Opinie: 10 jaar anime

Al tien jaar noem ik mezelf een fan van anime. In 2006 begon ik namelijk met het kijken van anime wetende dat het uit Japan kwam. De eerste series die ik toen keek waren Death Note, vanwege de grote spanning en hoe slim ik het verhaal toen vond, en D. Gray-man, omdat mijn interesse naar anime toen vooral uitging naar actie series voor jongens.

Maar eigenlijk begint mijn obsessie met Japanse tekenfilms daar niet. Er was namelijk in mijn kindertijd een tijdje best veel anime op tv, en ik keek er een heleboel van: Pokémon, Digimon, Dragonball Z en zelfs meer obscure dingen zoals Flint the Time Detective hielden mijn aandacht in die periode vast. Later, nadat ik toegang tot het internet kreeg, begon ik geïnteresseerd te worden in manga. In die tijd was het moeilijk om video te verspreiden via het internet, maar afbeeldingen verspreiden was een stuk makkelijker.Dus waren er een flink aantal sites waarop je manga kon lezen, ook al waren het toen een stuk minder dan nu. Pas na mijn ontdekking van Youtube begon ik serieus geïnteresseerd te raken in anime, en door het lezen van manga en websites over anime en manga wist ik al een aantal titels die ik graag wilde zien.

Op die websites over anime en manga was ook altijd een heleboel discussie. Vaak ging het over specifieke series, maar eigenlijk nog vaker ging het over de trends die mensen zagen of dachten te zien. Ik deed meestal niet actief mee aan deze discussies, maar las het wel allemaal. Op die manier raakte ik vertrouwd met termen zoals shohnen (series met jongens als doelgroep), fansubs (anime onofficieel ondertiteld door fans) en moe (spreek dit uit als mo-è).

Vooral moe was erg aanwezig in de jaren nadat ik fan werd. Het is een moeilijke term om uit te leggen, want iedereen heeft er een andere definitie voor, maar het is een term die vooral gebruikt wordt om te verwijzen naar series die vooral gaan over meisjes die zich op schattige wijze gedragen. Een aantal jaren lang (van ongeveer 2008 tot 20111) bestond er angst dat de enige series die gemaakt werden hevige moe-elementen bevatten, omdat dat het enige was dat toen verkocht. Daardoor waren er hevige discussies tussen de voor- en tegenstanders van moe. Gelukkig is dit de laatste paar jaren afgenomen. Ik wijt dit aan het feit dat het aantal anime series die worden geproduceerd is toegenomen, maar het aantal moe series is niet mee gestegen! Er zijn de laatste jaren gewoonweg niet zo’n grote moe hits geweest als The Melancholy of Haruhi Suzumiya of Clannad, en dus is moe een beetje verdwenen in de achtergrond.

Een nieuwe trend is de hoeveelheid series gebaseerd op zogenaamde light novels, korte boeken vooral gericht op tienerjongens. Dit heeft altijd bestaan, maar eerder was de hoeveelheid anime series gebaseerd op manga een stuk groter. Light novels hebben bij sommigen een vrij slechte naam omdat de genres die voorkomen in light novels redelijk gelimiteerd is. Het zijn voornamelijk series over videospellen die echt worden, een jongen die omringd wordt door een groep meisjes, scholen voor magie en soms sciencefiction. Alleen de schrijver Ryohgo Narita, bekend van Baccano! en Durarara!!, lijkt een originele schrijfstijl te hebben. Zijn inspiratie komt vooral van films geregisseerd door Guy Ritchie. Verder komen anime series gebaseerd op light novels vaak over als een verzameling korte verhalen in plaats van een echt geheel, omdat het bronmateriaal korte boeken zijn die vaak ook nog eens vrij episodisch geschreven worden.

Maar toch ben ik de laatste jaren vrij positief over de anime die uitkomt. Er is op het moment weer een grotere verscheidenheid in het soort series die uitkomen. Er zijn nu zelfs een aantal series gebaseerd op manga uit de jaren ’80 en ’90, zoals Ushio and Tora, Parasyte en Jojo’s Bizarre Adventure. Deze vind ik zelf erg interessant, want ze zijn allemaal gedateerd op bepaalde manieren hoewel de animatie er gloednieuw uitziet. Die tegenstelling zorgt voor leuke kijkervaringen.

Vroeger was ik alleen geïnteresseerd was in series gericht op jongens van mijn leeftijd. Nu geef ik meerdere series een kans om zich te bewijzen, ongeacht genre of doelgroep. Ten slotte kan een serie goed zijn zelfs als ik niet de directe doelgroep ben, en het is interessant hoeveel verschillende soorten verhalen in Japan geanimeerd kunnen worden. Ik heb ook interesse ontwikkeld in specifieke regisseurs zoals de te vroeg gestorven Satoshi Kon, Kunihiko Ikuhara, Mamoru Hosoda en Masaaki Yuasa. Soms vindt ik ook andere intrigerende creatievelingen in de anime industrie zoals schrijver Chiaki J. Konaka en tekenaar Yoshitoshi Abe. Dit zie ik allemaal als tekenen dat mijn smaak enorm is ontwikkeld sinds ik 15 was.

Vooralsnog ben ik positief over anime in 2016. Het huidige winterseizoen heeft een aantal veelbelovende series zoals ERASED en Showa Genroku Rakugo Shinju, maar het meest ben ik me aan het verheugen op de bewerking van deel vier van Jojo’s Bizarre Adventure, genaamd Diamond Is Unbreakable. Die serie gaat uitkomen in april, en de trailer daarvan ziet er heel goed uit!

 

 

  1. Dit is een schatting gebaseerd op mijn geheugen, dus het kan incorrect zijn.
Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s