Maand: maart 2016

Opinie: Mijn favoriete manga, deel 2

tumblr_m0o911unf61qe21t8o1_500
Mascotte voor Ryuu Fujisaki door hem zelf ontworpen, afbeelding door Sacchii

Vorige keer schreef ik over een vrij bekende en zeer gerespecteerd artiest. Maar niet al mijn favorieten passen in dat plaatje, ik hou ook van sommige obscuurdere mangaka. Ten slotte is één van de dingen die me aantrekt aan manga hoe raar het kan zijn. Dit artikel, en het volgende in deze serie, zal dus gaan over een obscure, rare mangaka. Deze maand ga ik het hebben over Ryuu Fujisaki, bekend onder zijn fans als Fujiryu.

Fujiryu’s debuut, de one-shot Pied Piper, werd gepubliceerd in 1990. Zijn vroege one-shots werden later verzameld in twee volumes, Worlds en Psycho+. Ondanks dat Fujiryu één van mijn favorieten is, moet ik eerlijk zeggen dat deze one-shots niet veel indruk op me maakten. Zijn tekenstijl is hier nog erg ongepolijst en ziet er bovendien gedateerd uit, gezien de one-shots uit de vroege jaren ’90 komen. Ik kan me ook weinig meer herinneren van de verhalen die erin verteld worden.

taikoubou2In 1996 begon Fujiryu aan zijn eerste serialisatie, genaamd Hoshin Engi. Het is een ontzettend losse bewerking van een Chinees ‘shenmo’ (goden en demonen) verhaal dat bekend staat als Fengshen Yanyi of De Verheffing tot Goden. Fujiryu heeft het veranderd van een heel traditioneel verhaal naar een shohnen actie verhaal met af en toe vreemde sciencefiction invloeden in de afbeeldingen. Zijn tekenstijl hier is stukken beter. De achtergronden zijn soms prachtig, hoewel Fujiryu duidelijk grote moeite heeft met voeten tekenen. De reden waarom je Hoshin Engi zou willen lezen is dat het het plezier van een shohnen actie verhaal mengt met de intrige van een meer traditioneel fantasy verhaal. Ik zelf was verkocht na acht hoofdstukken, want deze eerste acht hoofdstukken introduceren de situatie op intrigerende wijze. Daarna bestaat deze manga soms uit vreemde losse stukken die uiteindelijk toch allemaal aansluiten in een mooi geheel. Hoshin Engi zelf kreeg ook een losse bewerking met de anime Soul Hunter.

opinie-033Fujiryu’s tweede serie is een gestoorde comedy die Sakuratetsu Taiwahen heet, wat De Sakura Tetsu Dialogen betekent. De naam verwijst naar de Socrates dialogen, en dat is niet de enige verwijzing naar een filosoof. In deze serie wordt het Sakura huishouden herhaaldelijk ingevallen door vreemde naar filosofen vernoemde wezens, omdat deze het land willen hebben waarop het huis van de Sakura familie is gebouwd. Deze serie is minder memorabel dan Hoshin Engi, maar het is kort en behoorlijk grappig.

Vervolgens werkte Fujiryu aan Wāqwāq, opnieuw een shohnen actie serie, ditmaal in een post-apocalyptische wereld. Matsuda komt vanuit onze tijd in deze wereld terecht, waar alle anderen denken dat zij een god is. Ze wordt in deze vreemde situatie beschermd door een jongen genaamd Shio. Het tekenwerk is weer een stuk verbeterd. Op dit punt heeft Ryuu Fujisaki echt een eigen tekenstijl ontwikkeld, waardoor je het meteen ziet wanneer een tekening is gemaakt door Fujiryu. Jammer genoeg is het verhaal niet heel interessant, dus deze serie is echt alleen voor de fans.

tumblr_mrgs6kyfd41s5p535o1_500De meest recente serie van Fujiryu die ik heb gelezen is Shiki. Dit is een trouwe bewerking van een boek van Fuyumi Ono (The Twelve Kingdoms). Shiki is een verhaal over het dorpje Sotoba, waar mensen op mysterieuze wijze sterven nadat de vreemde Kirishiki familie in het dorpje gaat wonen. Paniek begint zich te verspreiden door Sotoba terwijl iedereen naar de oorzaak zoekt. Shiki is een fantastische manga met een goed uitgevoerd verhaal en mooie illustraties. Alleen de gekke karakterontwerpen sluiten vaak niet aan het serieuze verhaal, maar dat is slechts een detail. Shiki heeft ook een anime bewerking gekregen, en deze is net zo trouw als de manga zelf.

