Maand: februari 2016

Opinie: Mijn favoriete mangaka, deel 1

Afbeelding door Cameron Stewart, gebruikt met toestemming

Anime is over het algemeen populairder dan manga. Tenslotte worden er vaak dezelfde verhalen verteld, maar alleen in anime zie je de beelden bewegen en hoor je de stemmen van de personages en muziek. Dit betekent echter niet dat manga waardeloos is. Verre van, manga heeft ook grote voordelen! Wanneer je manga leest, ben jij degene die bepaalt hoe snel het verhaal loopt. In spannende actiescènes kun je ervoor kiezen om sneller te gaan lezen, terwijl je bij een mooie pagina vullende afbeelding kunt kiezen om stil te staan bij alle details van de afbeelding. Misschien nog belangrijker is dat je de hand van de artiest beter kunt zien in manga dan in anime. Er is namelijk ontzettend veel af te leiden over een persoon in de manier waarop ze tekenen en de verhalen die ze kiezen te vertellen.

Vandaar deze serie van artikelen, waarin ik mijn favoriete mangaka bespreek. Deze mangaka hebben werken gemaakt die zó uniek zijn, voor welke redenen dan ook, dat ik meer van hun titels ben gaan uitzoeken. Deze maand begin ik met Naoki Urasawa, een mangaka die grote bekendheid heeft gekregen vanwege zijn spannende thrillers met fantastische personages.

Urasawa’s professionele carrière begon 1983 met Beta!!, een kort verhaal van 8 pagina’s. Het is een grappige manga over een jongen die gezien wordt met een zwarte balk over zijn ogen. Dit verhaal is samen met andere one-shots te vinden in de verzameling NASA. In deze verzameling wordt duidelijk dat Urasawa voornamelijk seinen werken schrijft, manga gericht op volwassen mannen. De verhalen gaan over misdaad, robots, werk en vaderschap en ze spelen zich af in een realistische wereld, zelfs wanneer de hoofdpersonages absurde beslissingen nemen.

In 1986 kreeg Urasawa zijn eerste hit met Yawara!, over een meisje die een talent heeft voor judo maar een normaal leven wilt leiden. Van daaruit gaat het snel, en krijgt hij veel andere langlopende serialisaties. Hij vormt een team met een andere schrijver voor Pineapple Army,  over een ex-militair die trainingen in zelfverdediging geeft. Master Keaton gaat over de vele avonturen van een archeoloog (denk aan Indiana Jones) en Happy! is over een meisje die tennis speelt om haar schulden af te betalen.

opinie-022Maar de eerste serie die ik echt wilde bespreken is Monster. Deze serie is Urasawa’s eerste thriller, over de doctor Kenzo Tenma die tegen de wil van zijn baas in gaat om een jongen te redden die serieus gewond is geraakt tijdens een vuurgevecht. Maar jaren later komt Tenma erachter dat dit misschien de verkeerde keuze was, omdat de jongen, Johann, een gevaarlijke crimineel blijkt te zijn. Met deze serie vindt Urasawa zijn roeping, gezien de meeste series die hij hierna maakt ook thrillers zijn. Waar Urasawa’s tekenstijl nog cartoonesk was in zijn eerdere werk is het hier strak en realistisch geworden en zijn pagina’s zien er bijna uit als belachelijk gedetailleerde storyboards voor een film, doordat het verhaal wordt uitgebeeld in voornamelijk kleine rechthoekige panelen. Monster is misschien wel Urasawa’s beste serie, met veel personages die elk een heel menselijk verhaal hebben te vertellen, terwijl die kleinere verhalen het grotere verhaal niet in de weg zitten, maar eerder versterken. Monster is bewerkt tot een anime serie die maar liefst 74 afleveringen telt, maar laat je niet afschrikken door die lengte; het is die tijdsinvestering echt waard.

745626Monster werd opgevolgd door 20th Century Boys, waarin de uiterst normale Kenji Itoh wordt meegesleurd in een complot die beraamd lijkt te zijn door één van zijn oude klasgenoten uit de basisschool. Het is een interessant concept, en de serie begint dan ook heel sterk. Maar jammer genoeg gaat deze serie te lang door. Na een tijdje lijkt Urasawa geen idee meer te hebben hoe hij dit verhaal wilt afronden en begint ons af te leiden met nieuwe personages en nieuwe situaties. Deze serie is heeft ook een adaptatie gekregen, ditmaal een filmtrilogie. Ik heb het zelf niet gezien, maar ik heb gehoord dat de films het hetzelfde pad als de manga doorlopen; de eerste film is heel sterk, maar de vervolgen worden steeds zwakker.

