Maand: juni 2016

Opinie: Anime over muziek

photo

Toen ik voor het eerst Beck: Mongolian Chop Squad zag in 2008, was dat als een openbaring voor me. Ik wist wel dat anime heel divers was, maar ondanks dat was ik verrast door het realisme van deze serie. Ik zag er gebeurtenissen uit mijn eigen leven in terug, hoewel ze een stuk dramatischer werden afgebeeld. Beck is een coming-of-age verhaal over een jongen, Koyuki, die gitaar leert spelen en onderdeel wordt van een band. De manier waarop de personages met elkaar praatten en omgingen was zó herkenbaar, dat het net zo goed over mezelf of één van mijn vrienden kon gaan. En dat  maakte zo’n sterke indruk dat ik vanaf toen altijd op zoek ben gebleven naar anime over muziek.

Jammer genoeg zijn niet alle anime over muziek zo goed als Beck. In de lente van 2009 zag ik K-On!, de bijzonder invloedrijke serie van Kyoto Animation. Toen ik hoorde over deze serie dacht ik dat het net als Beck zou zijn, maar dan met meisjes in de hoofdrollen. Niet was minder waar. Waar Beck opviel door haar realisme, valt K-On! op door kunstmatigheid. De K-On! meisjes kunnen geweldige optredens neerzetten zonder ooit te hoeven oefenen, probeert de serie ons te vertellen. Heb plezier en eet een heleboel taart, meer hoef je niet te doen voor een succesvolle carrière! K-On! is een van de meest polariserende series die ik ooit had gezien: je houdt ervan of je haat het, en ik val in het haat-kamp.

Gelukkig waren er nog meer realistische series om te ontdekken, en daar kwam ik achter toen ik de Nodame Cantabile-manga vond. Deze heilige graal van josei manga is een romantische komedie die zich afspeelt op een conservatorium, en focust zich daarom op klassieke muziek. Grappige interacties tussen de charmante personages, zoals Nodame, Chiaki en Mine, worden opgevolgd door kleine lesjes over klassieke muziek. Samen vormt dit een mooi geheel.

Over komedies gesproken, Detroit Metal City is een heel andere soort komedie over een heel andere soort muziek. Waar Nodame Cantabile elegant en vrolijk was, is Detroit Metal City ongelooflijk grof en vulgair, op de beste manier mogelijk. Sohichi Negishi wilt doorbreken als een gevoelige zanger van feel-good pop, maar komt in plaats daarvan terecht in de rol van Johannes Krauser II, de frontman van de shockerende metalband Detroit Metal City. Ondanks dat ik niet van de muziekstijl hou, is dit ontzettend grappig. Maar omdat deze serie graag woorden zoals ‘fuck’ en ‘rape’ rondsmijt (soms tien keer in een enkele seconde!), is dit wel het soort serie die je waarschijnlijk niet aan je ouders wilt laten zien.

Ook voor liefhebbers van jazz is er iets te vinden. Voor hun is er Kids On The Slope, het debuut van de jonge animatiestudio MAPPA. Deze serie vindt plaats in het Japan van de jaren ’60, waar de klassieke pianist Kaoru Nishimi jazz ontdekt met behulp van een nieuwe vriend, drummer Sentaroh Kawabuchi. Kids On The Slope is een waar periodestuk, die de gebeurtenissen van de jaren ’60 verwerkt in haar verhaal over normale jonge mensen. Het is geregisseerd door Shinichiroh Watanabe, van wie ik geen groot fan van, maar ik moet toegeven, hij ís geweldig met muziek. Voeg daarbij een soundtrack toe die is geproduceerd door soundtrackgodin Yohko Kanno, en deze serie is het waard om naar terug te blijven komen, ondanks dat het verhaal ietwat tegenvalt.

Terug naar klassieke muziek nu. Waar Nodame Cantabile liet zien dat klassieke muziek ook leuk kan zijn, zwelgt Your Lie In April in de drama die deze muziekstijl met zich meebrengt. Het wonderkind Kohsei Arima is gestopt met het spelen van de piano na de traumatiserende dood van zijn moeder. Maar het vrijzinnige meisje Kaori Miyazono brengt hem terug in de competitieve wereld van de klassieke muziek. Your Lie In April is dankzij goede regie een heel emotioneel effectieve serie, ondanks het feit dat het je telkens opnieuw een heleboel clichés voorzet. Maar dankzij een aantal van die clichés (voornamelijk het stervende zieke meisje) heb ik uiteindelijk toch gemengde gevoelens over deze serie.

