Maand: september 2016

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 2

mamoru-hosoda

Summer Wars, geregisseerd door Mamoru Hosoda, is één van mijn favoriete anime films. Het is een kleurrijk avontuur met een spectaculaire ontknoping en een grote, maar makkelijk te herkennen cast. Deze film is voor mij de culminatie van Mamoru Hosoda’s directoriale talent; een toonbeeld voor wat hem zo’n interessante filmmaker maakt. Het is niet te geloven dat zo iemand is begonnen bij Toei Animation. Toei stond namelijk in de jaren zestig wel bekend als een prestigieuze animatiestudio, maar zolang ik ze ken, zijn ze vooral te herkennen aan hun goedkoop uitziende kinderseries. Hoe is zo’n groot talent voortgekomen uit juist die studio?

4132_320Mamoru Hosoda begon zijn carrière dus bij Toei Animation, waar hij startte als een animator voor onder andere Dragon Ball Z en Sailor Moon. In 1999, toen hij al tien jaar bij Toei werkte, kreeg hij de kans om de regisseurstaak op zich te nemen. Wat hij zou gaan regisseren was een soort pilot voor een animatieserie gebaseerd op een lijn van V-Pets, virtuele huisdieren, genaamd Digimon. De zo ontstane proloogfilm Digimon Adventure wekte veel indruk, met name doordat Hosoda de lichaamstaal van kinderen zo goed had neergezet.

Vervolgens zou Hosoda’s carrière een tijdje in het teken staan van Digimon Adventure. Hij was namelijk ook verantwoordelijk voor de 21ste episode van de tv-serie, een aflevering die opvalt doordat het verhaal op een trage, bijna meditatieve manier wordt vertelt en meer over de psychologie van het hoofdpersonage gaat dan gebruikelijk is voor Digimon Adventure.  Bovendien is het kleurenpalet een heel stuk grauwer dan je zou verwachten van een serie bedoeld voor kinderen.

xpi6k3ko4l0ix3uu2r33toynrtgOok werd Hosoda teruggehaald voor de tweede Digimon film, Our War Game! Over het algemeen wordt deze film gezien als het beste stukje Digimon media dat bestaat, en met goede reden. Het heeft een meeslepend plot over een virus Digimon die het internet overneemt, waarin de spanning steeds hoger wordt opgebouwd. Bovendien had het een opvallende visuele stijl. Niet alleen was ik onder de indruk van deze film, Hosoda zelf leek er ook trots op te zijn. Een paar jaar later herhaalde hij een aantal elementen uit deze film in Superflat Monogram, een uitgebreide reclame voor Louis Vuitton waarvoor Hosoda samenwerkte met de uitzinnige kunstenaar Takashi Murakami.

22993902_deta_1One Piece films). Maar toen Hosoda van studio Madhouse de kans kreeg om een losstaande film, The Girl Who Leapt Through Time, te regisseren, greep hij die kans met beide armen aan. Tegen deze tijd is het duidelijk wat Hosoda zo goed maakt: de lichaamstaal van zijn personages is heel natuurlijk en herkenbaar, en hij kan beter dan wie dan ook een grappige sfeer om laten slaan naar enorme spanning, op zo’n geleidelijke manier dat je het bijna niet eens merkt. Er is toch nog één ding dat The Girl Who Leapt Through Time tegenzit. Dat is het einde, dat op een gegeven moment vervelend om te kijken wordt omdat het gewoonweg te lang duurt.

summer-wars-movie-download-soulreaperzoneEn dan komen we aan bij Summer Wars. Net zoals bij Superflat Monogram herhaalt Hosoda hier veel elementen uit de tweede Digimon Adventure film. Sterker nog, het is praktisch dezelfde film! Ook Summer Wars gaat over een kwaadaardig computerprogramma dat het internet overneemt, en de maatregelen die de hoofdpersonages van Summer Wars hier tegen nemen zijn min of meer hetzelfde als de maatregelen uit Digimon Adventure: Our War Game! Maar dat doet niet af aan de kwaliteit van de film. Integendeel, Summer Wars is de betere en meer toegankelijke versie van dit verhaal! Ten slotte hoeft niemand uitgelegd te worden wat een Digimon is voordat ze kunnen genieten van deze film. Ook is het verhaal uitgebreid waardoor nu niet alleen het kwade computerprogramma centraal staat, maar ook het leven in een grote familie, wat natuurlijk perfect is voor een vrolijke en spannende familiefilm.