745603In Pluto begint Urasawa aan een nieuwe uitdaging: een bewerking van het verhaal “De Sterkste Robot op de Wereld” uit Astro Boy, oorspronkelijk van Osamu Tezuka, “de God van Manga”. Dit verhaal gaat over een robot die wilt bewijzen dat hij de sterkste is en daarom andere beroemde robots begint te doden. Urasawa verandert het van een avonturenverhaal naar een thriller, en rekt het daarmee uit tot acht volumes. Het originele verhaal was nog niet eens één boek lang! Toch wordt deze serie nooit langdradig, onder andere vanwege de prachtige karakterisaties die Urasawa toevoegt aan alle personages. Of je het oorspronkelijke verhaal al kent of niet maakt niet uit, deze manga is uitnodigend voor zowel nieuwkomers als kenners van Osamu Tezuka.

Nog steeds brengt Urasawa nieuw materiaal uit. Momenteel is hij bezig met het laatste gedeelte van Billy Bat1, een nieuwe thriller die ook veelbelovend uitziet. Verder lijkt hij de laatste jaren bezig te zijn geweest met spin-offs van oudere series. Op de tijd van publicatie is Naoki Urasawa 56 jaar oud, dus hopelijk voor ons heeft hij nog minstens een decennium van publicaties voor zich liggen.

Lees deel 2 over Ryuu Fujisaki hier en deel 3 over Nobuyuki Fukumoto hier.

 

  1. Informatie afkomstig uit dit Anime News Network artikel.

 

Recensie: Another

Het is ongebruikelijk om het horror genre in anime te zien. Animatie lijkt voor dit genre gewoonweg minder effectief te zijn dan live-action vanwege de inherente verschillen in kleurgebruik, timing en camerabewegingen. Ook zijn anime heel vaak series, en het is moeilijk verhalen te vertellen die eng blijven over meerdere afleveringen. Vanwege deze redenen is er dus niet véél horror anime, maar ze zijn er wel! Voorbeelden van horror anime zijn Hell Girl, Blood the Last Vampire, én Another uit 2012.

Another was in eerste instantie een boek, geschreven tussen 2006 en 2009 door horrorschrijver Yukito Ayatsuji, de man van Fuyumi Ono (die naam herken je misschien; zij is de schrijfster van  Twelve Kingdoms en Shiki). Het verhaal gaat over Koh’ichi Sakakibara, die pas is verhuisd. Hij stroomt in bij de middelbare school Yomiyama Noord, in klas 3-3. Een van zijn nieuwe klasgenoten is een vreemd meisje genaamd Mei Misaki, maar niemand anders lijkt haar op te merken. Ook op andere manieren gedragen Koh’ichi’s klasgenoten zich vreemd. Het is duidelijk dat ze geheimen houden voor Koh’ichi, maar wat voor geheimen, en waarom?

Misschien vanwege het feit dat deze anime is begonnen als een boek voelt de serie aan als een mysteryverhaal. De horrorsfeer komt voor een groot gedeelte door de muziek. De soundtrack is namelijk vrij typisch voor horror, maar desondanks effectief (behalve in de strandaflevering, wanneer één enkel saai ‘rustgevend’ muziekstuk telkens opnieuw gespeeld wordt). Als de sfeer soms word verpest, komt dat meestal vanwege het feit dat personages doodgaan op manieren die niet zouden misstaan in de Final Destination filmserie. Deze scènes maken je vaak eerder aan het lachen dan dat ze je bang maken.

Another bevat veel lange scènes waarin het concept van de serie wordt uitgelegd, maar dit concept is niet bepaald geloofwaardig. Aan de andere kant, wanneer aan het einde het mysterie  wordt opgelost, is het antwoord vrij verrassend zonder dat je er aan twijfelt. Er zijn genoeg hints gegeven dat een oplettende kijker het mysterie al in de eerste helft van de serie kan uitvogelen. De serie werkt dus als een mysteryverhaal, ondanks een zwak begin.

De personages zijn een zwakker element van de serie. Ze zijn allemaal vrij vlak en één-dimensioneel, waardoor je weinig emotie voelt wanneer er slachtoffers beginnen te vallen.  De meeste aandacht is gegeven aan het personage Izumi Akazawa, maar zelfs bij haar twijfelde ik of ik haar wel geloofwaardig vond.