Sindsdien heeft Ryuu Fujisaki niet stilgezeten. Behalve de one-shot Tenkyuugi heeft hij aan ook de acht volumes lange serie Kakuriyo Monogatari gewerkt. Op het moment is Fujiryu bezig met een nieuwe adaptatie van het klassieke sciencefictionverhaal Legend of the Galactic Heroes, door de schrijver Yoshiki Tanaka (Heroic Legend of Arslan). In 2017 zal Legend of the Galactic Heroes ook een nieuwe anime krijgen, maar het is nog te zien of dit een bewerking van Fujisaki’s manga zal zijn. Met 45 jaar oud is Ryuu Fujisaki nog een relatief jonge mangaka, dus hopelijk krijgen we nog veel van hem te zien.

Lees deel 1 over Naoki Urasawa hier en deel 3 over Nobuyuki Fukumoto hier.

Advertenties
Recensie: Ushio and Tora

Recensie: Ushio and Tora

zvplkfg

Retro is in de mode. We vinden het leuk om oude dingen nieuw te maken: er zijn nieuwe platenspelers met jaren ’50 ontwerpen, we krijgen nieuwe delen van oude filmseries zoals Star Wars en ook in anime is die trend terug te zien. Toegegeven, anime is nog niet zo oud (de eerste tv anime stammen uit de jaren ’60) maar toch zien we al met enige regelmaat remakes zoals Fullmetal Alchemist: Brotherhood en Sailor Moon Crystal. Een nieuwe ontwikkeling van de laatste jaren is dat sommige manga uit de jaren ’80 en ’90 nu opeens anime bewerkt worden tot een anime. Denk bijvoorbeeld aan Jojo’s Bizarre Adventure en Parasyte, maar ook aan Ushio and Tora.

De manga Ushio and Tora is origineel verschenen tussen 1990 en 1996. Het verhaal gaat over de jongen Aotsuki Ushio, die per ongeluk monsters vrijlaat, onder wie de katachtige Tora. Met de Speer der Beesten kan Ushio gelukkig Tora onder bedwang krijgen, en samen nemen ze het op tegen andere monsters.

Dit is een typisch plot voor een actie serie gericht op jongens. De twee titelpersonages bevechten monsters die geleidelijk aan sterker worden, ontdekken geheimen en duistere complotten, het is allemaal erg bekend. Wat Ushio and Tora uniek maakt is, ironisch genoeg, hoe bekend het allemaal is.

Want de manier waarop de serie uitziet en het verhaal verteld word mag dan wel bekend zijn, het is niet echt van deze tijd.  In plaats daarvan laat het denken aan de jaren ’90. Tenslotte kwam toen de manga uit. Er is geen moeite gedaan om de karakterontwerpen te updaten, integendeel, er is moeite gedaan om de animators te trainen in de gedateerde tekenstijl. Zelfs in de manier waarop het geregisseerd is laat de serie denken aan de tijd van handgetekende animatie. Dus in het geval dat je in de jaren ’90 al anime keek, zal Ushio and Tora je een nostalgisch gevoel geven.

Maar gelukkig komt een moderne anime bewerking ook met zijn voordelen. Het kleurenpalet is wat flitsender en waar in de jaren ’90 op een luie manier veelvuldig gebruik werd gemaakt van speedlines (kleurrijke achtergronden die beweging aangeven), zijn hier meestal échte achtergronden te zien. Omdat de manga al lang compleet is, hoeven ook geen extra afleveringen die niets aan het verhaal toevoegen (filler afleveringen) erbij geplaatst te worden. We krijgen alleen het echte verhaal te zien.

De animatie is ietwat gelimiteerd, maar de unieke mengeling van ouderwetse en moderne stijl zorgt ervoor dat de serie goed uitziet. Daarin is het in lijn van andere MAPPA producties. Net als die andere producties mag de serie gezien worden voornamelijk door een opvallende stijl. In dit geval zijn vooral de gedateerde karakterontwerpen erg charmant.

