Recensie: Seraph of the End: Battle in Nagoya

5619cba1a3d14

Shohnen actie series staan er om bekend dat ze een vrij vaste formule volgen, waarbij steeds sterkere tegenstanders worden geïntroduceerd voor de hoofdpersonages om te verslaan. Maar zelfs als je zo’n vast formule volgt, kan je jezelf nog onderscheiden van de rest door de toon van de serie. Zo is bijvoorbeeld One Piece heel anders dan Bleach. In mijn recensie van seizoen 1 zei ik dat Seraph of the End een tragische toon had, maar misschien moet ik die opmerking toch herzien.

Yuh’ichiro is veranderd nu hij weet dat Mikaela nog leeft. Waar hij eerst alleen maar geobsedeerd  was door wraakzucht, is hij nu gedreven om een manier te vinden om Mikaela terug te veranderen in een mens. Maar voordat hij daar tijd voor heeft, krijgt Yuh’ichiro eerst te maken met de Hihragi familie, die denken dat hij een spion is, én moet hij naar Nagoya gaan voor een nieuwe missie, die een beslissend moment zal zijn in de strijd tegen de vampieren…

Wat productie betreft is er niet veel veranderd tussen seizoen één en twee. Vooral de muziek, nog steeds gedaan door Hiroyuki Sawano, heeft nog steeds dezelfde sterke en zwakke punten. De animatie is ook vrijwel hetzelfde, maar af en toe krijgen we behoorlijk indrukwekkende animatie te zien tijdens de actiescènes. De zwakste plek van de productie ligt nog steeds in de achtergronden, waarvan de tekenstijl niet goed overeen komt met die van de voorgrond.

Wat verhaal betreft zijn de veranderingen groter. Door de nieuwgevonden hoop van Yuh’ichiro ligt de focus van het verhaal nu anders; hij wordt niet meer alleen door woede gedreven. Ook voelt het verhaal in dit seizoen een stuk groter in schaal. Dit komt door een groot gedeelte doordat we veel meer krijgen te zien van het Japanse Keizerlijke Demonen Leger dan in het eerste seizoen. Dit biedt een kans om het verhaal tot een hoger niveau te tillen.

Maar hoe meer verandert, hoe meer er hetzelfde blijft. Veel situaties uit het eerste seizoen worden op klakkeloze wijze herhaald. Vooral de trainingsscènes, die al lang aanvoelden in het eerste seizoen, vinden op precies dezelfde manieren plaats. Opnieuw moeten de hoofdpersonages hun demonen confronteren om beter hun wapens te kunnen hanteren. Gelukkig is de missie die het grootste gedeelte van dit seizoen in beslag neemt een stuk spannender, maar misschien vindt het iets te plotseling plaats. Er spelen bij deze missie veel personages een rol, en we krijgen geen kans om de meeste van hen te leren kennen.

Ik omschreef Seraph of the End als een tragedie, omdat ik dacht dat het verhaal op een weloverwogen manier in elkaar was gezet. Maar de vele herhaling die ik hier zie haalt dat idee bij me weg. Het is vervangen door het idee dat het verhaal snelletjes in elkaar wordt geflanst. Het resultaat van die werkwijze zijn veel wendingen die shockerend bedoeld zijn, maar weinig indruk maken.

Het eerste seizoen van Seraph of the End had veel gebreken, maar ondanks dacht ik dat het potentieel had om in een goede serie te ontwikkelen. Maar er wordt geweigerd om duidelijk een richting te kiezen, waardoor het verhaal alle kanten uit gaat. Het enige goede dat overblijft zijn een aantal goed geanimeerde actiescènes. Maar zelfs als je goed geanimeerde actiescènes wilt zien, zou ik andere anime aanbevelen.

Seraph of the End: Battle in Nagoya is te bekijken via viewster.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s