Vanaf toen werd Mamoru Hosoda gezien als een mogelijke opvolger van anime legende Hayao Miyazaki. En die benaming lijkt Hosoda wel te bevallen. Na Summer Wars heeft hij nog twee films gemaakt, Wolf Children en The Boy and The Beast, en beide van deze zijn opnieuw familiefilms die zelf over familie gaan waarin families centraal staan. Hoe goed deze films zijn weet ik niet, ik heb ze namelijk nog niet gezien, maar het is duidelijk dat Mamoru Hosoda een specifieke richting heeft gevonden waar hij in verder wilt gaan. Nu hij een film over moeders (Wolf Children) en een film over vaders (The Boy and The Beast) heeft gemaakt, vraag ik me wel af wat zijn volgende stap zal zijn. Ik hou het in de gaten!

Deel 1 over Satoshi Kon is hier te lezen.

Recensie: Little Witch Academia

lehkqj4jarw

De laatste jaren is veel veranderd in de anime industrie. De opkomst van streaming heeft ervoor gezorgd dat fysieke media steeds minder belangrijk worden, omdat streamingsdiensten nou eenmaal makkelijker in het gebruik en bovendien gratis zijn. Maar dat is niet de enige manier waarop de industrie anders is geworden. Ook zijn er een de laatste jaren een heleboel nieuwe animatiestudio’s opgericht, zoals Wit Studio, MAPPA, en Studio Trigger.

Ondanks de intrigerende rivaliteit tussen Masao Maruyama’s oude studio Madhouse en zijn nieuwe studio MAPPA, ben ik toch het meest geïnteresseerd in Studio Trigger. Zij zijn één van de weinige Japanse studio’s die een volledig eigen stijl hebben, herkenbaar door hun effecthevige animatie en de snellopende en vaak belachelijke verhalen die ze vertellen. Deze studio komt voort uit Gainax, en lijkt al hun getalenteerde werknemers mee te hebben genomen. Vanwege mijn interesse in deze studio, ben ik naar hun allereerste animatie gaan kijken, Little Witch Academia.

Little Witch Academia vertelt het verhaal van Akko Kagari, een meisje uit een niet-magisch gezin. Geïnspireerd door de beroemde heks Shiny Chariot gaat zij naar de Luna Nova Magie Academie om zelf een heks te worden. Daar presteert ze niet heel goed als een leerling, maar misschien is er toch iets bijzonders aan Akko…

Zoals ik eerder heb gezegd, is Little Witch Academia het debuut van de kort geleden opgerichte Studio Trigger. Ze hadden zichzelf op dat moment nog niet bewezen, dus laten zien dat de nieuwe studio volledig meetelt is het doel van deze OVA. Vandaar dat het slechts een enkel half uur lang is. Door die lengte voelt Little Witch Academia aan als een pilot-aflevering (en dat is het waarschijnlijk ook, gezien er nu een Little Witch Academia tv-serie zit aan te komen).

Maar wat een pilot dit is! De wereld van Little Witch Academia is volledig gerealiseerd, duidelijk te zien door al het detail in zowat elk shot. Ook zijn de personages erg grappig en aandoenlijk. Natuurlijk gaat dit over een magische school, en zijn daarom veel ideeën gerecycled uit de Harry Potter boeken en films, maar toch voelt Little Witch Academia als een wereld op zich. Bovendien is er niets in deze OVA dat ongeschikt is voor kinderen, dus je kunt het gerust laten zien aan de jonkies.

De lengte van Little Witch Academia mag dan wel kort zijn, Trigger heeft absoluut niets bespaard op de productie van deze 30 minuten van animatie. Elk shot ziet er prachtig uit, met vloeiende animatie en snelle grappen. Michiru Ohshima, bekend van haar composities van de eerste Full Metal Alchemist anime, heeft orkestrale achtergrondmuziek gemaakt die groots maar ook heel passend is voor het soort avontuur dat zich hier afspeelt. Little Witch Academia is Yoh Yoshinari’s eerste echte werk als regisseur (eerder was hij vooral bekend van zijn ontwerpen voor Tengen Toppa Gurren Lagann), en hij wekt hier een geweldige indruk mee.

