Maand: april 2016

Opinie: Mijn favoriete manga, deel 3

9344
Nobuyuki Fukumoto

Af en toe lijkt het alsof manga als een medium beperkt is tot een klein aantal soorten verhalen. Actieseries, romances en af en toe ook nog eens een thriller, maar dan heb je het wel gehad. Voor een groot gedeelte komt dit door wat westerse uitgeverijen besluiten om uit te brengen, want in Japan heb je manga over letterlijk alles dat je kunt bedenken. Deze grote verscheidenheid leidt tot het bestaan van een groot aantal niches, oftewel gespecialiseerde interessegebieden. Door het bestaan van deze niches kunnen zelfs mangaka die totaal geen talent hebben voor tekenen nog een redelijke bekendheid verkrijgen.

En dat geldt ook voor Nobuyuki Fukumoto, die door zijn fans vaak FKMT wordt genoemd. Zijn carrière begon in 1977, maar pas meer dan een decennium later kreeg hij bekendheid. Pas toen had hij de niche gevonden waarin hij zo ongelooflijk goed past: manga over gokken. In dit genre leerde hij om effectief spanning op te bouwen, wat inmiddels een handelskenmerk van hem is geworden, samen met zijn lelijke maar zeer herkenbare tekenstijl en zijn maffe ‘zawa zawa’ geluidseffecten (die normaal gesproken gesprekken in de achtergrond aangeven, maar Fukumoto gebruikt ze om spanning te creëren). Al deze elementen, samen met de grote kwantiteit van manga die hij heeft getekend, zorgen ervoor dat Fukumoto’s manga bijna een genre op zichzelf zijn geworden.

opinie-042Fukumoto’s eerste succes kwam in de vorm van Ten. Zoals wel vaker het geval is bij Fukumoto’s manga is de titel van deze manga ook van de naam van het hoofdpersonage, een intimiderende man met overal littekens. Hij helpt eigenaren van mahjongsalons door mensen die te veel winnen weg te jagen uit de salon. Hiervoor speelt hij vals op verbluffende wijze. Hij staat de verliezers vervolgens toe om hun frustratie te uiten en hem in elkaar te slaan , wat zijn vele littekens verklaart. De jonge mahjongspeler Hiroyuki Igawa raakt geïnteresseerd in deze vreemde maar aardige man terwijl hij probeert een naam voor zichzelf te maken in de wereld van mahjong. Deze serie begint wat traag, terwijl Fukumoto nog probeert uit te zoeken hoe hij hier een goed verhaal van kan maken. Maar geleidelijk aan begint hij zijn talenten te ontwikkelen, waardoor de laatste twee verhaallijnen in deze manga ontzettend sterk zijn.

opinie-043Ook worden we in Ten geïntroduceerd aan Shigeru Akagi, een excentrieke maar getalenteerde mahjongspeler die zo populair werd dat hij een eigen spin-off serie kreeg. In deze spin-off, genaamd Akagi, zien we de jeugd van de toen nog nihilistische Shigeru Akagi, hoe hij in aanraking kwam met mahjong en hoe hij zijn reputatie opbouwde. Hoewel deze serie alleen maar gaat over Akagi’s  mahjongwedstrijden is het nooit de vroeg of Akagi wint, maar hoe hij wint. Dit is in praktijk veel interessanter dan ik hier in woorden kan beschrijven. Fukumoto begon deze manga in 1992 en werkt er nog steeds aan. Dat is nu al 24 jaar! Behalve dat ongelooflijke feit is Akagi ook populair genoeg voor een anime én een live-action drama adaptatie.

opinie-044De situaties in Akagi zijn heel erg interessant, maar jammer genoeg is het vaak moeilijk te begrijpen omdat mahjong een heel ingewikkeld spel is. Een meer toegankelijke maar net zo populaire manga is Kaiji. Deze gaat over Kaiji Itoh (ik zei het je, Fukumoto vernoemt zijn manga vaak naar de naam van het hoofdpersonage), een twintiger die geen baan maar wel een schuld heeft. Zijn schuldeisers geven hem een kans om zijn schuld in een enkele avond af te lossen, maar dan moet hij wel een gevaarlijk gokspel winnen. De spellen die in Kaiji worden gespeeld zijn een heel stuk simpeler, maar daarom niet minder spannend. Het eerste spel is een briljante variant van steen-papier-schaar die vreemd genoeg zenuwslopend is. Kaiji is mijn persoonlijke favoriet van al Fukumoto’s manga, door deze combinatie van simpele regels en vreselijke spanning. Kaiji heeft twee anime adaptaties gekregen en een heleboel vervolgen in manga-vorm, allemaal door Fukumoto zelf.