Vervolgens maakte Kyoto Animation opnieuw een serie over muziek. Maar dit keer is er geen vrolijke popmuziek, want Sound! Euphonium gaat over een harmonieorkest! Ik had deze serie bijna overgeslagen omdat K-On! me zo erg  had teleurgesteld, maar besloot het toch te kijken omdat het een meer serieuze toon dan haar voorganger leek te hebben. En Sound! Euphonium had ook veel meer om van te genieten dan K-On! Deze prachtig uitziende serie gaat over hoe snel mooie momenten om kunnen zijn, iets wat perfect past bij het onderwerp muziek. En toch heeft Sound! Euphonium nog steeds die kunstmatigheid die wel vaker te zien is in producties van Kyoto Animation. Indrukwekkend in sommige aspecten dus, maar nog steeds teleurstellend in andere aspecten.

Nu heb ik heel veel gepraat over series gemaakt na 2000, maar ook daarvoor was muziek natuurlijk een geliefd onderwerp. De enige anime over muziek van die tijd die ik gezien heb is de OVA To-y (spreek dit uit als ‘tooi’) uit 1987. Deze anime is ongeveer een uur lang en vertelt een verhaal over een rockband met een kans om door te breken bij het grote publiek, maar is eigenlijk een excuus om een aantal geanimeerde videoclips van toenmalige hippe nieuwe muzikale acts achter elkaar te zetten. MTV was nog nieuw in die tijd, en je kan goed zien hoeveel indruk muziekvideo’s toen maakten. Heel leuk om te zien, vooral ook omdat de animatie erg goed gedaan is.

En dat zijn al mijn ervaringen met anime die over muziek gaan. Wat is jouw favoriete anime over muziek? Heb ik misschien een anime over het hoofd gezien? Laat het allemaal gerust weten in de commentaar hieronder!

Recensie: HaruChika – Haruta & Chika

005zb1gijw1f2ttc30zgij30bo0go0wp

De animatiestudio P.A.Works komt me altijd heel sympathiek over. Met een vrij groot aantal van hun series lijken ze te proberen om de glans van de prestigieuze studio Kyoto Animation te evenaren, maar meestal schieten ze net iets te kort. Daardoor komen ze als een ware underdog op me over, en moedig ik hen altijd aan, zelfs als hun producties me zelf niet aanspreken.

HaruChika – Haruta & Chika is één van hun pogingen om Kyoto Animation na te bootsen. In het bijzonder combineert deze serie de lichte mysteries van Hyouka met de harmonieorkest competitie van Sound! Euphonium. Maar bereikt P.A.Works hiermee haar doel om Kyoto Animation te evenaren, of misschien zelfs te overtreffen?

Chika Homura sluit zich aan bij het harmonieorkest van haar school en leert daar dwarsfluit te spelen in een poging om haar imago te veranderen. Haar oude vriend Haruta Kamijoh sluit zich ook aan bij het orkest; hij is een ervaren hoornist. Samen raken ze met enige regelmaat betrokken bij allerlei mysteries die zich in en rond school voordoen.

Dit concept lijkt bedacht te zijn om de imitatiedrang van P.A.Works te vervullen, maar origineel was HaruChika een serie van boeken. De boeken bestaan uit een verzameling korte verhalen die erg geschikt zijn om te bewerken tot een tv-serie. Deze verhalen bevatten jammer genoeg niet echt serieuze drama, maar ondanks dat kijkt elke aflevering gemakkelijk weg.

En dat komt voornamelijk door de personages. Deze zijn, net als de verhalen, niet erg complex, maar wanneer ze emoties vertonen komen deze erg realistisch over. Hiermee ontwijkt P.A.Works de grootste zwakte van Kyoto Animation, namelijk hun kunstmatigheid. Bijna alle producties van Kyoto Animation lijken een fantasie van een perfecte wereld te zijn en maken daarom meestal niet al te veel indruk.

Maar ondanks dat de personages zich realistisch gedragen, is er toch nog één aspect dat kunstmatig overkomt: het harmonieorkest. Deze wordt vooral gebruikt als een setting, een reden voor de personages om bijeen te komen. Het zou gemakkelijk vervangen kunnen worden door iets anders zonder dat daarmee veel verandert aan de episodische verhalen. Ja, het orkest houdt een concert in de laatste aflevering, maar zelfs dat voegt voor mijn gevoel weinig toe aan de ontwikkeling van de personages. Het is wel leuk om de personages muziek te zien en horen spelen, maar het voelt desondanks vrij nutteloos aan.

