Maand: augustus 2016

Opinie: Mijn favoriete regisseurs, deel 1

satoshi-kon

Net zoals ik een aantal maanden terug een serie heb gedaan over mijn favoriete mangaka, ga ik nu beginnen met een serie over mijn favoriete regisseurs. De regisseur bemoeit zich met elk gedeelte van de productie, van het script tot de compositie van een shot. Daarom hebben ze een grote invloed op de uiteindelijke anime, zelfs wanneer ze zelf de serie of film niet hebben bedacht. Deze maand begin ik met één van de grootste namen die ik maar kan bedenken: Satoshi Kon.

Kon heeft eigenlijk geen introductie nodig. Zijn films werken op meerdere lagen en worden door critici net zo veel geliefd als de films van Hayao Miyazaki. Kon begon zijn carrière als mangaka, maar het was altijd al zijn droom om animator te worden. Toen hij eenmaal zijn eerste stappen als animator maakte, vorderde zijn carrière razendsnel, onder meer dankzij zijn oog voor detail. Zo duurde het maar drie jaar voordat hij zijn eerste regiewerk kreeg. De thema’s die steeds opnieuw opduiken in Kon’s originele werk zijn dromen, hoe het onderbewuste de realiteit kan beïnvloeden en het nut maar ook het gevaar van escapisme.

Maar voordat hij deze zeer persoonlijke werken maakte, was hij eerst werkzaam als mangaka. Zijn eerste manga, Toriko (geen relatie met de Shohnen Jump serie), was een dohjinshi, een zelf-gepubliceerd werk, die verscheen in 1984. Een paar jaar later kwam zijn eerste officieel uitgegeven manga, Tropic of the Sea. Hier was al te zien dat hij een geweldig talent voor tekenen had, maar het verhaal is vrij standaard en niet op bijzondere wijze uitgevoerd.

Maar dat veranderde zodra hij begon te werken als animator. Zijn eerste regiewerk was een aflevering van de jaren ’90 Jojo’s Bizarre Adventure OVA, en hier werd duidelijk dat hij een bijzonder talent had om fantastische gebeurtenissen op droomachtige wijze weer te geven. Daarmee bedoel ik dat deze gebeurtenissen natuurlijk uitzien ondanks het feit dat ze moeilijk te geloven zijn. Maar niet alleen dat, hij gooide ook hoge ogen als scriptschrijver voor Magnetic Rose, het eerste gedeelte van de verzamelfilm Memories.

tumblr_nq1du9rpt31tk2heto1_500Zijn eerste eigen film was Perfect Blue, een film over een popidool die een carrièreswitch maakt naar actrice en daarbij een identiteitscrisis ondergaat. Deze film was baanbrekend, omdat het op een heleboel manier een volwassen sfeer had. Ja, het bevat naaktheid en geweld, maar heeft ook intrigerende psychologische thema’s en geeft kritiek op de popidoolcultuur van Japan. Het was geen origineel werk, maar Kon’s versie is totaal anders dan het boek waarop het is gebaseerd. De film was zijn complete eigen werk geworden.

chiyokosDe opvolger Millenium Actress is tegenover Perfect Blue een meer ingetogenere kunstfilm. Het gaat opnieuw over een actrice, maar dit keer vertelt de actrice zelf het verhaal van haar leven, waarbij dat verhaal op creatieve wijze wordt verweven met de films waar ze in heeft gespeeld. Dit was ook de eerste keer dat Kon samenwerkte met componist Susumu Hirasawa, wiens elektronische muziek net zo uniek is als Kons eigen visie. Al dit samen maken Millenium Actress mijn favoriete film.

e9f6c7c9410025aeab1f76494706ede0In Tokyo Godfathers neemt Kon afstand van zijn gebruikelijke thema’s. Het verhaal van deze film, over drie dakloze mensen die samen een baby vinden, heeft Kon samen geschreven met Keiko Nobumoto, die ook bekend is van Cowboy Bebop en Wolf’s Rain. Het voelt daardoor niet aan als een film van Satoshi Kon, maar vertelt nog steeds een goed verhaal op een goede wijze. Het is ook de enige serieuze kerstfilm uit Japan die ik ken. Maar vergis je niet, Kons films hebben altijd volwassen thema’s en ook deze film is niet voor de kleintjes!

paranoia-agentTijdens het maken van deze drie films bedacht Kon een heleboel ideeën die hij wilde verwerken, maar niet geschikt waren om een film uit te maken. Daaruit ontstond de dertiendelige serie Paranoia Agent, een supernatuurlijke thriller die elke aflevering een ander personage belichtte. Hier komen Kon’s gebruikelijke thema’s wel weer terug. De realiteit en fantasie lopen in de loop van het verhaal steeds meer door elkaar en de boodschap van de serie als geheel gaat over de gevaren van escapisme. Het feit dat de meeste afleveringen apart van elkaar staan, zorgt dat de serie goed werkt zowel als een serie stand-alone afleveringen én als een compleet verhaal op zichzelf.