opinie-045Nadat Fukumoto geleerd had hoe hij interessante manga kon schrijven, begon hij ook in andere genres te schrijven. Buraiden Gai, bijvoorbeeld, is een thriller over een dertienjarige jongen, Gai Kudoh, die vals wordt beschuldigd van moord en naar een ‘correctioneel instituut’ wordt gestuurd. Iedereen die vastzit in dit instituut word vreselijk behandeld, dus Gai probeert kost wat kost weg te komen. Deze manga is kort, maar door het grote hoeveelheid geweld misschien niet de beste introductie van Fukumoto’s manga. Voor fans van Fukumoto is deze manga wel echt een must!

opinie-046Ook heeft Fukumoto zich gewaagd aan het maken van een komedie-manga, en het resultaat is de gitzwarte humor van Saikyoh Densetsu Kurosawa. Deze serie gaat over een asociale man van middelbare leeftijd (raad eens hoe hij heet? Kurosawa natuurlijk!) en zijn pogingen om vrienden te maken op zijn werk. Het is makkelijk om te sympathiseren met Kurosawa, maar nog makkelijker om te sympathiseren met de mensen die liever uit zijn buurt blijven. Uiteindelijk krijgt Kurosawa te maken met straatbendes en helpt hij daklozen, waardoor het verhaal je aandacht blijft vasthouden zelfs nadat het Kurosawa lukt om vrienden te maken. Kurosawa is een aanrader voor iedereen die van zwarte komedie houdt.

En dat is alleen maar de top van de ijsberg, er is veel meer te ontdekken in Fukumoto’s bibliografie. Op het moment werkt hij aan drie series, waaronder vervolgen van Kaiji en Kurosawa. Hiermee zal de man het ongelooflijk druk hebben, maar ik ben er wat blij mee, want ik geniet van bijna al zijn werk. Mocht dit artikel je interesse hebben gewekt, wens ik je veel spanning toe! ざわ‥ざわ‥

Lees deel 1 over Naoki Urasawa hier en deel 2 over Ryuu Fujisaki hier

Advertenties

Recensie: Noblesse: Awakening

en_noblesse_ova_share

Binnenin de anime industrie zijn samenwerkingen tussen Japan en Korea heel gewoon. Koreaanse animatiestudio’s werken relatief goedkoop, dus veel animatie wordt gedaan in Korea terwijl in Japan de creatieve beslissingen worden genomen. De anime die ik op dit moment het meest associeer met Korea is Noblesse: Awakening, maar niet omdat de animatie daar is gedaan, maar juist omdat het originele idee uit Korea komt, en in Japan met dat idee aan de slag is gegaan.

Noblesse is origineel een webtoon, een Koreaanse variant van de webcomic. Deze webtoon, geschreven door Jeho Son en geïllustreerd door Kwangsu Lee, vertelt het verhaal van de vampier Cadis Etrama di Raizel, die al snel de bijnaam Rai krijgt. Hij wordt na 820 jaar slapen wakker in hedendaags Zuid-Korea, en begint zich aan te passen aan de huidige staat van de wereld. Zijn dienaar Frankenstein is tegenwoordig de directeur van een middelbare school, de Ye Ran middelbare school, waar Rai instroomt. Op die manier maakt hij nieuwe vrienden, maar komt hij ook te weten over mysterieuze gebeurtenissen…

Noblesse: Awakening vertelt hetzelfde verhaal als het eerste gedeelte van de originele webtoon, maar de inhoud daarvan wordt ontzettend sterk ingekort. Wat origineel bijna 92 hoofdstukken waren, wordt hier in een halfuur getoond. Ondanks dat blijft deze ONA (Original Net Animation, animatie dat verspreid wordt via het internet) makkelijk te volgen. Dat komt omdat het verhaal vrij eenvoudig is. De webtoon komt juist traag over, met veel onnodige scènes, waarin niet echt iets verandert aan de situatie. Gedeeltelijk door de korte duur van Noblesse: Awakening komen de personages nogal oppervlakkig over, maar ook in het origineel waren de personages niet per se driedimensionaal.

