Maand: mei 2016

Opinie: 10 combinaties van anime en westerse popmuziek

Het is interessant om door anime te worden voorgesteld aan Japanse bands, zangers en zangeressen, maar als ik eerlijk ben blijf ik toch een grotere interesse houden met de voor ons bekendere westerse popmuziek. Zo heel af en toe ontmoeten deze heel verschillende werelden elkaar , meestal via de intro’s en afsluiters  van anime. Hier is een lijstje van 10 van dit soort ontmoetingen, in willekeurige volgorde.

Eden of the East
Oasis – Falling Down 

We beginnen met een fantastisch voorbeeld! Falling Down van Oasis zet de juiste toon voor de grimmige sfeer die Eden of the East op zijn donkerste momenten heeft, terwijl de beelden alvast wat hints geven over de geheimen die de hoofdpersonages proberen te onthullen. De laatste zin in het lied is vooral erg toepasselijk, want volgens de serie moeten we misschien wel onze eigen god worden.

Paradise Kiss
Franz Ferdinand – Do You Want to

Regisseur Osamu Kobayashi houdt duidelijk net zoveel van westere popmuziek als ik doe! In de afsluiter van Paradise Kiss zien we de personages dansen op Do You Want To van Franz Ferdinand, met afbeeldingen van tijdschriftcovers tussendoor om het mode-aspect van de serie uit te beelden. Ik word er blij van!

Gunslinger Girls
The Delgados – The Light Before We Land

Aan de iets ingetogenere kant hebben we de intro van Gunslinger Girl, met The Light Before We Land van The Delgados. Hoewel, ingetogen… de muziek mag dan wel lieflijk klinken, de beelden zijn niet echt subtiel, met al dat vuurgeweld! Deze intro herinnert ons er aan dat de hoofdpersonages dan wel getraind mogen zijn als huurmoordenaars, ze zijn en blijven toch zelf ook mensen.

Ergo Proxy
Radiohead – Paranoid Android

Ergo Proxy’s afsluiter heeft minimale animatie, maar maakt desondanks een sterke indruk met de verstikkende klanken van Radioheads Paranoid Android. De teksten laten nog eens verder nadenken over het thema van menselijkheid en wat daarvoor nodig is. Zo veel kun je dus bereiken met muziek alleen!

Hellsing
Mr. Big – Shine

De bandnaam Mr. Big klinkt niet erg bekend in de oren, maar toch hadden ze in het begin van de jaren ‘90 een grote hit met hun rockballad To Be With You. Dat lied ken je wel, of je er nu bewust van bent of niet! En als je de Hellsing tv-serie hebt gezien, ken je ook een tweede lied van hen, namelijk Shine. Hoe goed de optimistische sfeer past bij de bloederige actie van Hellsing weet ik niet, maar op zijn minst laat de serie je achter met een ontspannen gevoel, zoals de meeste goede afsluiters doen.

Speed Grapher
Duran Duran – Girls on Film

Speed Grapher wordt over het algemeen niet gezien als een goede serie, maar wie het idee had om deze serie te combineren met Girls on Film van Duran Duran is een genie. Beide hebben een nogal louche sfeer, en daar boven op gaan beide ook nog eens over fotografie. Het is een daadwerkelijk perfecte match!

Serial Experiments Lain
Boa – Duvet

Boa mag dan best wel obscuur zijn wat Britse bands betreft, maar Duvet is een geweldig lied. Ik heb het aan Serial Experiments Lain te danken dat ik dit lied überhaupt ken. Daarbovenop is de intro animatie zelf ook nog erg sfeerrijk. Het laat ons kennismaken met de verschillende persoonlijkheden van het hoofdpersonage Lain en de raadselachtige dingen die zomaar kunnen gebeuren in de serie.

Mushishi
Ally Kerr – The Sore Feet Song
Lucy Rose – Shiver

Beide seizoenen van Mushishi hebben een intro met een westers country-lied. Net als de rest van de serie stralen deze intro’s rust uit, maar beide op een andere manier. De intro van seizoen 1 is zonnig en vredig, met verwijzingen naar de vele reizen die Ginko maakt. De intro van seizoen 2 aan de andere hand is winters en koud en gaat over verlies. Hoe tegengesteld dit ook lijkt te zijn, beide zijn deel van het leven en van de natuur, en passen daarom beide perfect bij Mushishi. Hierboven is de intro van seizoen 1, met The Sore Feet Song van Ally Kerr.

