Tag: BONES

Recensie: Eureka Seven

eureka

In 2005 creëerde de gerenommeerde animatiestudio BONES de 50 afleveringen tellende mecha serie Eureka Seven, en begon daarmee een franchise die misschien nooit overweldigend succesvol was, maar die desondanks fijne herinneringen ophaalt bij de mensen die de eerste serie hebben gezien. Want wat je ook mag hebben gehoord over latere gedeeltes van de franchise, er wordt nog steeds vol lof over die eerste serie gepraat. Maar het is nu meer dan een decennium sinds Eureka Seven origineel uitkwam, en daarom ben ik gaan kijken of het die lof nog steeds waard is.

De veertienjarige Renton Thurston wordt door zijn opa opgeleid om mechanicus te worden in het saaie dorpje Bellforest, maar Renton zelf droomt er van om net als zijn held Holland Novak de wijde wereld in te trekken als een “ref boarder”, een skater die bepaalde lucht partikels als hun pad kunnen gebruiken. Het is een normale dag wanneer plotseling een robot, de Nirvash Type ZERO, in zijn huis crasht, samen met een meisje die Eureka heet en geallieerd is aan Holland. Renton is verliefd op eerste gezicht en grijpt daarom zijn kans om een crew te worden van Gekkostate, de organisatie waar Holland en Eureka tot behoren.

Over de loop van 50 afleveringen beleeft de bemanning van Gekkostate veel avonturen. Sommige van die avonturen zijn serieus van aard, zoals een gevaarlijke transportmissie, maar anderen zijn dat totaal niet, zoals wanneer de crew besluit te voetballen. De balans tussen serieus en grappig blijft altijd goed, en er wordt op effectieve wijze gewisseld tussen de verschillen in toon. Daarbovenop zijn de personages allemaal heel sympathiek, en dat samen zorgt dat Eureka Seven soms onverwacht sterke emoties kan oproepen.

Ondanks de aanwezigheid van robots vertelt Eureka Seven voornamelijk een liefdesverhaal. De relatie tussen Renton en Eureka ontwikkelt zich voortdurend, van vage gevoelens van affectie tot een sterke, gezonde relatie. Het geeft veel genoegdoening langzaam maar zeker die mooie relatie opgebouwd te zien worden, waarbij Renton en Eureka natuurlijk veel obstakels moeten overwinnen.

Maar de serie heeft ook een grote hoeveelheid actie, en daarom bevat Eureka Seven ook andere thema’s. Schrijver Dai Satoh (Cowboy Bebop, Ghost in the Shell: Stand Alone Complex) vertelde bijvoorbeeld dat hij thema’s over milieu in het verhaal heeft verwerkt, maar wat me meer opviel zijn thema’s over tolerantie. Er zijn veel sterke momenten waarin dat thema word verwerkt, maar uiteindelijk heeft de serie toch een verwarrende boodschap; schijnbaar is genocide oké als je het uitvoert in de naam van liefde?

Hoe het ook zij, de serie ziet geweldig uit. De robotontwerpen komen van de legendarische Shohji Kawamori (Super Dimension Fortress Macross, AKB0048), terwijl Ken’ichi Yoshida (Overman King Gainer, Gundam Reconguista in G) een prijs won tijdens de 2006 Tokyo International Anime Fair voor zijn karakterontwerpen. Bovendien ziet de serie er bovendien levendig uit dankzij een uitbundig kleurenpalet, dat noodzakelijkerwijs gedempt wordt tijdens de meer verdrietige momenten. De animatie is ook erg goed, met slechts af en toe een dipje in kwaliteit. Dat is beter dan de meeste series van deze lengte!

Hoe je het ook wend of keert, Eureka Seven is een zeer meeslepende serie, dankzij goede drama, goede humor en een rijke thematische inhoud, die zowel persoonlijk als politiek van aard is. Af en toe presenteert het zichzelf misschien iets dieper dan het werkelijk is, maar dat neemt niet weg dat Eureka Seven als amusement uitmuntend is.