Het verhaal mag dan wel vampieren bevatten, toch is Noblesse beter in te delen bij de actie categorie dan bij horror. De ONA bevat namelijk meerdere actiescènes ondanks de korte duur. Deze actiescènes kijken makkelijk weg door de vlotte animatie van Production I.G, die hier haar prestigieuze naam weer waar weet te maken. Het gebruik van 3D-achtergronden maakt het makkelijker om de virtuele camera te laten bewegen, waardoor sommige scènes bijzonder spannend en dynamisch overkomen.

Ook de muziek zit helemaal goed. Deze komt namelijk niet heel typisch ‘anime’ over, maar klinkt juist heel verfrissend en hedendaags. De karakterontwerpen zijn gedaan in bishohnen (letterlijk ‘mooie jongen’) stijl, dat gekenmerkt wordt door lang haar en lange, smalle torso’s. Zo hier en daar ziet een karakterontwerp wat ongeïnspireerd uit, maar over het algemeen zijn de ontwerpen goed genoeg.

Van Noblesse: Awakening mag je geen diep verhaal verwachten; door haar korte duur is dat aspect juist minimaal. Maar dankzij de goede productie is het resultaat een mooi uitziend product dat je tijd waard is voor de actiescènes alleen al. Als je van de bishohnen-stijl houdt, maakt dat het geheel helemaal af. Het kijken van deze ONA vereist ook geen grote tijdsopoffering, waardoor het een aardige afwisseling is voor de gevorderde anime-fan, maar ook kan dienen als een introductie voor zowel Japanse animatie als Koreaanse webcomics. Reden genoeg dus om Noblesse: Awakening een kans te geven.

Noblesse: Awakening is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Digimon Adventure tri. Reunion

iyslagm_l8q

In 2014 was er groot nieuws voor fans van Digimon: er zou een nieuwe anime komen in de Adventure continuïteit, die bestaat uit de eerste twee seizoenen. De nieuwe anime bleek een zesdelige filmserie te zijn, waarvan de eerste na veel vertraging in november 2015 uitkwam. De vraag is dan natuurlijk, was deze film al het wachten waard?

Wat de animatie op zichzelf betreft, is het antwoord een volmondig ja. Andere franchise revivals van Toei Animation, zoals Sailor Moon Crystal en Dragonball Super, leiden veel onder de slechte animatie van deze beruchte studio, maar in Digimon Adventure tri. Reunion blijven de personages on-model terwijl er vooral in de actiescènes ook prima animatie is. De karakterontwerpen van Atsuya Uki zien er in beweging gelukkig een heel stuk beter uit dan in de promo-afbeeldingen. Dit is niet de mooiste animatie die je ooit zal zien, maar er is ook geen reden tot klagen.

Maar wat het verhaal betreft, ben ik niet zo zeker of dit het wachten waard was. Om te beginnen wordt er van je verwacht dat je bekend met de geschiedenis van de personages, dus deze film is alleen voor fans begrijpelijk. Zelfs dan gebeurt er in dit eerste deel niet al te veel. Het is vooral een introductie voor het grotere verhaal dat zich in de rest van de filmserie gaat uitspelen.

In Digimon Adventure tri. Reunion is Taichi (ook bekend als Tai in de nasynchronisatie van de eerste twee seizoenen) triest omdat zijn mede-avonturiers weinig meer van zich laten weten. Ze hebben het te druk met hun eigen dingen. Wanneer de grens tussen onze wereld en de digitale wereld verstoord wordt worden de Digidestined weer bij elkaar gehaald door leden van een geheime organisatie. Maar Taichi twijfelt of vechten tegen de invallende Digimon wel het juiste is om te doen…

Als je fan bent, geeft Digimon Adventure tri. Reunion wel precies wat je er van zou willen. Het is een grote nostalgiebom, waarin elk personage een moment in de spotlight krijgt. Behalve dat de puberteit zich heeft toegediend zijn de menselijke personages nog precies zoals je ze herinnert. De Digimon komen schattiger dan ooit tevoren over nu hun partners ietwat ouder en volwassener zijn. Zij lijken in de tijd stil te hebben gestaan, want ze hebben nog steeds het kinderlijke plezier dat de rest van cast heeft verloren. Hierdoor behoudt de film de bekende avontuurlijke sfeer van Digimon, zelfs terwijl deze films een ietwat oudere doelgroep aanspreekt.

