Maand: november 2016

Opinie: J-Novel Club

Als anime fans weten we als geen ander hoe het internet de verspreiding van media heeft veranderd. Zelf ben ik dol op alle internetdiensten die het tegenwoordig mogelijk maken om gratis of tegen een kleine vergoeding een grote bibliotheek aan verschillende media te consumeren. Ik maak zelf gebruik van bijvoorbeeld Netflix, Crunchyroll, Daisuki, Viewster en Tubi TV. En behalve die sites zijn er nog veel andere soortgelijke sites, zoals Project Gutenberg en Audible.

Desondanks zijn er nog altijd gaten. Vooral  media die een kleine doelgroep hebben blijven moeilijk te vinden. Zo was er voor light novels nog niet een vergelijkbare dienst. Natuurlijk waren e-boeken wel al te koop via de uitgeverijen (en ook via bol.com!) maar dat is toch niet echt hetzelfde. Gelukkig kan ik melden dat sinds afgelopen 15 oktober J-Novel Club er is om online light novels te lezen.

J-Novel Club biedt gratis voorproefjes van light novels die op het punt staan om in een Engelstalige versie uitgegeven te worden, maar ook abonnementen waarmee je boeken volledig kunt lezen en/of gratis e-boeken kunt krijgen. Op het moment is het aantal beschikbare titels op de site nog vrij klein, maar hopelijk gaat daar nog verandering in komen!

Één van de beschikbare titels is Occultic;Nine, waarvan op het moment ook een anime versie wordt uitgezonden. Occultic;Nine heeft, gebaseerd op het voorproefje, zeker potentiaal om een interessant verhaal te vertellen. Ondanks dat zijn de personages nogal irritant en gedragen ze zich op totaal onrealistische wijze. Het wekte bij mij de indruk dat de schrijver zijn eigen versie van Durarara!! wilde maken, maar geen idee had wat de personages van die serie sympathiek maakt.

Behalve Occultic;Nine heeft J-Novel Club nog een titel die bekend is van een anime adaptatie: Grimgar of Ash and Fantasy. In tegenstelling tot Occultic;Nine heeft Grimgar een onoriginele opzet die dan wel weer goed wordt gebruikt om een serieuze sfeer mee te zetten. Daarom zie ik wel potentieel in deze titel, zelfs al is de schrijfstijl erg ongepolijst.

Heel anders is My Big Sister Lives in a Fantasy World. In deze komedie ziet het hoofdpersonage namen boven de hoofden van anderen. Wanneer hij dat zijn opgewekte otaku zus vertelt smult zij van dat gegeven. Wat volgt zijn veel verwijzingen naar onder andere Death Note en Naruto. In de rest van het voorproefje worden we voorgesteld aan de klasgenoten van het hoofdpersonage. Dit stuk dat mij deed inzien dat dit een harem titel betreft waarin een heleboel meisjes verliefd worden op het mannelijke hoofdpersonage. Dat genre interesseert mij niet, maar misschien jou wel.

Ondanks een vergelijkbare titel is My Little Sister Can Read Kanji totaal anders. Dit is een satire over een mogelijke toekomst waarin boeken zo simpel zijn geworden dat wat we tegenwoordig slecht vinden daar wordt gezien als briljant. Het begin was heel geslaagd, maar of het ook goed blijft is nog maar de vraag. Iets om in de gaten te houden!

Brave Chronicle: The Ruinmaker is een heel erge alledaagse light novel serie, waarin de hoofdpersonages in een magie school zitten en vooral elkaar uitleggen hoe de magie van hun wereld nou eigenlijk werkt met uitgebreide expositie. Deze kan ik alleen aanraden aan de grootste fans van series als The Asterisk War en Chivalry of a Failed Knight.

Dan is er I Saved Too Many Girls and Caused the Apocalypse. De titel geeft al aan wat het verhaal is: het is een harem serie waarin een conflict tussen alle verliefde meisjes leidt tot een heftig einde van de wereld. Het is een slim, zelfbewust idee waarmee commentaar op het genre gegeven zou kunnen worden, maar het kan net zo makkelijk veranderen in een heel cliché bedoening.

The Faraway Paladin heeft van alle beschikbare titels de meest serieuze toon en ook de beste schrijfstijl. Het lijkt een fantasy serie te zijn in de stijl van The Heroic Legend of Arslan of Guin Saga. Het gaat over een gereïncarneerde jongen die opgroeit tussen ondode maar daarom niet minder warmhartige wezens en vermoedelijk een groots en belangrijk lot heeft. De langzame, bedachtzame sfeer van de proza vereist misschien wat geduld maar wekt wel een hele goede indruk.