Jojo’s Bizarre Adventure
Yes – Roundabout
The Bangles – Walk Like An Egyptian
Pat Methany Group – Last Train Home
Savage Garden – I Want You

De manga van Jojo’s Bizarre Adventure zat al tjokvol met verwijzingen naar westerse pop- en rockmuziek. Gelukkig hebben ze hier rekening mee gehouden bij de nieuwe anime bewerkingen, en wordt dus steevast afgesloten met westerse muziek. Yes, The Bangles, The Pat Methany Group, Savage Garden… Door de geschiedenis van de klassieke manga past het allemaal. Hierboven laat ik de afsluiter van de eerste helft van Stardust Crusaders zien, omdat Walk Like An Egyptian van The Bangles de meest perfecte keuze was die ze maar konden maken.

Interstella 5555
Daft Punk – Het hele ‘Discovery’ album

En toch overtreft de film Interstella 5555 nog al de andere voorbeelden. Deze film is namelijk deels gemaakt door westerse muzikanten, het French house-duo Daft Punk. Hun album Discovery was sterk gebaseerd op de invloeden uit hun kindertijd. Toen ze een bijbehorend filmproject gingen maken hebben ze daarom een van de helden uit hun kindertijd benaderd, Leiji Matsumoto, en met hem deze film gemaakt. Door deze combinatie vormen de animatie en de muziek dus één geheel, en steigen beide elementen boven elkaar uit. Hierboven is de openingsscène van de film te zien, met het lied One More Time.

Dat zijn alle voorbeelden van westerse muziek in anime die ik ken. Heb ik nog iets over het hoofd gezien? Laat het hieronder weten in de reacties, samen met jouw favoriet.

Recensie: Mikagura School Suite

9730a32af944ef70

Voor deze recensies zoek ik bijna altijd naar series die op een of andere manier uniek zijn. Het kan zijn dat de anime waarover ik schrijf deel zijn van een ambitieus project, een vernieuwend concept hebben, of dat de animatie gewoonweg heel stijlvol uitziet.

Mikagura School Suite, een anime serie uit de lente van 2015 die gebaseerd is op een light novel serie, is uniek in één opzicht: het is een “magische school” serie met een lesbisch hoofdpersonage. Toegegeven, dit is maar een heel kleine variatie op alle andere magische school series die we elk seizoen krijgen, maar ik was toch benieuwd welke richting Mikagura School Suite uit zou gaan. Tenslotte had Revolutionary Girl Utena een vergelijkbaar concept, en die serie is een meesterwerk. Dus stapte ik vol goede hoop in dit nieuwe avontuur.

Het verhaal van Mikagura School Suite gaat over Eruna Ichinomiya, die besluit om naar de Mikagura middelbare school te gaan nadat ze een foto van een mooi meisje ziet in een pamflet van de school. De school heeft een uniek hiërarchisch systeem, waarbij privileges worden gegeven aan de leden van clubs die veel magische gevechten winnen. Eruna ontmoet het meisje van de foto, die Seisa Mikagura heet, en raakt verzeild in de magische gevechten wanneer ze door dit meisje gerekruteerd wordt voor de naar-huis-gaan-club.

In de eerste twee afleveringen is het redelijk amusant dat Eruna zo openlijk geïnteresseerd is in de meisjes rond haar heen. Maar dit wordt al snel irritant, omdat je je snel beseft dat je haar gedrag al vele malen eerder hebt gezien. Ze is namelijk niet veel anders geschreven dan alle mannelijke perverse hoofdpersonages die anime “rijk” is.

En jammer genoeg zijn de rest van de personages en het plot ook al niet goed geschreven. Sterker nog, er lijken alsof belangrijke stukken van het plot gewoonweg worden overgeslagen. Er wordt bijvoorbeeld vaak door de personages verwezen naar gebeurtenissen die we helemaal niet te zien krijgen. Hierdoor kreeg ik sterk het gevoel dat ik beter de originele boeken kon lezen, ondanks het feit dat de serie wél een goede structuur heeft met een begin, midden en eind (dit is niet vaak het geval bij anime gebaseerd op light novels).

Om de magische gevechten te winnen moeten de personages de drie kristallen breken die boven de hoofden van hun tegenstanders zweven. Dit is zo opgezet zodat de personages geen verwondingen en blessures oplopen als het gevolg van de gevechten, maar ik vraag me af, waarom drie kristallen? Meestal breken namelijk alle kristallen in één klap, wat dat aantal totaal overbodig maakt. Het duel-systeem in Utena werkte beter.