Eureka Seven is te bekijken op viewster.

Advertenties

Recensie: Concrete Revolutio THE LAST SONG

concrete20revolution_1920x1080

Na het eerste seizoen had ik reden om bezorgd te zijn over het vervolg van Concrete Revolutio. Het is een zeer ambitieuze serie, die in een korte tijd een erg groot aantal ideeën probeert te introduceren. Daardoor is het erg vaak moeilijk te volgen. Daarbovenop waren voor het tweede seizoen, dat de naam Concrete Revolutio THE LAST SONG draagt, extra schrijvers ingehuurd. Mijn angst was dat dit de problemen zouden verergeren; het laatste wat deze serie nodig had was een influx aan nieuwe ideeën. Was deze angst uiteindelijk nodig?

Na de grote rellen in Shinjuku heeft Jiroh zijn ontslag ingediend bij het Supermens Bureau. Zijn doel is nog steeds om supermensen te beschermen, maar hij heeft het gevoel dat de bureaucratie van het Supermens Bureau zijn doel in de weg staat. Samen met voormalig rechercheur Raito Shiba komt hij daardoor regelrecht te staan tegenover zijn vroegere bondgenoten van het Supermens Bureau maar ook tegenover velen anderen, zoals de multimediamagnaat Satomi.

Ik verwachtte dat door de binnenkomst van meerdere nieuwe schrijvers, waaronder grote naam Gen Urobuchi (Fate/Zero, Puella Magi Madoka Magica), de verhalen alleen maar ingewikkelder zouden worden. Integendeel, de episodische verhalen werden juist makkelijker om te volgen. Omdat je je minder hoeft te concentreren op wat er nu eigenlijk aan de hand is hebben de verhalen meer impact. De simpelste verhalen van dit seizoen, zoals die over de Olympische Spelen, zijn daarmee ook de sterkste.

Jammer genoeg zijn de personages niet zo goed geschreven. Bijna elk personage komt vlak over, of ze dat nu echt zijn of niet. Het is moeilijk om te begrijpen wat er door hun hoofden heen gaat, en dat maakt het ook moeilijk om bij te houden wie aan welke kant staat en wat hun redenen daarvoor zijn. Dit is iets dat de serie wel wilt dat je dat goed in gaten blijft houden.

Uiteindelijk geeft deze serie een heel gecompliceerd maar genuanceerd beeld van het Japan van de jaren zestig. Het hoofdverhaal blijft stof tot nadenken geven, tot aan de allerlaatste aflevering. Daarmee is de conclusie dan ook één van de sterkste gedeeltes van Concrete Revolutio. Als je aan de hand van de eerste paar aflevering twijfelt of je door wilt kijken, raad ik dus wel aan om even door te zetten.

Afgezien van de nieuwe schrijvers is er weinig verandert aan hoe Concrete Revolutio geproduceerd werd. Het ziet goed genoeg uit, maar visueel gezien blijft het een van de zwakkere serie van de gerenommeerde Studio Bones. Gelukkig blijft de serie wel goed gebruik maken van de afwisselende muziek die het tot haar beschikking heeft, en dat maakt al een heleboel goed.

Concrete Revolutio blijft in haar tweede seizoen een serie die je dwingt om na te denken, waardoor het niet altijd makkelijk is om het te kijken. Maar de onderwerpen zijn altijd interessante aspecten van een specifieke cultuur, waardoor je je in ieder geval niet hoeft te vervelen. Doordat de verhalen in seizoen 2 in het algemeen ietwat makkelijker te begrijpen zijn heeft de serie als een geheel ook ietwat meer impact. En dat zorgt er uiteindelijk voor dat ondanks alles de serie toch de moeite waard is.

Concrete Revolutio THE LAST SONG is te kijken op daisuki.