Mixed Bathing in Another Dimension mengt het harem genre met het ‘getransporteerd naar een andere wereld’ genre. Het lijkt niet veel moeite te doen om een goed verhaal te vertellen, maar zwelgt in plaats daarvan in videospel conventies en andere clichés. Van alle beschikbare titels is dit de minste.

Mijn meningen over de titels die beschikbaar zijn op J-Novel Club mogen dan wel enorm uit elkaar liggen, maar toch  ben ik blij met de grote verscheidenheid tussen alle titels. Er zijn verschillende genres vertegenwoordigd, er zijn bekende titels en totaal onbekende titels, en er zijn duidelijk verschillende schrijfstijlen. Hopelijk is J-Novel Club succesvol, zodat ze hun bibliotheek kunnen blijven uitbreiden en ons dus meer light novels kunnen aanbieden.

Bezoek J-Novel Club hier.

Advertenties

Recensie: Eureka Seven

eureka

In 2005 creëerde de gerenommeerde animatiestudio BONES de 50 afleveringen tellende mecha serie Eureka Seven, en begon daarmee een franchise die misschien nooit overweldigend succesvol was, maar die desondanks fijne herinneringen ophaalt bij de mensen die de eerste serie hebben gezien. Want wat je ook mag hebben gehoord over latere gedeeltes van de franchise, er wordt nog steeds vol lof over die eerste serie gepraat. Maar het is nu meer dan een decennium sinds Eureka Seven origineel uitkwam, en daarom ben ik gaan kijken of het die lof nog steeds waard is.

De veertienjarige Renton Thurston wordt door zijn opa opgeleid om mechanicus te worden in het saaie dorpje Bellforest, maar Renton zelf droomt er van om net als zijn held Holland Novak de wijde wereld in te trekken als een “ref boarder”, een skater die bepaalde lucht partikels als hun pad kunnen gebruiken. Het is een normale dag wanneer plotseling een robot, de Nirvash Type ZERO, in zijn huis crasht, samen met een meisje die Eureka heet en geallieerd is aan Holland. Renton is verliefd op eerste gezicht en grijpt daarom zijn kans om een crew te worden van Gekkostate, de organisatie waar Holland en Eureka tot behoren.

Over de loop van 50 afleveringen beleeft de bemanning van Gekkostate veel avonturen. Sommige van die avonturen zijn serieus van aard, zoals een gevaarlijke transportmissie, maar anderen zijn dat totaal niet, zoals wanneer de crew besluit te voetballen. De balans tussen serieus en grappig blijft altijd goed, en er wordt op effectieve wijze gewisseld tussen de verschillen in toon. Daarbovenop zijn de personages allemaal heel sympathiek, en dat samen zorgt dat Eureka Seven soms onverwacht sterke emoties kan oproepen.

Ondanks de aanwezigheid van robots vertelt Eureka Seven voornamelijk een liefdesverhaal. De relatie tussen Renton en Eureka ontwikkelt zich voortdurend, van vage gevoelens van affectie tot een sterke, gezonde relatie. Het geeft veel genoegdoening langzaam maar zeker die mooie relatie opgebouwd te zien worden, waarbij Renton en Eureka natuurlijk veel obstakels moeten overwinnen.

Maar de serie heeft ook een grote hoeveelheid actie, en daarom bevat Eureka Seven ook andere thema’s. Schrijver Dai Satoh (Cowboy Bebop, Ghost in the Shell: Stand Alone Complex) vertelde bijvoorbeeld dat hij thema’s over milieu in het verhaal heeft verwerkt, maar wat me meer opviel zijn thema’s over tolerantie. Er zijn veel sterke momenten waarin dat thema word verwerkt, maar uiteindelijk heeft de serie toch een verwarrende boodschap; schijnbaar is genocide oké als je het uitvoert in de naam van liefde?

Hoe het ook zij, de serie ziet geweldig uit. De robotontwerpen komen van de legendarische Shohji Kawamori (Super Dimension Fortress Macross, AKB0048), terwijl Ken’ichi Yoshida (Overman King Gainer, Gundam Reconguista in G) een prijs won tijdens de 2006 Tokyo International Anime Fair voor zijn karakterontwerpen. Bovendien ziet de serie er bovendien levendig uit dankzij een uitbundig kleurenpalet, dat noodzakelijkerwijs gedempt wordt tijdens de meer verdrietige momenten. De animatie is ook erg goed, met slechts af en toe een dipje in kwaliteit. Dat is beter dan de meeste series van deze lengte!