Jammer genoeg geeft het formaat waarin het is uitgegeven een aantal problemen. Hoewel dit een film was in Japan is het in de rest van de wereld te zien als vier afleveringen. Deze afleveringen stoppen op vreemde momenten en voelen daarom niet als een geheel aan. Digimon Adventure tri. is duidelijk bedoeld om als een filmserie gezien te worden, maar om  onduidelijke redenen krijgen wij afleveringen. Op zijn minst hebben we er een leuke opening en aftiteling aan overgehouden!

Ondanks dat er in deze film verhaalwijs weinig gebeurt en het alleen in een vreemd formaat is te bekijken, is Digimon Adventure tri. Reunion een genot voor oude fans van de franchise. Voor nieuwelingen is dit jammer genoeg geen goed instapmoment, ondanks de vloeiende animatie. Het is voor hun beter om de oude tv-series op te zoeken. Maar als je goede herinneringen hebt aan de eerste twee seizoenen van Digimon, is deze film zeker de moeite waard!

Digimon Adventure tri. Reunion is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Garakowa -Restore the World-

glass-no-hana-to-kowasu-sekai

Dankzij diensten zoals Daisuki, Crunchyroll en Viewster kunnen we de laatste jaren ontzettend veel anime series legaal streamen. We krijgen deze series meestal al een paar uur na de eerste tv-uitzendingen beschikbaar, ondertiteld en wel. Met bioscoopfilms gaat het een stuk trager. Als ze al bij ons in bioscopen of filmhuizen terechtkomen, duurt dat vaak een aantal maanden. Crunchyroll lijkt dit te willen veranderen. Daar was namelijk de film Garakowa –Restore the World- al een week na haar bioscoopdebuut in Japan beschikbaar voor wereldwijde streaming.

Garakowa is gebaseerd op D.backup, het scenario en illustratie project dat Pony Canyons eerste Anime Adaptatie Prijs heeft gewonnen. De film gaat over Dual en Dorothy, twee antivirus programma’s die afgebeeld worden als jonge meisjes en wonen in de Doos van Wijsheid, een groot computersysteem waarin een heleboel werelden zijn opgeslagen. Het is hun taak om deze werelden te vernietigen als ze geïnfecteerd zijn met virussen. Op een gegeven momenten vinden ze na een virusaanval het mysterieuze meisje Remo, die haar geheugen heeft verloren. Het enige dat ze nog weet is dat ze zoekt naar een onbekend bloemenperk.

Garakowa is een bioscoopfilm, dus heeft animatiestudio A-1 Pictures duidelijk een heleboel geld en tijd gestoken in de film om het fantastisch uit te laten zien. De karakterontwerpen zijn iets te moe voor mijn smaak, maar ik kan niet ontkennen dat het aantal kostuums dat voor elk personage ontworpen is indrukwekkend is. Masashi Ishihama (From the New World) verzorgt hier de regie en het storyboard en weet heel goed hoe hij de juiste sfeer voor elke scène moet neerzetten. Ook maakt hij effectief gebruik van de muziek die voor de film is geschreven.

Met het concept, moe meisjes die in een digitaal landschap wonen, kun je een heleboel kanten op gaan. Garakowa zien we ontwikkelen naar een sciencefiction verhaal dat serieus genomen wilt worden. Het wordt daarbij onthuld dat de Doos van Wijsheid een ironische weerspiegeling is van de wereld zoals het daarbuiten bestaat.

Desondanks doet de films clichés niet vermijden. De antivirus programma’s denken geen emotie te kennen en dus leert Remo hen wat emoties nu eigenlijk zijn. Mensen in de buitenwereld blijken beslissingen gemaakt te hebben die een blijvend effect houden op de wereld. Deze clichés zitten het verhaal niet in de weg, maar Garakowa zal ondanks dat geen prijs voor originaliteit winnen.

Regisseur Ishihama mag dan wel goed zijn in sfeer neerzetten, hij heeft hier net als in From the New World moeite met het juiste tempo voor het verhaal te vinden. In het midden van de film is een montage die drie aparte muziekstukken duurt en hoewel het mooi uitziet gebeurt er maar bar weinig. Maar tijdens de climax van de film gebeurt er een heleboel in rap tempo terwijl we ook een stortvloed expositie te verwerken krijgen, waardoor de film nogal verwarrend wordt. Garakowa heeft nog steeds emotionele impact, maar het is moeilijk om de hele duur van de film met je hoofd  erbij te blijven.