6319150_origMaar Kon’s laatste film is toch wel zijn meest visuele meesterwerk. In Paprika steelt een terrorist een machine waarmee dromen beheerst kunnen worden, en het is de taak aan dr. Atsuko Chiba en haar alter ego Paprika om de machine terug te krijgen voordat de situatie uit de hand loopt. Kon zag dit zelf als de film die hij altijd al had willen maken, en dat is te merken: de film ziet er geweldig uit, heeft een pracht van een soundtrack door Susumu Hirasawa, en bevat de meest pure uitdrukking van Kons thematische diepgang.

Na Paprika was Kon gaan werken aan een kinderfilm, The Dream Machine, maar deze zou nooit afgemaakt kunnen worden. In 2010 overleed Satoshi Kon namelijk aan alvleesklierkanker, op 48-jarige leeftijd. Dit zorgde voor grote opschudding tussen anime fans. Tenslotte hadden ze één van de grootste regisseurs in anime verloren. Nog steeds, 6 jaar sinds zijn dood, wordt Satoshi Kon erg gemist. Maar zijn films bestaan voort, en hebben nog steeds de kracht om ons te ontroeren. Op die manier zal Satoshi Kon altijd door blijven leven, zelfs al heeft hij zijn pen neer moeten leggen.

Recensie: Ushio and Tora seizoen 2

ushio-to-tora-2nd-season-44051

Het eerste seizoen van de jaren-negentig-manga revival Ushio and Tora gaf me ontzettend veel plezier. Ik was niet bekend met de originele manga, maar was toch razend enthousiast over de nieuwe bewerking ervan. Voor een groot gedeelte kwam dit vanwege het feit dat de animatie was gedaan in een zeer toepasselijke jaren ’90 stijl. Door deze stijl consistent toe te passen werkt de serie goed als een throwback naar de goede oude tijd. Het gevaar is alleen dat throwbacks heel snel saai kunnen worden. Is de serie het wel waard om ook de laatste dertien afleveringen te volgen?

Ushio and Tora gaat in haar tweede seizoen meteen door waar het was gebleven. Hakumen no Mono wint geleidelijk aan aan steeds meer kracht, waarmee de dreiging van zijn terugkeer steeds groter wordt. Zowel de yohkai als de mensen bereiden zich daarom voor op de beslissende strijd met dit angstaanjagende monster. Maar ook Hakumen no Mono zit niet stil, en heeft nog een aantal smerige trucjes om te gebruiken…

Het is fijn dat het verhaal meteen weer begint, want we zaten al een tijdje te wachten tot het punt waarop Hakumen no Mono daadwerkelijk toe zou slaan. Toch begint dit seizoen met een nogal vreemd instapmoment. Het verhaal bereikt namelijk de climax al meteen aan het begin van het seizoen. Het voelt niet natuurlijk aan om te beginnen bij het ende van een verhaal.

Het laatste gevecht met Hakumen no Mono is groots en spectaculair, maar gaat ook ietwat te lang door. Het mocht best wel twee of drie afleveringen korter zijn. Daarmee heeft Ushio and Tora dit seizoen dus best een aantal rare tempoproblemen die niet aanwezig waren tijdens seizoen 1. Dit is waarschijnlijk alleen een probleem als je de seizoenen ook daadwerkelijk apart kijkt. De originele manga is ten slotte geschreven als één enkel verhaal en niet als twee seizoenen. Ik vermoed dan ook dat de tempoproblemen alleen veroorzaakt worden dor de split in seizoenen.

Ondanks het feit dat shohnen actie series altijd een groot aantal personages hebben, is Ushio and Tora erg gecentreerd rond de twee titelpersonages. Maar dat betekent niet dat het de andere personages verloochent. Iedereen die ook maar een beetje belangrijk is krijgt wel iets te doen, dus jouw favoriete personage komt ook zeker weer terug. Sommige personages komen zelfs terug in verrassende rollen, zoals bijvoorbeeld Mayuko.