De animatie is verzorgd door P.A.Works en ziet er goed genoeg uit, maar ik verwacht toch net iets meer van deze animatiestudio. Slechts enkele scènes hebben animatie die echt waard is om gezien te worden. Ook de karakterontwerpen zijn goed genoeg, maar net iets te typisch. Alleen het ontwerp van Mei Misaki is gedenkwaardig. Misschien is dit bewust gedaan, want Misaki is het personage dat te zien is op elk stuk merchandise, maar alsnog zou ik meerdere unieke ontwerpen willen zien.

Another zal je wat emotie betreft koud laten en is zelfs niet ontzettend eng. Wat het wel heeft is een interessant mysterie dat centraal aanwezig is en af en toe zelfs wat spektakel. Ik zou deze serie niet aan iedereen aanraden, maar fans van mysterieverhalen én fans van horror zullen hier genoeg vinden om van te genieten.

Another is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: Haikyu!! seizoen 1

De laatste jaren is er een nieuwe opkomst van sportseries. Yowamushi Pedal, Ace of the Diamond en zelfs Free! zijn allemaal voorbeelden van recente sportseries met minstens enige mate van succes. Ook de animatiestudio Production I.G heeft een recent succes met de basketbalserie Kuroko’s Basketball. Na dat succes was het besluit om een nieuwe sportserie te produceren makkelijk te maken, en het resultaat is de volleybalserie Haikyu!!

Haikyu!! gaat over Shohyoh Hinata, een korte volleybal enthousiast die probeert zijn gebrek in lengte te compenseren met snelle reflexen en hoge sprongen. In een schooltoernooi verliest hij van het team van Tobio Kageyama, de zogenaamde ‘Koning van het Veld’. Hinata belooft in de toekomst Kageyama te verslaan, maar wanneer hij aankomt op zijn nieuwe school is Kageyama er ook! De twee willen niet samenwerken in een team, maar de aanvoerder van het Karasuno volleybal team, Daichi Sawamura, dreigt hun eruit te gooien als ze niet snel leren samen te werken.

Van daaruit gaat het plot verder in typische wijze. Hinata en Kageyama leren samen te werken, ontmoeten hun teamgenoten, en proberen een oude teamgenoot terug te krijgen in het team. Eerst spelen ze oefenmatches en vervolgens doen ze mee aan het Inter-High toernooi. Dit is allemaal niet bijzonder origineel, maar dat hoeft het niet te zijn. Tenslotte werkt deze verhaalstructuur, zolang de serie leuke personages heeft en interessante matches. En de personages van het Karasuno team zijn onmiddellijk aangenaam, met duidelijk gedefinieerde persoonlijkheden.

De volleybalmatches is waar de serie een klein probleem heeft. Er is bar weinig strategie in de eerste helft van de serie, waardoor het moeilijk is om je geïnvesteerd te voelen in de uitkomst van de wedstrijden. Ten slotte gebeurt er niet veel meer dan dat ballen heen en weer worden gespeeld. Ook wordt de libero van het Karasuno team, Yuu Nishinoya, pas heel laat voorgesteld, wat de strategie verder tegenwerkt in het begin van de serie. Gelukkig is er meer strategie in de tweede helft van de serie, wanneer het Inter-High toernooi begint. Vanaf dat punt moet Karasuno zich aanpassen aan de speelstijl van hun tegenstanders, terwijl ze ook hun eigen specialiteiten ook proberen tentoon te stellen. Een punt wat wel de hele serie door goed is is hoe het team wordt gevormd. Sommige persoonlijkheden botsen, samenwerken gaat niet altijd zonder slag of stoot en Haikyu!! is niet bang om dat te laten zien, zelfs als daarna wordt gezegd dat teamwork ontzettend belangrijk is.

De animatie is gedaan door Production I.G, en zoals gebruikelijk betekent dat dat de animatie prima uitziet. Vooral de momenten wanneer de tekenstijl momenteel verandert naar heel dikke lijnen om de snelheid en kracht van een slag aan te geven zijn erg indrukwekkend. De muziek is onopvallend maar niet slecht. Het enige probleem had ik met beide openingsliedjes, die ik  gebruikelijk oversloeg omdat ik de muziek gewoon niet goed vind. Alleen de eerste afsluiter is het echt waard om gezien te worden. De karakterontwerpen vereisen misschien enige gewenning omdat iedereen de ogen erg ver uit elkaar heeft staan. Maar iedereen is makkelijk uit elkaar te houden, zelfs al zijn er veel personages, dus slechte ontwerpen zijn het niet.