Little Witch Academia is een plezier om naar te kijken. Het is avontuurlijk en grappig en heeft een rap tempo, waarmee het interessant blijft voor zowel kinderen als volwassenen. Er is weinig andere anime dat meer geschikt is om kinderen mee bezig te houden terwijl je er zelf ook van kan genieten. Een aanrader dus!

Little Witch Academia is te bekijken via Netflix, met Nederlandse ondertitelingen en in zowel de Japanse als de Engelse versie.

Recensie: Joker Game

gagu-fxrpvea1270850

Japan, de jaren ’30. Een eenheid van de militaire politie valt binnen bij een Amerikaanse man die in Japan woont en van spionage wordt verdacht. De man die de eenheid leidt, Sakuma, en zijn assistent Miyoshi zijn zelf Japanse spionnen en voeren een eigen onderzoek uit, onafhankelijk van de werkelijke militaire politie. Maar de situatie escaleert en Sakuma wordt gedwongen om óf de Amerikaanse spion onmiddelijk te ontmaskeren, óf harakiri te plegen.

Deze bloedstollende scène komt uit de eerste aflevering van Joker Game. Deze serie gaat over de D-Agentschap, een spionnenorganisatie opgericht door de geheimzinnige Luitenant-Kolonel Yuuki. Om voor de D-Agentscap te kunnen werken, moet je eerst een helse training ondergaan, waarbij je zowel fysiek als mentaal tot het uiterste wordt gedreven, maar ook geleerd krijgt dat een spion niet mag  worden gedood of zelf mag doden, ongeacht de situatie. Joker Game vertelt de verhalen van de mannen die deze training met succes hebben afgerond.

Het eerste verhaal van de serie geeft een uitstekend voorbeeld van wat de serie goed maakt. Gedurende de eerste aflevering wordt de spanning voortdurend opgebouwd, en tegen het einde van de aflevering zit je op het puntje van je stoel. Daarbij zit het verhaal ook goed in elkaar, met slimme verassende wendingen die moeilijk te raden zijn.

Joker Game is en episodische serie, maar meer dan eens worden er hints gegeven over een groter verhaal. Zo zijn er een aantal slechteriken die een prominente rol hebben, zoals de terugkerende officier van de militaire politie Mutoh en de Engelse Howard Marks. Ook Luitenant-Kolonel Yuuki lijkt veel geheimen te hebben. Maar de hints naar een groter verhaal worden nooit opgevolgd. Na één aflevering krijgen we Howard Marks nooit meer te zien, en we komen nooit echt iets te weten over Yuuki. Dat maakt het geheel ietwat onbevredigend, ondanks dat de losse afleveringen wel goede verhalen vertellen.

Mogelijk komt het ontwijken van een groots verhaal voort uit de setting van de serie. In de periode waar dit over gaat was Japan één van de schurken, die met veel militair vertoon paniek zaaide in de rest van Azië. Maar Joker Game wilt haar hoofdpersonges toch neerzetten als helden, die strijden voor een goede zaak. Daarom wordt de context zo veel mogelijk weggehaald en krijgen we nooit een goed beeld van het echte conflict. Net zoals de geschiedenis van de hoofdpersonges gewist geworden, wist deze serie ook de geschiedenis van onze wereld.

Deze serie is geproduceerd als een echte Production I.G serie. Het heeft een volwassen sfeer, er is veel oog voor detail (vooral in de tijdsspecifieke kostuums en achtergronden), en neemt zichzelf heel serieus. De animatie is overal goed, maar vooral de opening steekt met kop en schouders boven de rest van de serie uit. Het bevat veel indrukwekkende effecten en heeft preces de juiste sfeer voor een spionagethriller. De afsluiting is ook niet slecht, maar verbreekt ondanks dat toch de sfeer van de serie een beetje.