Ondanks mijn klachten hierboven, zou ik nog plezier hebben als de animatie goed was, maar wat studio Doga Kobo ons heeft gegeven is ook nogal matig. Het is nooit verschrikkelijk, maar je zult ook op geen enkel moment enthousiast worden van wat je te zien krijgt. Het beste wat ik kan zeggen is dat het consistent is, maar dat is niet echt een compliment. Gelukkig heeft de achtergrondmuziek een aantal sterke momenten, ondanks dat de muziek meestal in de achtergrond blijft hangen.

De grootste plus die deze serie heeft boven andere vergelijkbare series, is dat het te zien is met Nederlandse ondertitelingen. Dat is handig voor ons Nederlanders! Voor de rest is Mikagura School Suite veel te middelmatig om aan te raden. Dus tenzij je per se anime met Nederlandse ondertitelingen wilt bekijken, kun je beter iets anders zoeken om je tijd aan te besteden. Misschien kun je gaan kijken hoe verf droogt.

Mikagura School Suite is te bekijken op viewster.

Recensie: Natsume Yujin-cho seizoen 1

Als we het hebben over Japanse folklore, praten we meestal over verhalen bevolkt met bovennatuurlijke wezens genaamd yohkai. Yohkai kunnen ontzettend veel vormen aannemen, van vossen met negen staarten tot vrouwen die in de sneeuw rondlopen tot levende paraplu’s. En gezien de traditionele verhalen niet altijd consistent zijn, kunnen deze met gemak worden aangepast . Daarom zijn er een heleboel anime en manga die verhalen vertellen over deze grote groep van verschillende wezens. De serie Natsume Yujin-cho is slechts één uit een grote groep van voorbeelden.

Natsume Yujin-cho gaat over Takashi Natsume, die een normale jongen zou zijn ware het niet voor het feit dat hij, in tegenstelling tot vele anderen, yohkai kan zien. Nadat Natsume een katachtige yohkai ontmoet, komt hij erachter dat zijn oma hetzelfde talent had. Zij had toen ze jonger was de gewoonte om namen van yohkai te verzamelen. Wanneer ze de naam van een yohkai in bezit had, werd de betreffende yohkai haar dienaar. Natsume vind het boek met de verzameling van zijn oma en besluit de yohkai hun namen terug te geven zodat ze weer vrij zijn, met de kattenyohkai aan zijn zijde.

Hieruit blijkt dat Natsume nogal meelevend, vredelievend en aardig is, maar doordat hij geesten kan zien is hij ook in grote mate vervreemd geraakt van andere mensen. Die begrepen namelijk nooit waar hij het als kind allemaal over had. Gedurende de loop van de serie zie je hoe Natsume anderen probeert te helpen en op die manier allerlei connecties maakt, zowel met mensen als met yohkai. De verhalen zijn dus vrij rustig, met slechts af en toe een kleine hoeveelheid actie.

Dat maakt Natsume Yujin-cho vergelijkbaar met een andere folklore-achtige serie, Mushishi. Beide series vertellen episodische verhalen  zonder al te veel conflict, en gaan over zowel mensen als  vreemde wezens die samen in dezelfde wereld wonen. Uiteindelijk gaat Natsume Yujin-cho iets meer over persoonlijke connecties terwijl Mushishi over grotere ideeën gaat. Dat maakt Natsume Yujin-cho iets makkelijker te benaderen. Tenslotte begrijpt iedereen het thema van persoonlijke connecties meteen, terwijl je over de verhalen in Mushishi vaker iets langer moet nadenken om ze daadwerkelijk goed te begrijpen.

De animatie wordt verzorgd door animatiestudio Brain’s Base, die normaal gesproken goed werk aflevert. In deze serie vond ik de animatie jammer genoeg wat tegenvallen, maar vreemd genoeg doet dat de serie niet al te veel schade berokkenen. Tenslotte heeft deze serie geen flitsende actiescènes nodig om interessant te zijn, en door slimme regie van veelzijdige regisseur Takahiro Omori (Baccano!, Durarara!!, Princess Jellyfish) worden de subtiliteiten van de verhalen wel goed overgebracht. De muziek is ietwat zwak, deze klinkt namelijk pijnlijk standaard. Maar waarschijnlijk  valt dit je nog helemaal niet op als je de serie op een niet al te kritische wijze bekijkt.

