de eerste na veel vertraging in november 2015 uitkwam. De vraag is dan natuurlijk, was deze film al het wachten waard?

Wat de animatie op zichzelf betreft, is het antwoord een volmondig ja. Andere franchise revivals van Toei Animation, zoals Sailor Moon Crystal en Dragonball Super, leiden veel onder de slechte animatie van deze beruchte studio, maar in Digimon Adventure tri. Reunion blijven de personages on-model terwijl er vooral in de actiescènes ook prima animatie is. De karakterontwerpen van Atsuya Uki zien er in beweging gelukkig een heel stuk beter uit dan in de promo-afbeeldingen. Dit is niet de mooiste animatie die je ooit zal zien, maar er is ook geen reden tot klagen.

Maar wat het verhaal betreft, ben ik niet zo zeker of dit het wachten waard was. Om te beginnen wordt er van je verwacht dat je bekend met de geschiedenis van de personages, dus deze film is alleen voor fans begrijpelijk. Zelfs dan gebeurt er in dit eerste deel niet al te veel. Het is vooral een introductie voor het grotere verhaal dat zich in de rest van de filmserie gaat uitspelen.

In Digimon Adventure tri. Reunion is Taichi (ook bekend als Tai in de nasynchronisatie van de eerste twee seizoenen) triest omdat zijn mede-avonturiers weinig meer van zich laten weten. Ze hebben het te druk met hun eigen dingen. Wanneer de grens tussen onze wereld en de digitale wereld verstoord wordt worden de Digidestined weer bij elkaar gehaald door leden van een geheime organisatie. Maar Taichi twijfelt of vechten tegen de invallende Digimon wel het juiste is om te doen…

Als je fan bent, geeft Digimon Adventure tri. Reunion wel precies wat je er van zou willen. Het is een grote nostalgiebom, waarin elk personage een moment in de spotlight krijgt. Behalve dat de puberteit zich heeft toegediend zijn de menselijke personages nog precies zoals je ze herinnert. De Digimon komen schattiger dan ooit tevoren over nu hun partners ietwat ouder en volwassener zijn. Zij lijken in de tijd stil te hebben gestaan, want ze hebben nog steeds het kinderlijke plezier dat de rest van cast heeft verloren. Hierdoor behoudt de film de bekende avontuurlijke sfeer van Digimon, zelfs terwijl deze films een ietwat oudere doelgroep aanspreekt.

Jammer genoeg geeft het formaat waarin het is uitgegeven een aantal problemen. Hoewel dit een film was in Japan is het in de rest van de wereld te zien als vier afleveringen. Deze afleveringen stoppen op vreemde momenten en voelen daarom niet als een geheel aan. Digimon Adventure tri. is duidelijk bedoeld om als een filmserie gezien te worden, maar om  onduidelijke redenen krijgen wij afleveringen. Op zijn minst hebben we er een leuke opening en aftiteling aan overgehouden!

Ondanks dat er in deze film verhaalwijs weinig gebeurt en het alleen in een vreemd formaat is te bekijken, is Digimon Adventure tri. Reunion een genot voor oude fans van de franchise. Voor nieuwelingen is dit jammer genoeg geen goed instapmoment, ondanks de vloeiende animatie. Het is voor hun beter om de oude tv-series op te zoeken. Maar als je goede herinneringen hebt aan de eerste twee seizoenen van Digimon, is deze film zeker de moeite waard!

Digimon Adventure tri. Reunion is te bekijken op crunchyroll.