De jaren ’90 animatiestijl is nog steeds erg cool, maar het is dit keer erg moeilijk om er enthousiast over te worden. Het is zo onderhand namelijk niet meer verrassend. De animatie is niet van de hoogste kwaliteit, maar Studio MAPPA zorgt ervoor dat Ushio and Tora seizoen 2 er beter uitziet dan de meeste andere series in het shohnen actie genre.

Het tweede seizoen van Ushio and Tora heeft een aantal storende tempoproblemen die makkelijk opgelost zouden kunnen worden met een iets langzamere opbouw en een sneller climax. Toch blijft deze serie een solide voorbeeld van het shohnen actie genre, voor een groot gedeelte dankzij de stijlvolle animatie. Mocht je van plan zijn om nog te beginnen aan deze serie, zou ik wel aanraden om de twee seizoenen achter elkaar te kijken, zonder een al te grote pauze ertussenin.

Ushio and Tora is in haar geheel te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Concrete Revolutio THE LAST SONG

concrete20revolution_1920x1080

Na het eerste seizoen had ik reden om bezorgd te zijn over het vervolg van Concrete Revolutio. Het is een zeer ambitieuze serie, die in een korte tijd een erg groot aantal ideeën probeert te introduceren. Daardoor is het erg vaak moeilijk te volgen. Daarbovenop waren voor het tweede seizoen, dat de naam Concrete Revolutio THE LAST SONG draagt, extra schrijvers ingehuurd. Mijn angst was dat dit de problemen zouden verergeren; het laatste wat deze serie nodig had was een influx aan nieuwe ideeën. Was deze angst uiteindelijk nodig?

Na de grote rellen in Shinjuku heeft Jiroh zijn ontslag ingediend bij het Supermens Bureau. Zijn doel is nog steeds om supermensen te beschermen, maar hij heeft het gevoel dat de bureaucratie van het Supermens Bureau zijn doel in de weg staat. Samen met voormalig rechercheur Raito Shiba komt hij daardoor regelrecht te staan tegenover zijn vroegere bondgenoten van het Supermens Bureau maar ook tegenover velen anderen, zoals de multimediamagnaat Satomi.

Ik verwachtte dat door de binnenkomst van meerdere nieuwe schrijvers, waaronder grote naam Gen Urobuchi (Fate/Zero, Puella Magi Madoka Magica), de verhalen alleen maar ingewikkelder zouden worden. Integendeel, de episodische verhalen werden juist makkelijker om te volgen. Omdat je je minder hoeft te concentreren op wat er nu eigenlijk aan de hand is hebben de verhalen meer impact. De simpelste verhalen van dit seizoen, zoals die over de Olympische Spelen, zijn daarmee ook de sterkste.

Jammer genoeg zijn de personages niet zo goed geschreven. Bijna elk personage komt vlak over, of ze dat nu echt zijn of niet. Het is moeilijk om te begrijpen wat er door hun hoofden heen gaat, en dat maakt het ook moeilijk om bij te houden wie aan welke kant staat en wat hun redenen daarvoor zijn. Dit is iets dat de serie wel wilt dat je dat goed in gaten blijft houden.

Uiteindelijk geeft deze serie een heel gecompliceerd maar genuanceerd beeld van het Japan van de jaren zestig. Het hoofdverhaal blijft stof tot nadenken geven, tot aan de allerlaatste aflevering. Daarmee is de conclusie dan ook één van de sterkste gedeeltes van Concrete Revolutio. Als je aan de hand van de eerste paar aflevering twijfelt of je door wilt kijken, raad ik dus wel aan om even door te zetten.

Afgezien van de nieuwe schrijvers is er weinig verandert aan hoe Concrete Revolutio geproduceerd werd. Het ziet goed genoeg uit, maar visueel gezien blijft het een van de zwakkere serie van de gerenommeerde Studio Bones. Gelukkig blijft de serie wel goed gebruik maken van de afwisselende muziek die het tot haar beschikking heeft, en dat maakt al een heleboel goed.