Hoe je het ook wend of keert, Eureka Seven is een zeer meeslepende serie, dankzij goede drama, goede humor en een rijke thematische inhoud, die zowel persoonlijk als politiek van aard is. Af en toe presenteert het zichzelf misschien iets dieper dan het werkelijk is, maar dat neemt niet weg dat Eureka Seven als amusement uitmuntend is.

Eureka Seven is te bekijken op viewster.

Recensie: Thunderbolt Fantasy

cm1xzdhw8aavnab

Gen Urobuchi, scriptschrijver van onder andere Puella Magi Madoka Magica en Fate/Zero, is altijd op zoek naar nieuwe ideeën. Dat schijnt door via de verschillen tussen al zijn projecten, die genres en zelfs media overschrijden. Behalve anime heeft hij namelijk ook light novels en live-action tv-series geschreven. In 2014 kwam hij in aanraking met Pili International Multimedia, die marionettenspellen voor film en tv maken. Geïnspireerd om zelf een serie met marionetten te maken, begon Urobuchi een samenwerking met de Taiwanese poppenartiesten. Het resultaat is Thunderbolt Fantasy.

Thunderbolt Fantasy begint op een regenachtige nacht. Een reizende zwaardvechter genaamd Shāng Bù Huàn probeert snel onderdak te zoeken en wilt daarom een paraplu pakken uit een tempel, maar hij wordt gestopt door een charismatische maar mysterieuze man. Volgens hem is de paraplu er om de jizoh, een standbeeld van een monnik, te beschermen, en Shāng Bù Huàn mag hem alleen pakken als hij een ede aflegt om de eerstvolgende persoon die hij tegenkomt te helpen. Op die manier raakt Shāng Bù Huàn betrokken bij de plicht van de Dān familie om een machtig en legendarisch zwaard te beschermen…

Technisch gezien is Thunderbolt Fantasy geen animatie, en daarom ook geen anime. Animatie is namelijk het achter elkaar plaatsen van losse beelden op zo’n manier dat ze lijken te bewegen. Thunderbolt Fantasy is daarentegen gefilmd, en de bewegingen hebben echt plaatsgevonden. Maar als je kijkt naar de lijst van betrokken mensen zie je veel namen die voor anime fans bekend zijn, zoals de hiervoor genoemde Gen Urobuchi, maar ook de zanger T.M.Revolution, de componist Hiroyuki Sawano en stemacteurs Junichi Suwabe en Tomokazu Seki. Vandaar dat Thunderbolt Fantasy toch interessant is voor anime fans. Het laat ons zien hoe deze mensen werken in een ander medium.

Behalve dat is het verhaal ook erg ‘anime’. Simpel gezegd gaat het over twee groepen die vechten om een belangrijk zwaard, en daarmee bevat Thunderbolt Fantasy het meest simpele verhaal dat Urobuchi ooit heeft geschreven. Toch zie je af en toe Urobuchi’s gebruikelijke thema’s terug, zoals discussies over de moraliteit van helden.

De serie bevat veel kleurrijke personages zoals de naïeve erfgename van een familie Zegelbeschermers, een gevaarlijke en beruchte moordenaar en een demonische tovenares. Ze zijn allemaal simpele maar amusante archetypes, die het verhaal goed kunnen dragen. Het is alleen moeilijk om hun namen te herinneren, gezien de ondertitelingen hen bij hun Chinese namen noemt, maar je hoort totaal andere Japanse namen gezegd worden. Het makkelijkste vond ik om goed te luisteren naar de Japanse namen, en die maar te onthouden.

Bij deze serie is de visuele stijl toch het meest belangrijk. Het poppenspel wordt gecombineerd met computeranimatie, waardoor Thunderbolt Fantasy uniek in zijn soort is. De poppen zelf zijn met groot oog voor detail gemaakt; ze zijn een pracht om te zien. De computeranimatie die erbij wordt gevoegd is soms nogal overweldigend, maar desondanks blijft het altijd toepasselijk.

Als ik één klacht heb over de visuele stijl, dan gaat het over de gezichten van de poppen. Die zijn, met maar één mogelijke gezichtsuitdrukking, vrij gelimiteerd. Dat valt extra op omdat anime-series heel veel laten zien door middel van gezichtsuitdrukkingen. Aan de andere kant is wel veel gebruik van lichaamstaal mogelijk met de poppen, waarmee dezelfde informatie ook uitgedrukt kan worden. Het verschil is hoe dan ook even wennen.