Als je nog niet weet of je van Ushio and Tora zal gaan genieten, dan kan je jezelf twee vragen stellen. De eerste is: Hou je van shohnen actie series zoals Fairy Tail of Naruto? De tweede: Keek je al anime in de jaren ’90? (Maakt niet uit of je toen al wist dat het uit Japan kwam of niet.) Als je antwoord op beide vragen ja is, zou ik Ushio and Tora zeker gaan kijken. Want het is zowel nostalgisch als gewoonweg een solide voorbeeld van het shohnen actie genre. Zelfs als je maar één van de voorgaande vragen met ja kan beantwoorden is de serie een kijkje waard. Ondanks dat ik de manga niet heb gelezen, is duidelijk te zien dat de originele manga recht is aangedaan.

Ushio and Tora is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Concrete Revolutio

munkv7mgkoa

Niet alleen in bioscopen zijn superhelden onvermijdbaar, zelfs in anime kun je ze niet ontwijken. Behalve de typische Amerikaanse superhelden die je ziet in One-Punch Man zijn er namelijk ook typische Japanse superhelden. En hoewel ik vaak klaag over superhelden, hoeven hun verhalen  niet slecht te zijn. In principe heeft elk concept het potentiaal om een goed verhaal te worden, zolang de uitvoering goed is en er interessante ideeën in worden verwerkt.

En ideeën heeft Concrete Revolutio genoeg. Het is dan ook geschreven door Shoh Aikawa (Fullmetal Alchemist)en Masaki Tsuji (Astro Boy 1963). De serie speelt zich af in een jaren zestig uitziende wereld waarin een heleboel superhelden zijn, voornamelijk van een Japanse variëteit (denk magische meisjes en Sentai teams). Er zijn genoeg superhelden zodat de Japanse regering een geheim ‘Supermens Bureau’ heeft opgericht, die superhelden registreren en in de gaten houden. Hoofdpersonage Jiroh Hitoyoshi werkt voor dit bureau en rekruteert het magische meisje Kikko Hoshino en de van vorm veranderende geest Fuurohta. De serie volgt deze én andere personages terwijl ze incidenten inspecteren waarbij vermoedelijk supermensen zijn betrokken, maar tegelijkertijd niet al te veel ophef kunnen maken omdat de serie zich afspeelt in een politiek bewogen tijd.

In elke aflevering wordt vaak en snel gesprongen tussen verschillende tijdsperiodes. Aan de ene kant is dit heel interessant omdat we daardoor zien hoe de zaken waaraan Jiroh werkt zich ontwikkelen, en hoe dit de personages verandert in de tijd. Maar door de manier hoe de montage is gedaan krijg je weinig tijd om alle informatie te verwerken, en word je vaak verward achtergelaten door het verhaal.

En dat is niet de enige manier waarop Concrete Revolutio je vaak verward achterlaat. Hoewel de ideeën interessant zijn, hadden de schrijvers gewoonweg veel te veel ideeën voor twaalf afleveringen. Toch hebben ze met man en macht alles wat hun in gedachten kwam in de serie verwerkt. En zo krijg je personages waarvan je eerst denkt dat ze alleen voor een kleine periode tijd kunnen stilzetten, die vervolgens ook weerjaguar blijken te zijn en daarna ook nog eens uit te toekomst blijken te komen! Om nog maar te zwijgen over de te ingewikkelde verhalen die ze proberen te vertellen in een enkele aflevering. Hoewel de verhalen stuk voor stuk interessant zijn, maakt de overvloed aan verschillende elementen Concrete Revolutio niet per se leuk om te kijken.

Concrete Revolutio is geproduceerd door de geprezen studio BONES en dat is te zien. De door popart geïnspireerde achtergronden zijn aan de drukke kant, maar passen goed in de jaren-zestig-sfeer die de serie probeert neer te zetten. De animatie is altijd goed geproduceerd, en de muziek is toepasselijk en versterkt sommige scènes zonder dat je het doorhebt terwijl andere scènes juist worden benadrukt door luide gitaarmuziek. In het bijzonder vind ik de afsluiter erg succesvol, met de bijna dadaïstische beelden en de coole gitaarmuziek. Het enige probleem dat de productie heeft ligt in de inconsistente karakterontwerpen, en zelfs dat vernietigt de serie niet.