Zoals eerder besproken probeert de productie van deze serie die van Kyoto Animation na te bootsen, maar het is net een stukje minder indrukwekkend. Dit valt het meeste op in de karakterontwerpen, die veel weghebben van die van Sound! Euphonium, maar uiteindelijk toch veel minder mooi uitzien. Begrijp me niet verkeerd, ik heb nooit een serie van P.A.Works die écht slecht uitzag gezien, maar ik denk niet dat ze hier hun doelen waargemaakt hebben.

HaruChika – Haruta & Chika bevat voornamelijk simpele verhalen, waarmee je gemakkelijk een halfuurtje kan ontspannen. Deze verhalen zijn niet heel erg gedenkwaardig, maar omdat de personages op een realistische manier reageren op hun situaties is deze serie toch leuk om te kijken. En daarom zou ik HaruChika toch eerder aanraden dan Sound! Euphonium, dat vaak nogal nep overkomt ondanks een meer gefocust narratief. Het is niet de beste serie met hevige muziekelementen, maar ook verre van de slechtste.

HaruChika – Haruta & Chika is te bekijken op daisuki.

Recensie: Haikyu!! Second Season

7cc68bb6b75c3d3d

Van oktober 2015 tot en met maart van dit jaar werd het tweede seizoen van Haikyu!! uitgezonden. Dit is ook mijn tweede recensie over deze serie; mijn recensie van het eerste seizoen is hier te lezen. Kort samengevat, ik vond dat Haikyu!! heel veel belofte had, met leuke personages en een  erg goede productie, maar die belofte vooral in de eerste helft niet altijd waarmaakte. De tweede helft van seizoen één vond ik al beter, maar kan het tweede seizoen me echt overtuigen?

Na verloren te hebben van Aoba Johsai in het herfsttoernooi, beginnen de leden van de Karasuno volleybalclub met hun voorbereidingen voor het lentetoernooi. Ze proberen niet alleen een nieuwe manager te ronselen, maar ook te kunnen deelnemen aan een groot trainingskamp in Tokyo. Natuurlijk is iedereen ook al aan het trainen voor een nieuw toernooi, en tijdens één specifieke training ontmoeten Hinata en Kageyama de sterspeler Ushijima van Shiratorizawa, het team dat op hun beurt Aoba Johsai weer heeft verslagen. Hinata maakt Ushijima duidelijk dat hij hem zal verslaan op het komende lentetoernooi…

Na deze intense aflevering gaat Haikyu!! Second Season terug naar de voorbereidingen voor het lentetoernooi, wat niet erg dramatisch is. Maar ja, eigenlijk heeft de serie wel weer een rustpauze nodig na de drama van het herfsttoernooi aan het einde van het eerste seizoen. Je kan niet eeuwig de spanning hoog houden in een langlopende serie!

En deze voorbereidingen geven Haikyu!! de kans om weer een nieuwe personages te introduceren. De interactie tussen de personages was altijd al één van de sterkste punten van deze serie, en dat wordt hier opnieuw duidelijk. Niet alleen leren we nieuwe rivalen kennen, ook wordt het gebrek aan vrouwelijke personages dat het eerste seizoen had ietwat opgelost met de introducties van de nieuwe manager Hitoka Yachi en de wilde Saeko Tanaka, de zus van Ryuunosuke. Omdat de serie gaat over mannenteams krijgen deze personages niet heel veel te doen, maar ze zijn desalniettemin een prettige aanwezigheid. De toevoeging van Hitoka maakt de andere manager Kiyoko Shimizu zelfs interessanter; deze twee personages hebben namelijk een heel leuke dynamiek.

Maar Haikyu!! draait ook narratief gezien op volle toeren. Plotpunten die in het eerste seizoen nergens naar toe gingen worden hier ten volle benut. Hierdoor worden vooral de personages Yamaguchi en Tsukishima wat uitgediept. Dit was wel nodig, want deze twee waren niet heel leuk om te zien in het eerste seizoen. In Second Season worden ze een stuk sympathieker.

De serie wordt nog steeds gemaakt door Production I.G. De achtergrondmuziek is ietwat gevarieerder dan in het eerste seizoen, en bepaalde bewegingen en emoties worden op wat creatievere wijze getoond, maar voor de rest is de productie niet veel anders dan het eerste seizoen, en dat is zeker niet erg! Haikyu!! blijft in het tweede seizoen de best geanimeerde sportserie die ik me kan bedenken.