Garakowa is geen meesterlijke film, maar ondanks de vele imperfecties staat het geheel nog sterk. De prachtige animatie en uitstekende gebruik van muziek maken veel goed. Bewaar Garakowa voor die dag dat je even net iets anders wilt zien dan wat je anders elke dag kijkt.

Garakowa –Restore the World- is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Key the Metal Idol

jkey

Het lijkt soms alsof de series over idolen uit het niets zijn gekomen. Love Live!, Wake Up, Girls, Locodol… allemaal recente voorbeelden van series over dit typisch Japanse verschijnsel. Maar als je goed oplet, zijn de idolen helemaal niet uit het niets gekomen. Dat een serie op zijn minst gedeeltelijk over idolen ging werd vaak verborgen onder een flinke laag sciencefiction. Denk bijvoorbeeld aan de Macross franchise. De ietwat minder bekende Key the Metal Idol is hier ook een voorbeeld van.

Key the Metal Idol is een OVA-serie die verschenen is tussen 1994 en 1997. OVA’s, oftewel Original Video Animations, zijn anime die niet op tv zijn verschenen, maar alleen uitkomen op home media zoals VHS cassettes, DVD of Blu-ray. De anime-versie van ‘straigth-to-video’ dus. Door deze manier van distributie hebben de makers meer vrijheid. Zowel de lengte als de inhoud van de animatie kan bepaald worden zonder invloed van de tv-bazen. Hierdoor bevat Key the Metal Idol af en toe naaktheid en geweld op verbazende momenten. Verder bestaat de serie uit dertien afleveringen van een half uur en twee afsluitende afleveringen van anderhalf uur.

Key the Metal Idol volgt de robot Tokiko “Key” Mima, die na de dood van haar grootvader, Dr. Mima,  te horen krijgt dat ze een mens zal worden als ze 30.000 vrienden maakt. Ze verhuist naar Tokyo en besluit daar een idool te worden, want dat lijkt de meest makkelijke manier om haar doel te bereiken. Tenslotte heeft Miho Utsuse, de rolmodel van Key, al lang meer dan 30.000 fans. Maar Miho’s leven is niet zo perfect als het lijkt, voor een groot gedeelte door haar gevaarlijke baas, de meedogenloze Jinsaku Ajo.

Dit Pinocchio-achtige verhaal is duidelijk gericht op een ouder publiek. Twin Peaks lijkt een grote inspiratiebron te zijn voor deze serie. Het heeft een donkere sfeer en veel raadselachtige gebeurtenissen. De sfeer wordt goed neergezet, maar alle karakters blijven de hele serie door afstandelijk aanvoelen door de vlakke regie.

En dat is jammer, want er zit een veelbelovend verhaal verborgen in Key the Metal Idol. De serie maakt de belofte alleen niet echt waar. Wat het ware verhaal is krijgen we pas te horen in aflevering 14, een aflevering die vooral toegewijd is aan het uitdelen van informatie, maar niet geïnteresseerd is in entertainen. Een betere serie had al deze informatie verspreid over de rest van de afleveringen, terwijl het je tegelijkertijd aan het twijfelen brengt.

De handgetekende animatie door studio Pierrot is duidelijk een product van de jaren ’90. Mechanische details zijn prachtig weergegeven, animatie zoals dat zie je tegenwoordig niet meer. De typische zwaktes van handgetekende animatie lijken hier ook afwezig te zijn. Toch kijk je Key niet voor spectaculaire animatie. De kwaliteit van de animatie is iets beter dan tv-animatie, maar niet ontzettend veel.

De soundtrack is erg sfeerrijk, de achtergrondmuziek voert haar taak goed uit. De popliedjes van de idolen echter zijn niet interessant en klinken hopeloos gedateerd. Er zijn hier geen deuntjes die in je hoofd zullen blijven hangen.

Waarschijnlijk was Key the Metal Idol een ongelooflijk interessante serie toen het uitkwam. Elke aflevering gaf nieuw materiaal waarmee theorieën gevormd konden worden over wat er nu eigenlijk aan de hand was. Maar wanneer je de afleveringen snel achter elkaar kijkt is het allemaal niet erg gedenkwaardig. Als een klassieker werkt het dus niet. Kijk het misschien voor nostalgie, maar verder mag Key the Metal Idol achter worden gelaten in de jaren ’90.

Key the Metal Idol is te bekijken op viewster.