Joker Game werkt goed als een spionagethriller; het is sfeerrijk, spannend én weet wat het doet. Toch laat de serie als een geheel niet een al te beste indruk achter, omdat we alleen maar kleine stukjes van een groot conflict zien. Het is daarom heel geschikt om als losse afleveringen te kijken, maar werkt niet al te goed als een serie.

Joker Game is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Zoku Natsume Yujin-cho

79738l

Het Japanse platteland, met al haar uitgestrekte rijstvelden, lijkt altijd sereen en rustig te zijn, maar niets is minder waar. Er spookt juist van alles rond! Deze wezens, die bekend staan als yohkai, kunnen zoveel vormen en maten hebben als je je maar kan voorstellen. Voor de meesten van ons zijn yohkai onzichtbaar, maar Takashi Natsume, het hoofdpersonage van Zoku Natsume Yujin-cho, kan hen wel zien, en zijn wereld is daarom net iets magischer dan die van de rest van ons.

Het is een tijdje geleden sinds Natsume per ongeluk zijn lijfwacht Nyanko-sensei bevrijdde en het Boek der Vrienden vond. Sinds die tijd staat Natsume’s leven in het teken van yohkai. Deze komen naar hem toe in verband met het Boek der Vrienden, omdat ze hun naam en hun vrijheid terug uit het boek willen hebben, of omdat ze krachtiger willen worden door middel van het Boek. Hiermee lijkt Natsumes plaats in het leven steeds meer bij de yohkai te zijn dan bij mensen, maar is het wel goed dat hij zich zo afzondert van andere mensen?

Om te laten zien hoeveel er is veranderd sinds het begin van het eerste seizoen, begint het tweede seizoen van Natsume Yujin-cho met een aantal callbacks naar de allereerste aflevering. Maar zoveel anders is er eigenlijk niet. Al na een aantal afleveringen kwam de originele serie namelijk in rustig vaarwater terecht, en daar blijft het ook, zelfs in dit seizoen. Die onveranderlijkheid komt voornamelijk door Natsume zelf; hij is rustig en gevoelig en heeft niet echt grote ambities. Wat hij vooral wilt is een rustig en gelukkig leven voor hem zelf en iedereen rond hem heen.

Omdat Natsume zelf niet snel drama  opzoekt, heeft de serie sterke bijrollen nodig. Shuh’ichi Natori, de beroepsuitdrijver uit het vorige seizoen, duikt regelmatig op om Natsume een duwtje in de juiste richting te geven (of juist in de onjuiste?), maar alleen redt hij het niet. Gelukkig blijft de cast zich rustig  uitbreiden met nieuwe personages zoals Tohru Taki, die per toeval het bestaan van een kwade geest ontdekt, en is Natsume zelf ook altijd bereid om hulp te verlenen aan diegenen die het nodig hebben. Daarmee heeft de serie toch nog genoeg materiaal om ook dit tweede seizoen te vullen.

Nog steeds zijn de afleveringen erg episodisch, maar in dit seizoen zijn er ook twee two-parters. De verhalen van die two-parters hebben iets meer bite dan de meesten afleveringen. Ik vond zelf het verhoogde gevoel van conflict wel fijn om te zien, maar je zou ook kunnen redeneren dat het juist voor deze serie slecht is. Tenslotte is dit gebruikelijk een erg rustgevende serie, en meer conflict zou tegen je verwachtingen in kunnen gaan. Het is maar wat je van deze serie wilt.

De productie blijft ietwat goedkoop overkomen, net als in het eerste seizoen. Maar regisseur Takahiro Omori blijft zijn best doen om er iets moois van te maken. De beschikbare muziek vind ik nog steeds niet indrukwekkend, maar er wordt nu wel beter gebruik van gemaakt. Behalve dat, heeft dit seizoen een pracht van een opening, die het contrast laat zien van een wereld zonder yohkai en eentje met.

Nog steeds blijft Natsume Yujin-cho een beetje in de schaduw van Mushishi, maar dit seizoen laat zien dat het de potentie heeft om een volledig eigen serie te worden. De losse afleveringen zijn iets minder sterk dan die van Mushishi, maar Natsume Yujin-cho maakt beter gebruik van haar supporting cast. Laat deze vergelijking je in ieder geval niet tegenhouden; zelfs een lite-vorm van Mushishi is gewoon het bekijken waard.