Van de beste sportseries die ik heb gezien, wilde ik naar buiten om zelf de betreffende sport te gaan spelen. Haikyu!! bereikt dat niet, maar heeft desondanks leuke personages en voegt in de tweede helft genoeg strategie toe om mijn interesse vast te blijven houden. Ik kan het dus niet de beste sportserie die ik ook gezien heb noemen, maar uiteindelijk is het toch de moeite waard om deze serie te bekijken.

Haikyu!! is te bekijken op crunchyroll.

Recensie: My Love Story!!

Shohjo series, oftewel serie die zich richten tot meisjes als doelgroep, volgen vaak een voorspelbaar patroon. Vaak gaat het over een normaal meisje die een onmogelijk knappe jongen ontmoet. Zij raken tot elkaar aangetrokken, maar geven het niet toe zelfs niet aan zichzelf. Tegelijkertijd zijn er romantische rivalen die de twee hoofdpersonages uit elkaar proberen te halen, maar altijd keren ze terug bij elkaar totdat ze eindelijk toegeven dat ze verliefd op elkaar zijn. My Love Story!!, uit het lenteseizoen van 2015, is een zeldzame romantische shohjo serie die weigert dit voorspelbare patroon te volgen.

Het hoofdpersonage, Takeo Gohda, is een reusachtige, gespierde jongen met een vreemd uitziend gezicht. Hij heeft weinig geluk in de liefde. Meestal zijn de meisjes die hij leuk vindt niet geïnteresseerd in hem, maar in zijn beste vriend Makoto Sunakawa, een stoïsche maar knappe jongen. Takeo en Sunakawa ontmoeten Rinko Yamato nadat Takeo een viezerik bij haar wegjaagt. Takeo vindt haar leuk, en dit keer heeft hij een meisje gevonden die hem ook leuk vindt!

Takeo is een personage die je niet vaak ziet als hoofdpersonage van een romantische komedie. Hij is niet onmogelijk knap, zoals in de meeste romcoms voor meisjes, en ook geen nerd, zoals in de meeste romcoms voor jongens.  Hij is mannelijk op een manier die niet iedereen aantrekkelijk vindt, maar Yamato’s aantrekking tot Takeo is geloofwaardig genoeg. Behalve dit ongebruikelijke hoofdpersonage heeft deze serie nog een onverwachte wending: de twee hoofdpersonages vormen sneller een relatie dan gebruikelijk is in dit soort series. Dit gedeelte vormt alleen maar de eerste drie afleveringen. Als je alleen maar benieuwd bent hoe Takeo en Yamato een stel vormen, is het genoeg om tot en met aflevering 3 te kijken.

Meestal komt de spanning in romantische series voort uit de vraag of de hoofdpersonages wel bij elkaar komen. Dus door de hoofdpersonages bij elkaar te brengen waag je het risico dat kijkers hun interesse verliezen. En er is ook niet heel veel spanning in My Love Story!!, maar de serie maakt dat goed met een gezonde portie humor en veel schattige momenten. Veel van de afleveringen laten zien dat Takeo en Yamato zich nog steeds onwennig voelen rond elkaar, ook nadat ze weten dat ze elkaar leuk vinden. Het is leuk om te zien hoe ze die onwennigheid proberen te overwinnen. Ook introduceert My Love Story!! geregeld nieuwe personages, die hun eigen verhalen hebben om te vertellen.

Hoe goed de schattige momenten in My Love Story!! ook zijn, het kan soms iets té schattig aanvoelen. Wanneer een aflevering bijna geheel bestaat uit dat soort schattige momenten, kan je het kijken van de aflevering vergelijken met een suikerklontje in je mond stoppen: het is wel lekker, maar niet heel goed voor je. Dit maakt My Love Story!! niet geschikt om snel na elkaar te kijken, dat zou aanvoelen als te veel. Ook is het soms irritant hoe preuts Takeo en Yamato kunnen zijn; we moeten wachten tot aflevering 18 voordat ze elkaar voor het eerst kussen.

De animatie productie is gedaan door Studio MADHOUSE maar is niet erg opmerkelijk. De animatie doet wat het moet doen, maar nooit zal je er van onder de indruk zijn. De regie is beter; er zijn veel grappige beelden en de serie gebruikt een toepasselijk kleurenpalet. De muziek is onopvallend, tenzij het bedoeld is om op te vallen. De productie van deze serie is dus goed maar onopvallend.

Doordat deze serie veel clichés vermijdt, blijft het leuk. Het is zeker aan te raden voor liefhebbers van romantische komedies, maar ook voor mensen die snel geïrriteerd raken door de onrealistische situaties die vaak ontstaan in romantische komedies. In andere woorden, iedereen kan hier iets vinden om van te genieten.

My Love Story!! is te bekijken op crunchyroll.