Recensie: Seraph of the End seizoen 1

ooyibafv_pg

Vampieren, het is een onderdeel van onze cultuur die blijft fascineren. Door de loop van tijd hebben ze veel verschillende gedaanten aangenomen, van de verschrikking in Nosferatu tot de glinsterende verschijningen in Twilight. In Seraph of the End zijn ze de slechteriken van een shohnen actie verhaal.

Het verhaal in Seraph of the End is iets ambitieuzer opgezet dan meestal het geval is in shohnen actie. Het hoofdpersonage wilt niet per se de beste zijn in een specifiek gebied, zijn doelen hebben meer weg van die van personages in Griekse tragedies. De wezen Yuh’ichiroh en Mikaela Hyakuya zijn mensen die in gevangenschap leven in een vampierengemeenschap. Yuh’ichiroh weet weg te glippen tijdens een tragische ontsnappingspoging en zweert wraak, maar Mikaela heeft minder geluk; hij wordt in een vampier verandert. Dit maakt Yuh’ichiroh en Mikaela vijanden, ondanks dat ze samen zijn opgegroeid. Wat gebeurt er wanneer ze elkaar opnieuw ontmoeten?

Dit klinkt als een opzet voor een groots en dramatisch maar misschien ietwat cliché verhaal. Maar Seraph of the End gaat toch niet meteen voor gigantische bombast, maar neemt haar tijd. Het verhaal mag dan ietwat ambitieuzer zijn dan gemiddeld, de manier waarop het verteld wordt is vrij typisch voor een shohnen actie serie. Dit neemt een beetje van het momentum van de serie weg, maar geeft het ook meer tijd om andere personages te introduceren en de situatie en bovennatuurlijke gebeurtenissen in de serie uit te leggen.

Hoe het ook zei, als er één ding is wat je Seraph of the End niet kan noemen is het wel subtiel. Yuh’ichiroh bijvoorbeeld is bijna alleen maar gedreven door woede. Hij scoort net iets lager op de woedemeter dan Eren Yeager van Attack on Titan. Verder heeft zo’n beetje elk personage aan de kant van de mensen wel een tragisch achtergrondverhaal. Deze elementen zijn allemaal vrij typisch, maar zorgen wel dat de serie uiteindelijk aardig vermaak is.

Maar toch, op zichzelf voelt dit eerste seizoen wel heel erg kort aan. Wanneer de climax van het verhaal bereikt wordt, komt het niet over alsof het verhaal dat op dat punt heeft verdiend. Het komt gehaast over, en sluit bovendien geen enkel subplot af. Daarom voelt seizoen 1 niet aan als een verhaal op zich, maar als een proloog voor wat nog gaat komen.

Het productiewerk is gedaan door Wit Studio, maar komt erg onopmerkelijk over. Actiescènes zijn goed genoeg, maar  het is niet zo dat je ze zal blijven herinneren vanwege de goede animatie. Zelfs de soundtrack van Hiroyuki Sawano valt niet erg op, op uitzondering van de opening en afsluiting na. Dit is gelukkig wel een goed punt, omdat zijn soundtrack wel eens kunnen afleiden van het verhaal dat verteld werd, zoals in Attack on Titan en Kill la Kill.

Seraph of the End mag een ambitieus verhaal hebben, uiteindelijk is het toch maar een gemiddelde shohnen actie serie. Het heeft een aantal leuke ideeën, maar doet niet veel met die ideeën. Als het concept van deze serie je interesseert, zal je waarschijnlijk wel plezier hebben, maar je mist weinig als je deze serie overslaat. Daarom hoop ik dat het tweede seizoen iets meer bite zal hebben.

Seraph of the End is te zien op viewster.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s