Zoku Natsume Yujin-cho is te bekijken op crunchyroll, als aflevering 14 tot en met 26 van Natsume Yujin-cho.

Recensie: Kuroko’s Basketball seizoen 1

s20basketball20cover

Elk seizoen kunnen we opnieuw rekenen op de aanwezigheid van een aantal nieuwe sportseries. Maar een aantal jaar geleden was dat wel anders. Er waren wel een aantal sportseries, maar nieuwe series kwamen slechts sporadisch uit. Production I.G waagde in 2012 een kans met Kuroko’s Basketball, en misschien begon hiermee wel de snelle groei van het aantal sportseries.

In de Teiko middelbare school ontstond een aantal jaar terug een basketbalteam dat zo goed was dat het de ‘Generatie van Wonderen’ werd genoemd. Het team is nu uiteen gevallen, en de leden van dat team hebben zich verspreid over andere scholen. De mysterieuze Tetsuya Kuroko, het meest onbekende lid van de ‘Generatie van Wonderen’ sluit zich aan bij het basketbalteam van de Seirin middelbare school, net als het natuurtalent Taiga Kagami. Samen willen ze hun nieuwe basketbalteam naar de top brengen.

Tussen sportseries zijn er verschillende soorten. Het meest onderscheidende aspect van een sportserie is hoe realistisch het is. Kuroko’s Basketball neemt geen blad voor mond, deze serie is totaal niét realistisch. Veel personages hebben bijzondere talenten die alleen beschreven kunnen worden als basketbal superkrachten. Ze kunnen belachelijk hoog springen of altijd scoren van de andere kant van het veld. Dit is niet per se slecht, want onrealistische series hebben een eigen charme. Ze zijn bijvoorbeeld vaak erg spectaculair, maar Kuroko’s Basketball hoef je in ieder geval niet te kijken om een waarheidsgetrouw beeld te krijgen van basketbal.

Waar Haikyu!! haar focus legde op teamwerk, gaat Kuroko’s Basketball juist meer over individueel talent. Hoeveel invloed kan een enkel getalenteerd persoon hebben op een team als een geheel? Of zelfs op de sport in het algemeen? Door de aanwezigheid van de onrealistische superkrachten kan er niet echt uitgeweid worden over het verschil tussen talent en oefening, wat juist het meest interessante aspect was van Ping Pong: The Animation. Maar Ping Pong ging over een één-op-één sport, waar Kuroko’s Basketball ook iets heeft te zeggen over de positie in een team.

De cast van personages die deze serie heeft is vrij typisch; ze zijn vrij entertainend zolang ze in beeld zijn, maar ik ben ze ook snel vergeten zodra ik ze niet meer zie. Om de personages meer gedenkwaardig te krijgen hadden de personages iets meer diepgang moeten hebben, of juist iets grappiger en gekker moeten zijn.

Kuroko’s Basketball komt van dezelfde studio als Haikyu!!, maar het is wel iets eerder uitgekomen. Daarmee is de kwaliteit van de animatie ook wel iets minder; sportseries waren tijdens de tijd van uitkomen niet erg gewild, dus werd er ook niet al te veel geld in gestopt. Maar dit is nog steeds een serie van Production I.G, met recht een beroemde studio, en dus ziet de serie er nog steeds prima uit. Mijn enige echte puntje van kritiek is dat de tekenstijl en karakterontwerpen er ietwat gedateerd uitzien; de serie lijkt tien jaar ouder dan het daadwerkelijk is.

Vergeleken met andere onrealistische sportseries is Kuroko’s Basketball bovengemiddeld. En toch kan ik geen aspect vinden waarin Kuroko’s Basketball de beste is. Het is niet zo grappig als Yowamushi Pedal, niet zo artistiek als Ping Pong: The Animation en heeft niet zo’n goede set petsonages als Haikyu!! Is de serie nog wel aan te raden? Ja, maar wel alleen voor echte fans van sport anime.

Kuroko’s Basketball is te bekijken op daisuki.