Thunderbolt Fantasy staat voor je klaar als je een unieke ervaring wilt hebben. Het verhaal is niet erg diep, maar de serie is zo leuk dat dat niet erg is. Ik heb zoveel enthousiasme voor de visuele stijl, dat ik nu al niet kan wachten op het aankomende tweede seizoen.

Thunderbolt Fantasy is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Rewrite

1470018599_4

Key is een bekende studio onder anime fans, maar zelf maken ze geen anime. In plaats daarvan maakt Key namelijk visuele romans, videospellen die vooral draaien om het verhaal en waarin de speler keuzes maakt die het verloop van het verhaal beïnvloeden. Veel van hun visuele romans hebben een anime bewerking ontvangen, en veel van die bewerkingen zijn klassieke anime geworden: denk bijvoorbeeld aan Kanon, Air en Clannad. In het afgelopen zomerseizoen kwamen niet één maar twee bewerkingen van Key-spellen uit: de OVA Planetarian en de tv-serie Rewrite. Ik heb een kijkje genomen naar de laatste daarvan, Rewrite.

Rewrite draait om Tennohji Kohtaroh, een middelbare scholier uit de stad Kazamatsuri. Nadat hij in de nacht bezocht werd door een geest, checkt hij of de Occult Club van zijn school hem bescherming tegen geesten kan geven, maar tot zijn verrassing heeft de Occult Club slechts één lid, de clubpresident Akane Senri. Door mensen uit zijn naaste omgeving erbij te betrekken blaast Kohtaroh nieuw leven in de Occult Club. Met de nieuwe leden, waaronder Kohtaroh’s oude vriendin Kotori, uitwisselingsstudent Chihaya en klassenpresident Lucia, probeert Kohtaroh de waarheid achter vreemde gebeurtenissen uit te zoeken, maar Kohtaroh ontdekt daarbij meer dan hem lief is…

In tegenstelling tot de meeste voorgaande Key visuele romans, is Rewrite niet geschreven door Jun Maeda, maar in plaats daarvan is het verhaal het resultaat van een samenwerking tussen Romeo Tanaka, Yuhto Tonokawa en Ryukishi07. De laatste daarvan ken je misschien van Higurashi When They Cry en Umineko When They Cry. Toch volgt dit de formule van een typische Jun Maeda visuele roman: iedereen heeft melodramatische achtergrondverhalen en hoewel het verhaal in realiteit gegrond lijkt te zijn, is er wel degelijk een magisch element aanwezig. Maar in dit verhaal is de magie veel prominenter dan in Jun Maeda’s verhalen; op een gegeven moment komt het zelfs over als een shohnen actie serie.

De verhalen van de afzonderlijke personages zijn nogal zwak en in sommige gevallen zelfs belachelijk. De magische invloed van het verhaal zorgt er bijvoorbeeld voor dat mensen hun eigen dochter vergeten, of dat alles wat iemand aanraakt afsterft. Bovendien loopt het verhaal uit op één groot conflict, dat niet past bij de persoonlijke toon die normaal gesproken de kracht zijn van Key visuele romans, en dat ze hier opnieuw proberen te produceren. Het is alsof de schrijvers alle genres die ze kenden in het verhaal probeerden te verwerken, en dat leidt hier niet tot een goed resultaat.

Bovendien is de animatie, verzorgd door Studio 8-Bit, niet eens goed. De 2D animatie beeld de bewegingen van de personages niet op overtuigende wijze  uit, en de 3D animatie, waarin monsters worden uitgebeeld, ziet op elk vlak heel erg nep uit. Rewrite bevat op Ace Attorney na de slechtste animatie die ik in tijden heb gezien.

Ik was nooit een fan van Jun Maeda, maar zelfs ik moet toegeven dat hij wel een unieke visie had, dat hij iets wilde overbrengen met zijn verhalen. In tegenstelling tot dat is Rewrite alleen maar een poging om zijn stijl te kopiëren, en zelfs dat lukt niet op een goede manier. Magische invloeden zijn daarvoor veel te letterlijk in het verhaal aanwezig, waardoor het verhaal soms opeens een ander genre wordt dan het hoort te zijn.

Het verhaal is dus niet, en de animatie is al evenmin niet om naar huis te schrijven. Daarmee is Rewrite alleen voor de meest hardcore Key fanaten. Maar zelfs zij gebruiken waarschijnlijk hun tijd liever om het originele spel te spelen.

Rewrite is te bekijken op daisuki.