Maand: oktober 2016

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 3

14407

Satoshi Kon en Mamoru Hosoda, die ik eerder heb besproken, zijn beide geweldige regisseurs. Maar omdat ze de kans hadden om te werken met grote filmbudgets, hadden ze ook veel middelen tot hun beschikking om te laten zien hoe goed ze zijn. Het is veel moelijker om jezelf te bewijzen wanneer je moet werken met slechts een schamel tv-anime budget. Toch zijn er regisseurs die dat ook voor elkaar krijgen, zoals de eigenzinnige Kunihiko Ikuhara.

50edda8295d14bc3cdcf7022d64ec3bfb6bcc549_hqNet als Mamoru Hosoda begon Ikuhara zijn regiecarrière bij Toei, als afleveringsregisseur voor Sailor Moon. Zijn afleveringen waren zo uniek en interessant dat op het moment dat de serieregisseur Jun’ichi Satoh zijn positie opgaf tijdens Sailor Moon R, het tweede seizoen, hij het stokje doorgaf aan Ikuhara. Door de overweldigende populariteit van de Sailor Moon franchise kon Kunihiko Ikuhara nog een paar jaar doorwerken aan deze franchise. Hij bleef zijn positie namelijk behouden voor seizoen 3, die Sailor Moon S heet, en seizoen 4, genaamd Sailor Moon SuperS, bovenop de film die bij Sailor Moon R hoorde.

Door zijn werk aan de Sailor Moon franchise werd al duidelijk dat Kunihiko Ikuhara een unieke, opvallende en verslavende regiestijl had. Maar hoe goed hij echt was werd pas duidelijk toen hij begon te werken aan zijn eigen originele werk. Voor de eerste van zijn originele projecten richtte hij de creatieve groep Be-Papas op. Behalve hem zelf bestond deze groep ook onder andere uit de schrijver Yohji Enokido en de mangaka Chiho Saitoh. De samenwerking tussen deze mensen leidde tot het bestaan van het multimediaproject Revolutionary Girl Utena, bestaande uit een anime, manga en videospel.

showposterRevolutionary Girl Utena had zelfs toen het uitkwam in 1998 geen goede animatie, en door de passage van de tijd ziet het er nog slechter uit. Maar toch is het voor elke anime fan de moeite  waard om te kijken. De serie gaat over het sportieve meisje Utena Tenjoh, die betrokken raakt in een serie zwaarden duels waarmee wordt bepaald wie de verloofde van de Rozenbruid, Anthy Himemiya, wordt. Degene die uiteindelijk de hand van Anthy wint krijgt hun wens vervult. Uit dit concept komt een sprookjesachtig verhaal met feministische thema’s voort, waarin de normale gang van sprookjes wordt verworpen. Door het vele gebruik van symboliek en de rijke thematische inhoud maakte Ikuhara hier een werkelijk meesterwerk van.

Bovendien weet Ikuhara zijn gebrek aan een groot budget in een voordeel om te zetten. Waar normaal gesproken herhaalde animatie als slecht wordt beschouwd, maakt Ikuhara de repetitie op meesterlijke wijze een belangrijk gedeelte van het verhaal. Hierdoor wordt de herhaalde animatie een belangrijk gedeelte van het verhaal, en voegt het daadwerkelijk veel toe aan de serie.

Het succes van Utena leidde tot de productie van een filmversie, maar daarna werd het stil rond Kunihiko Ikuhara. Hij begon zich bezig te houden met andere dingen dan regisseren, zoals een boek- en muziekproject genaamd Schell Bullet. Meer dan een decennium later, in 2011, kregen we eindelijk een nieuwe serie van Ikuhara, de kleurrijke serie Mawaru Penguindrum.

11957Mawaru Penguindrum gaat over de twee broers Kanba en Shohma en hun chronisch zieke zus Himari, die plotseling sterft tijdens een bezoek aan een dierentuin. Maar door een mysterieuze levensvorm krijgt Himari de kans op een tweede leven, zolang Kanba en Shohma de “Penguindrum” kunnen vinden. Mawaru Penguindrum gaat over een heleboel verschillende zaken tegelijkertijd, en is daarom eigenlijk iets te ingewikkeld. Dat maakt het erg lastig om goed te begrijpen, maar daarom blijft het ook een fascinerende serie, zelfs als je het al vaker hebt gezien. Bovendien is alles aan de serie op geweldige wijze ontwerpen, zowel visueel (achtergronden, personages) als muzikaal.