Concrete Revolutio blijft in haar tweede seizoen een serie die je dwingt om na te denken, waardoor het niet altijd makkelijk is om het te kijken. Maar de onderwerpen zijn altijd interessante aspecten van een specifieke cultuur, waardoor je je in ieder geval niet hoeft te vervelen. Doordat de verhalen in seizoen 2 in het algemeen ietwat makkelijker te begrijpen zijn heeft de serie als een geheel ook ietwat meer impact. En dat zorgt er uiteindelijk voor dat ondanks alles de serie toch de moeite waard is.

Concrete Revolutio THE LAST SONG is te kijken op daisuki.

Recensie: Love Live! School Idol Project seizoen 2

m8

Veel felicitaties aan Love Live!, want dit grote multimediaproject heeft vanaf dit seizoen een tweede generatie bereikt. De nieuwe serie Love Live! Sunshine!! stelt de wereld voor aan een nieuwe groep van negen idolen. Terwijl anderen een mening over deze nieuwe generatie vormen, ben ik een kijkje gaan nemen naar het tweede seizoen van de originele serie, om te gaan kijken of Love Live! haar overdonderende populariteit heeft verdiend.

Nadat ze hun eerste Love Live! wedstrijd hebben verloren, breekt er een spannende nieuwe tijd aan voor de meisjes van µ’s. Honoka heeft Eli opgevolgd als de voorzitter van de studentenraad, met Umi en Kotori aan haar zijde. Niet alleen dat, maar er komt een nieuw Love Live! toernooi aan met nieuwe regels. De leden van µ’s zullen dus hun beste beentje voor moeten zetten om al hun dromen uit te laten komen.

Visueel gezien is het tweede seizoen opnieuw prima. De 2D karakteranimatie is nog altijd sterk, en de 3D animatie lijkt een stuk beter te zijn dan in het tweede seizoen. Voor een groot gedeelte komt dat vanwege het feit dat het nu beter wordt gebruikt. Tijdens een optreden zien we niet alleen maar de 3D modellen, maar deze worden nu vaker afgewisseld met meer traditionele 2D animatie. Deze afwisseling zorgt dat de zwaktes in de 3D animatie een stuk meer behapbaar zijn. Ik ben nog altijd geen fan van de karakterontwerpen vanwege de grote hoofden en nog grotere ogen. Maar goed, dat is een kwestie van smaak.

Seizoen 2 is voornamelijk episodisch, een stuk meer dan seizoen 1 was. Sommige van deze episodische verhalen zorgen ervoor dat de personages wat uitgediept worden, zoals de aflevering over Nico. Maar er zijn ook afleveringen die de plank totaal misslaan. Zo komen in sommige afleveringen de problemen totaal uit het niets (zoals in de aflevering over Rin), of wordt er een groot probleem gemaakt van iets dat vervolgens wel erg makkelijk wordt opgelost (zoals wanneer er een slogan bedacht moet worden in aflevering 10).

Wanneer er meer structuur komt in de laatste paar afleveringen, doet Love Live! het weer een stuk beter. Dit vond ik wel verrassend, want in de laatste afleveringen van seizoen 1 kwam de drama juist erg geforceerd over. Maar seizoen 2 introduceert de problemen die tijdens het einde naar voren komen al in aflevering 1, waardoor de climax van het verhaal een stuk natuurlijker overkomt. Hierdoor geeft seizoen 2 een groter gevoel van afsluiting dan seizoen 1 deed. Het verhaal van µ’s heeft hiermee een echt einde bereikt!

Over het algemeen is er maar weinig verschil tussen de twee seizoenen van Love Live! Er zijn in seizoen 2 ongeveer evenveel goede en slechte afleveringen als in seizoen 1, hoewel deze anders over het seizoen zijn verdeeld. Wat animatie betreft zijn er kleine verbeteringen die zeker gewaardeerd worden, maar uiteindelijk niet veel veranderen aan de kwaliteit van de serie. Als je hebt genoten van seizoen 1, dan zal je opnieuw plezier hebben met seizoen 2.

Maar heeft Love Live! zoveel populariteit verdiend? Het hele idolengebeuren en alles wat daar bij hoort is niet voor mij weggelegd, dus ik had totaal geen reactie op zo’n beetje elk optreden. Maar tussendoor heeft Love Live! wel af en toe momenten die zelfs ik kon waarderen. Deze momenten zijn net genoeg om Love Live! de moeite waard te maken, zelfs voor mij.

Love Live! School Idol Project seizoen 2 is te bekijken op viewster.