Recensie: Concrete Revolutio

munkv7mgkoa

Niet alleen in bioscopen zijn superhelden onvermijdbaar, zelfs in anime kun je ze niet ontwijken. Behalve de typische Amerikaanse superhelden die je ziet in One-Punch Man zijn er namelijk ook typische Japanse superhelden. En hoewel ik vaak klaag over superhelden, hoeven hun verhalen  niet slecht te zijn. In principe heeft elk concept het potentiaal om een goed verhaal te worden, zolang de uitvoering goed is en er interessante ideeën in worden verwerkt.

En ideeën heeft Concrete Revolutio genoeg. Het is dan ook geschreven door Shoh Aikawa (Fullmetal Alchemist)en Masaki Tsuji (Astro Boy 1963). De serie speelt zich af in een jaren zestig uitziende wereld waarin een heleboel superhelden zijn, voornamelijk van een Japanse variëteit (denk magische meisjes en Sentai teams). Er zijn genoeg superhelden zodat de Japanse regering een geheim ‘Supermens Bureau’ heeft opgericht, die superhelden registreren en in de gaten houden. Hoofdpersonage Jiroh Hitoyoshi werkt voor dit bureau en rekruteert het magische meisje Kikko Hoshino en de van vorm veranderende geest Fuurohta. De serie volgt deze én andere personages terwijl ze incidenten inspecteren waarbij vermoedelijk supermensen zijn betrokken, maar tegelijkertijd niet al te veel ophef kunnen maken omdat de serie zich afspeelt in een politiek bewogen tijd.

In elke aflevering wordt vaak en snel gesprongen tussen verschillende tijdsperiodes. Aan de ene kant is dit heel interessant omdat we daardoor zien hoe de zaken waaraan Jiroh werkt zich ontwikkelen, en hoe dit de personages verandert in de tijd. Maar door de manier hoe de montage is gedaan krijg je weinig tijd om alle informatie te verwerken, en word je vaak verward achtergelaten door het verhaal.

En dat is niet de enige manier waarop Concrete Revolutio je vaak verward achterlaat. Hoewel de ideeën interessant zijn, hadden de schrijvers gewoonweg veel te veel ideeën voor twaalf afleveringen. Toch hebben ze met man en macht alles wat hun in gedachten kwam in de serie verwerkt. En zo krijg je personages waarvan je eerst denkt dat ze alleen voor een kleine periode tijd kunnen stilzetten, die vervolgens ook weerjaguar blijken te zijn en daarna ook nog eens uit te toekomst blijken te komen! Om nog maar te zwijgen over de te ingewikkelde verhalen die ze proberen te vertellen in een enkele aflevering. Hoewel de verhalen stuk voor stuk interessant zijn, maakt de overvloed aan verschillende elementen Concrete Revolutio niet per se leuk om te kijken.

Concrete Revolutio is geproduceerd door de geprezen studio BONES en dat is te zien. De door popart geïnspireerde achtergronden zijn aan de drukke kant, maar passen goed in de jaren-zestig-sfeer die de serie probeert neer te zetten. De animatie is altijd goed geproduceerd, en de muziek is toepasselijk en versterkt sommige scènes zonder dat je het doorhebt terwijl andere scènes juist worden benadrukt door luide gitaarmuziek. In het bijzonder vind ik de afsluiter erg succesvol, met de bijna dadaïstische beelden en de coole gitaarmuziek. Het enige probleem dat de productie heeft ligt in de inconsistente karakterontwerpen, en zelfs dat vernietigt de serie niet.

Ik waardeer deze serie omdat het voor mij iets doet wat veel andere media niet lukt: het maakt superhelden interessant. Maar ondanks dat de serie interessant is, is het kijken van de serie zelf niet leuk. Wat leuk is aan deze serie is nadenken over wat je gezien hebt, maar dat kun je pas echt doen nadat je de serie in zijn geheel hebt bekeken. Uiteindelijk ben ik blij dat ik Concrete Revolutio heb gezien, maar ik was niet altijd blij om Concrete Revolutio te zien. Kijk het dus voor de creativiteit die er in is gestoken, maar niet als je een aantal halve uren wilt ontspannen.

Concrete Revolutio is te bekijken op daisuki.