captureIkuhara’s meest recente serie komt uit 2015, en draagt de naam Yuri Kuma Arashi, dat in Nederlands Lelie Beer Storm betekent. Het speelt zich af in een wereld waar een grote muur wordt gebouwd om beren van mensen weg te houden. Twee beren, Ginko en Lulu, nemen een menselijke gedaante aan om op die manier tussen de mensen te kunnen wonen, en zo dicht in te buurt te kunnen komen van Tsubaki Kureha, een meisje die beren haat omdat haar moeder is vermoord door een beer. Hoewel Ikuhara nog steeds uitgebreid gebruik maakt van ingewikkelde symboliek, is deze serie het meest voor de raap door de korte duur van maar 12 afleveringen. Maar opnieuw is dit een prachtige serie om te zien, horen, en om over na te denken, en bovendien brengt het een belangrijke boodschap over.

Mensen zijn verdeeld over Ikuhara’s regiestijl, maar voor wie er van houdt is er niets beters. Jammer genoeg zijn er altijd grote stille periodes zonder ook maar een beetje nieuws tussen de projecten van Kunihiko Ikuhara. Voor zover we nu weten, is er nog geen nieuw project van hem op komst. Maar omdat alles wat hij maakt zo bijzonder is, blijf ik wachten en hopen dat ik meer van hem te zien zal krijgen in de toekomst. Een beter compliment kan ik niet geven!

Recensie: Ace Attorney: I Object to that “Truth”!

c7344f2b436904e3b8656f1682849a5d1459533429_full

De Ace Attorney spellenserie heeft altijd uitgezien als anime, dus het is niet verrassend dat al vanaf 2006, toen het eerste spel hier uitkwam, fans zaten te wachten op een échte anime serie gebaseerd op deze videospellen. Nu, tien jaar later, is die serie er eindelijk. Maar was het lange wachten het wel waard?

In Ace Attorney: I Object to that “Truth”! begint de jonge advocaat Phoenix Wright aan zijn eerste zaak. Een goede vriend van hem is verdacht van moord, en Phoenix moet de verdediging van die vriend verzorgen! Dit is vanzelfsprekend een ontzettend moeilijke taak, maar door nooit op te geven en altijd met opgeheven hoofd door te gaan weet Phoenix een ommezwaai te veroorzaken. En daarmee begint de carrière van Phoenix Wright, een carrière gevuld met schijnbaar onmogelijke moordzaken…

Deze animeserie is een bewerking van de eerste twee videospellen, Phoenix Wright: Ace Attorney en Phoenix Wright: Ace Attorney: Justice For All. Voor elk spel is één cours (ongeveer 12 afleveringen) uitgetrokken. Het bronmateriaal is natuurlijk fantastisch, gevuld met de meest fantastische moordzaken die mensen al een decennium lang bezig houden, overal op de wereld.

Maar deze anime bewerking wekt niet dezelfde emoties op als de spellen. Voor een gedeelte komt dit doordat je niet de kans krijgt om alle details van de moordzaken goed in je op te kunnen nemen. Voor nieuwelingen is het daarom moeilijk om te volgen wat er nu allemaal is gebeurd. En toch voelt de serie vaak nog te traag aan, door de manier waarop bijna elke zaak verdeeld is over meerdere afleveringen. Het typische anime formaat is gewoonweg ongeschikt om deze verhalen te vertellen, vanwege de korte duur van de afleveringen en het feit dat de zaken in Ace Attorney juist veel tijd nodig hebben om uit te spelen.

Ook de animatie stelt enorm teleur; dit is misschien wel het slechtste werk dat ik van de animatiestudio A-1 Pictures heb gezien. Het lijkt er op dat te weinig tijd is genomen om de animatie te produceren, en daardoor heeft alles maar heel weinig impact. Behalve dat worden de personages ontzettend vaak off-model getekend, zelfs in shots zonder enkele beweging! Zelfs de Game Boy Advance sprites van de originele spellen kwamen overtuigender over.

Aan de andere kant is de muziek wel goed. De uitstekende muziek van de videospellen was sowieso beschikbaar om te gebruiken, maar behalve dat is er ook nieuwe muziek opgenomen speciaal voor de anime serie. Hierdoor was er voor de regie een enorme keus aan muziek, en is er voor elke scène geschikte muziek.