Ik waardeer deze serie omdat het voor mij iets doet wat veel andere media niet lukt: het maakt superhelden interessant. Maar ondanks dat de serie interessant is, is het kijken van de serie zelf niet leuk. Wat leuk is aan deze serie is nadenken over wat je gezien hebt, maar dat kun je pas echt doen nadat je de serie in zijn geheel hebt bekeken. Uiteindelijk ben ik blij dat ik Concrete Revolutio heb gezien, maar ik was niet altijd blij om Concrete Revolutio te zien. Kijk het dus voor de creativiteit die er in is gestoken, maar niet als je een aantal halve uren wilt ontspannen.

Concrete Revolutio is te bekijken op daisuki.

Recensie: One-Punch Man

Tegenwoordig zijn er constant films over superhelden in de bioscoop te zien. Superheldenfilms zijn op het moment dan ook ontzettend populair, je ziet ze overal. Wat doe je als je superhelden beu bent? Of, wat doe je als je zelf superheld bent, maar genoeg hebt van je saaie leventje?

Dat is het concept van One-Punch Man in een notendop. Hoofdpersoon Saitama besloot om superheld te worden als hobby. Na zijn training ontdekte hij dat niemand een kans had om tegen hem op te staan, want Saitama kan iedereen in één enkele klap verslaan, of de schurken nu menselijk zijn of gigantische monsters. Daarmee is al het plezier dat hij eens als superheld had verdwenen, want zijn hobby brengt geen spanning meer in zijn leven.

One-Punch Man komt van studio Madhouse en is geregisseerd door Shingo Natsume, die eerder regiewerk deed voor Space Dandy. Zijn ervaring daar komt hem duidelijk van pas, want in One-Punch Man zien we net zo’n soort snelle, stoere en losse animatie als in Space Dandy. Voornamelijk de actiescènes zijn veel beter geanimeerd dan je mag verwachten van animatie die voor tv bestemd is. De animatie is soms zó goed dat het niet zou misstaan in een theatrale film. Het valt niet genoeg te benadrukken hoe goed de animatie is.

Toch heeft One-Punch Man één groot probleem. Een probleem dat zit ingebouwd in het concept van de serie zelf: Saitama verslaat al zijn tegenstanders door ze één keer in het gezicht te slaan.

Keer op keer zien we hoe de serie probeert spanning op te bouwen. Steeds opnieuw krijgen we te zien hoe sterk de nieuwe tegenstanders zijn, hoeveel ravage ze aanrichten. En normaal gesproken zou dit werken, maar in dit geval weet je zodra je begint te na te denken weer hoe de situatie af gaat lopen: Saitama verslaat het monster of de schurk door hem of haar één enkele keer in het gezicht te slaan.

Dit is jammer, One-Punch Man heeft een heel kleurrijke cast van voornamelijk stereotypische Amerikaanse superhelden, zoals de altijd serieuze maar daarom niet minder grappige cyborg Genos, de androgyne ninja Sonic en de charismatische underdog Mumen Rider, die stuk voor stuk een plezier zijn om in actiescènes te zien. Saitama daarentegen mag dan wel het hoofdpersonage zijn, maar hij kan de serie totaal niet dragen.

One-Punch Man werkt dus niet als een actieserie, maar het heeft gelukkig ook comedy-elementen. Werkt het misschien dan wel als een comedy? One-Punch Man werkt inderdaad iets beter als comedy, maar niet goed genoeg om het alleen daarvoor aan te raden. Het concept is grappig, maar One-Punch Man introduceert niet genoeg nieuwe grappen om komisch te blijven.

Net als de serie zelf laat de soundtrack ook denken aan Amerikaanse superheldenfilms. Het is heel theatraal, vol met boos klinkende bromgeluiden. Ik moet eerlijk zijn, alles wat superheld is ben ik een beetje beu, dus deze soundtrack deed niet veel voor mij. Maar desondanks werkt het in de scènes zelf goed genoeg dat je het waarschijnlijk goed vind klinken als je deze stijl van muziek niet beu bent.

Er was duidelijk veel enthousiasme voor One-Punch Man in de animatiecrew die verantwoordelijk was, en die enthousiasme is terug te zien in het eindproduct. En toch doet een gebrek aan spanning deze serie de das om. Het is wel aan te raden voor fans van superhelden, vooral als je de parodie-elementen en de humor kunt waarderen, maar als je al twijfels hebt voordat je begint te kijken, kun je One-Punch Man gerust overslaan.

One-Punch Man is te bekijken op daisuki.