Op zijn beetje alle punten is Haikyu!! verbeterd ten opzichte van haar eerste seizoen. Nog steeds zet de serie me niet aan om volleybal te spelen, maar dat is geen schuld meer van de serie zelf, volleybal is gewoon mijn sport niet. Desondanks ben ik heel geïnteresseerd in alle gebeurtenissen rond het Karasuno volleybalteam, dus laat dat derde seizoen maar komen!

Haikyu!! Second Season is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: ERASED

b62ec2ad0d1e987431027a53d10b1532

Anime gaat als een medium goed samen met het thriller genre. Tenslotte bieden thrillers altijd een heleboel spanning, waar een grote hoeveelheid van anime fans altijd gretig naar op zoek zijn. Als er dus weer eens een nieuwe thriller verschijnt, wordt die altijd met open armen ontvangen door het anime kijkende publiek. Dit is een belangrijke reden waarom ERASED hoge ogen gooide tijdens haar premiere in januari, maar het is niet de enige.

De 29-jarige Satoru Fujinuma is een klinisch depressieve mangaka die bijverdient als bezorger in een fastfoodketen om rond te kunnen komen. Hij voelt zich nog altijd schuldig over een ontvoering in 1988, waarbij een toenmalige klasgenote van hem was omgekomen. Hij heeft altijd het gevoel gehad dat hij toen iets had moeten doen. Door een vreemd fenomeen komt hij na een schrikwekkende gebeurtenis opnieuw terecht in 1988. Satoru ziet dit als een kans om de ontvoering van toen te voorkomen en grijpt die met beide handen aan.

De introductie, die ik zojuist kort heb beschreven is werkelijk ijzersterk. De personages zijn goed neergezet; het zijn geen simpele archetypes, maar zijn toch makkelijk om te begrijpen en met mee te leven. Het verhaal komt geloofwaardig over omdat de personages zo goed zijn geschreven, ondanks het supernatuurlijke tijdreis-verschijnsel. Verder wordt het verhaal ook in een goed tempo verteld.

Na een aantal afleveringen laat ERASED wel enkele steekjes vallen. De karakterisatie die het begin zo goed maakte krijgt opeens minder nadruk zodra de dader wordt gezocht. Zo hier en daar begon ik echt te twijfelen of de personages zich nog wel realistisch waren aan het gedragen. Het personage Kenya bijvoorbeeld, leek iets te jong te zijn om zich zo volwassen en rationeel te gedragen.

Ook het verhaal wordt soms ietwat voorspelbaar. Omdat de serie niet al te veel personages heeft, kun je de verdachte personages snel afstrepen en daarom is het makkelijk te raden wie de echte dader is. Ondanks dat weet ERASED manieren te vinden om de spanning hoog te houden, waardoor het nog steeds goed werkt als een thriller.

Hoe gek het ook klinkt, het supernatuurlijke aspect van de serie voelt goed op zijn plaats in de anders toch heel realistische setting. Het tijdreizen wat hier gebeurt wordt vroeg genoeg geïntroduceerd zodat je het gewoon accepteert als een aspect van het verhaal, en niet vreemd opkijkt wanneer Satoru in 1988 terechtkomt. Het zorgt er ook voor dat we de verschillen en gelijkenissen van Satoru als kind en Satoru als volwassene goed kunnen waarnemen en vergelijken, wat bij vlagen erg interessant is.

De productie van A-1 Pictures is fantastisch. De animatie is vloeiend en ziet er altijd scherp uit. Regisseur Tomohiko Itoh (Sword Art Online, Silver Spoon) maakt een aantal geweldige regiebesluiten, waaronder het gebruik van verschillende aspectratio’s voor het heden en het verleden en twee acteurs die de stem van Satoru inspreken, één als kind en één als volwassene. De muziek van Yuki Kaijura werkt goed samen met de beelden en treedt gelukkig niet al te veel in de voorgrond, wat bij Puella Magi Madoka Magica wel af en toe het geval was.

ERASED mag met recht een moderne klassieker genoemd worden. Ondanks het feit dat het verhaal niet altijd verrassend is, zorgen slimme regie en hoge productiekwaliteit er voor dat je altijd geëntertaind blijft. Daarmee is ERASED voor iedereen aan te raden, zelfs als je niet erg geïnteresseerd bent in thrillers.

ERASED is te bekijken op daisuki.