Maar de slechte punten van de serie wegen zwaarder dan de paar goede punten die het heeft. Misschien had de Ace Attorney anime een goede serie kunnen zijn, als ze het totaal anders hadden aangepakt. In plaats van de zaken direct uit de spellen te nemen, hadden ze een totaal nieuwe zaak kunnen schrijven die de hele serie zou duren. Daarmee zou in ieder geval de serie beter ingedeeld kunnen worden, en ook de kans geven voor beter uitgewerkte karakterontwikkeling.

Zoals het nu staat, is Ace Attorney: I Object to that “Truth”! een enorme teleurstelling. De animatie is slecht, en anime is zo’n ander medium dan videospellen dat de zaken niet goed worden verteld . Hiermee is de serie alleen aan te raden voor de allergrootste Ace Attorney fans. Nieuwkomers van de serie zullen meer plezier beleven aan de spellen, dus is het beter om die op te gaan zoeken.

Ace Attorney: I Object to that Truth! is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Cute High Earth Defense Club LOVE! LOVE!

binankoukou2

In het winterseizoen van 2015 kwam Cute High Earth Defense Club LOVE! uit, een mahoh shohjo (magisch meisje) serie waarin in plaats van meisjes jongens transformeren naar plooierige ruchekleding en zwaaien met felgekleurde toverstokjes. Dit concept is natuurlijk moeilijk om serieus te nemen, maar dit is dan ook een parodie op andere mahoh shohjo series, zoals Sailor Moon en Pretty Cure.

Cute High Earth Defense Club LOVE! was erg wisselvallig, met af en toe goede afleveringen maar ook heel slechte afleveringen. Uiteindelijk werd de serie gered doordat zowel het begin als het einde heel goed was. Daarmee was de serie ondanks alles de moeite waard. Maar toen een tweede seizoen werd aangekondigd, die op grappige en toepasselijke wijze een extra LOVE! in de titel kreeg, kreeg ik mijn twijfels. Kon een serie die al zo wisselvallig was om te beginnen wel een goed tweede seizoen afleveren?

Nadat de Aarde Verdedigingsclub en de Veroveringsclub vriendschap met elkaar hebben gesloten, is de vrede teruggekeerd in de Binan middelbare school. Maar nadat de Veroveringsclub in het buitenland is gaan studeren, verschijnt er een nieuwe dreiging in de vorm van de mysterieuze Beppu- tweeling en de groene vliegende eekhoorn Dadacha. Gewapend met nieuwe “True Loveraclets” én nieuwe transformaties, trekken de Battle Lovers van de Aarde Verdedigingsclub opnieuw ten strijde.

Het merendeel van de afleveringen zijn opnieuw gebaseerd op de typische monster-van-de-week formule. In het vorige seizoen waren dit de meest zwakke afleveringen, maar gelukkig zitten er dit keer wat betere afleveringen tussen. Vooral aflevering 6, waarin Io en Ryuu en grote ruzie hebben, en aflevering 10, een expositieaflevering waarin expositie belachelijk word gemaakt, zijn sterker dan de gemiddelde aflevering. Er zijn ondanks dat nog altijd missers, maar ze komen nu minder vaak voor dan in seizoen 1.

Maar belangrijker natuurlijk is het grotere verhaal, en daar loopt het mis met deze serie. Het verhaal komt logisch voort uit het eerst seizoen, maar omdat de personages niet erg complex zijn, zijn hun verhalen ook totaal niet interessant. In seizoen 1 werd dat opgelost met een spectaculaire finale, maar seizoen 2 weet die finale niet te overtreffen. Sterker nog, het kan die finale niet eens evenaren! Wat een enorme teleurstelling.

Waar seizoen 1 werd gemaakt door de animatiestudio Diomedéa, is dit tweede seizoen geproduceerd door Studio Comet. Ondanks dat zijn er geen merkbare verschillen tussen de twee seizoenen. Nog steeds is de animatie goedkoop maar functioneel, net zoals de series waar het de draak mee steekt.  Ook gebruikt het nog dezelfde soundtrack, vol met kitscherige muziek die de schertsende toon van de serie versterkt. Wat productie betreft bevat dit tweede seizoen dus geen verrassingen, zowel in goede als in slechte zin.

Voor de mensen die het eerste seizoen amusant vonden, is het leuk om de Battle Lovers weer in actie te zien in Cute High Earth Defense Club LOVE! LOVE! Maar de serie loopt opnieuw tegen dezelfde problemen aan. Er zijn niet genoeg ideeën om dertien afleveringen mee te vullen, en daarbovenop heeft het niet eens een bevredigend einde. Waar ik het eerste seizoen nog kon aanraden, ontkom ik er niet aan om dit vervolg een ‘duim omlaag’ te geven.