Door de rustige verhalen is Natsume Yujin-cho te plaatsen in de categorie van iyashi-kei (letterlijk vertaald “comfort-type”) anime, en het is één van de betere voorbeelden van het genre. De verhalen weten je te boeien doordat de emoties die de verhalen overbrengen heel menselijk zijn, en net genoeg conflict bevatten om te zorgen dat je niet in slaap valt. Dat maakt deze serie een aanrader voor alle momenten waarop je even genoeg hebt van de drukte van het alledaagse leven.

Natsume Yujin-cho is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Love Live! School Idol Project seizoen 1

Net zoals de meeste popidolen, komen en gaan de meeste anime over popidolen zonder dat ze al te veel stof laten opwaaien. Een grote uitzondering hierop is Love Live! School Idol Project. Deze franchise is populair gebleven zelfs tijdens de periode waarin geen nieuwe anime van deze franchise uitkwam. Waar komt deze populariteit vandaan?

Love Live! School Idol Project gaat over Honoka Kohsaka, wiens school dreigt te sluiten door een gebrek aan aanmeldingen van nieuwe leerlingen. Honoka besluit hier zelf iets aan te doen en richt daarom samen met haar vriendinnen Kotori Minami en Umi Sonoda de idolengroep µ’s op. Haar hoop is dat µ’s zo bekend en populair wordt dat de school zelf ook populair word door hun aanwezigheid. Maar kan het drietal genoeg populariteit vergaren om dat doel waar te maken?

Het concept van een school van sluiting redden met een idolengroep is nogal vergezocht en zelfs een beetje naïef, maar geeft tegelijkertijd aan hoeveel positieve energie en enthousiasme deze serie uitstraalt. De hoofdpersonages storten zich vol overgave op hun doel, en zelfs als er tegenslagen op hun pad komen, pakken ze zichzelf gewoon op en gaan vol overtuiging door. Op die manier kan Love Live! erg inspirerend overkomen, vooral op een jonger publiek.

Vanwege dat feit zou ik zeggen dat Love Live! perfect is voor jonge meisjes, ware het niet dat de serie af en toe seksueel getinte momenten bevat, die totaal niet bij de toon van de rest van de serie passen. Zo worden soms borsten vastgegrepen of blijft de camera hangen op de benen van de meisjes. Hierdoor twijfel ik wie de doelgroep van deze serie is. Het verhaal op zichzelf is perfect voor een jong publiek, maar misschien is de serie meer bedoeld voor volwassen mannen? Gelukkig komen zulke rare momenten niet al te vaak voor, maar wanneer ze voorkomen zijn ze wel heel opvallend.

Love Live! als een geheel is opgezet als een groot multimediaproject, met behalve de anime ook videospellen en manga en dergelijke. Dit is duidelijk te merken aan de verschillende persoonlijkheidstypes die de negen hoofdpersonen tentoonstellen. Die komen namelijk ietwat uitgerekend over. Maar met het grote aantal betekent dat ook wel dat iedereen een personage heeft waarin ze zichzelf in kunnen herkennen, zelfs al zijn deze personages aan de vlakke kant.

De animatie voor deze serie is verzorgd door studio Sunrise, bekend van de vele robotseries die ze normaal produceren. De 2D animatie is vloeiend en ziet goed uit, maar vaak als µ’s optreedt krijgen we 3D animatie te zien die er niet fantastisch uitziet. De karaktermodellen zijn gedetailleerd genoeg, maar de animatie zelf ziet nogal nep uit terwijl het juist natuurlijk hoort over te komen. Het is niet verschrikkelijk, maar ook niet geweldig.

Gelukkig past de muziek wel bij de toon die de serie wilt zetten. Het zijn geen geweldige composities, maar de popliedjes klinken vrolijk en brengen de gedrevenheid van de personages goed over, dus wat betreft muziek is Love Live! School Idol Project geslaagd.

Over het algemeen is Love Live! School Idol Project een plezierige serie. Ondanks het zwakke verhaal kijkt het heel gemakkelijk weg, vanwege het onschuldige positivisme van de serie. Maar juist vanwege dat positivisme komen sommige ontoepasselijke momenten over als een grote domper. Daarom zou ik uiteindelijk niet goed weten aan wie ik Love Live! zou moeten aanraden, behalve aan diegenen die al lang geïnteresseerd zijn in anime over idolen.

Love Live! School Idol Project is te zien op viewster en crunchyroll.