Cute High Earth Defense Club LOVE! LOVE! is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Re:ZERO -Starting Life in Another World

8nd6vw9nqahgrakdywfm

Verhalen over normale tieners die plotseling in een andere wereld terechtkomen zijn al decennia vaste koek. Kijk bijvoorbeeld maar eens naar Escaflowne of The Twelve Kingdoms. Sinds Sword Art Online uit 2012 hebben dit soort series een ietwat andere vorm aangenomen. Nu zijn er veel meer invloeden uit videospellen in aanwezig. Dit is op logische wijze te verklaren omdat dit soort verhalen over een ontsnapping uit de werkelijkheid gaan, en het spelen van videospellen is een alledaagse manier om zelf uit de werkelijkheid te ontsnappen. Één van de nieuwste van deze series over parallelle werelden is Re:ZERO -Starting Life in Another World-, en het is een bijzonder zelfbewust voorbeeld.

In Re:ZERO komt Subaru Natsuki terecht in een parallelle wereld. Omdat hij een enorme otaku, een fan van manga, anime en videospellen, is, is hij zich bewust van het feit dat fictionele personages in zijn situatie vaak verborgen krachten hebben. Zo komt hij er achter dat wanneer hij doodgaat, hij weer tot leven komt op een vooraf bepaald moment, waardoor hij kan proberen zijn situatie te verbeteren. Met behulp van die kracht probeert hij de beeldschone half-elf Emilia te helpen, maar misschien brengt hij haar juist verder in problemen…

Hoewel Re:ZERO niet expliciet gebaseerd op videospellen is, laat Natsuki’s kracht wel denken aan het spelen van zo’n spel. Iedereen kent wel het gevoel dat je personage in een spel sterft, waarna je terug gaat naar je laatste opgeslagen spel en opnieuw probeert. Maar je reactie wordt wel heel anders als het allemaal daadwerkelijk gebeurt.

En dat is te merken aan de realistisch geschreven Subaru. In het begin kijkt hij met interesse toe hoe een situatie door zijn toedoen anders kan verlopen, maar na herhaaldelijk dood te gaan bouwt hij een enorme lading stress op. Het is altijd fascinerend om te zien hoe hij omgaat met die stress, zelfs al is zijn gedrag soms erg irritant.

Jammer genoeg is Subaru het enige goede geschreven personage. Andere personages spelen extreem eenvoudige rollen. Vrouwelijke personages zijn er meestal om verliefd op Subaru te worden, mannelijke personages zijn er vooral om Subaru in de weg te staan. Hoewel de serie wilt dat we ook met deze personages meeleven, is dat lastig wanneer de personages zó eendimensionaal zijn.

En de manier waarop het verhaal is geschreven is net zo uiteenlopend. Aan de ene kant weet de originele schrijver Tappei Nagatsuki heel goed wat hij met Re:ZERO wil zeggen, aan de andere kant lijkt hij geen idee te hebben hoe hij dat moet zeggen. Het resultaat is dat goede momenten verborgen zitten in een verschrikkelijke structuur. Door de gebreken in de structuur komen sommige personages zelfs anders over dan de schrijver eigenlijk bedoelde. Dit is het duidelijkst te merken bij Rem, die in de tweede helft van de serie Subaru’s meest belangrijke liefdesinteresse lijkt te zijn, ondanks het feit dat hij alleen maar aan Emilia denkt.

Gelukkig is Re:ZERO verrassend goed geanimeerd door Studio White Fox. De actie-hevige afleveringen van deze serie zijn wat het verhaal betreft het meest zwak, maar door de vaak spectaculaire animatie blijft Re:ZERO altijd je aandacht vasthouden. Het uiterlijk van deze serie verdient dus zonder twijfel pluspunten.

In zekere zin is Re:ZERO een heleboel als haar hoofdpersonage: voor elke goede eigenschap die het heeft, is er wel een andere uiterst frustrerende eigenschap. Het geheel is dus irritant oneven. Uiteindelijk kan ik Re:ZERO nog wel aanraden, maar jammer genoeg niet zonder een enorme lijst aan kanttekeningen.

Re:ZERO –Starting Life in Another World- is te kijken op crunchyroll.