Maand: januari 2016

Opinie: 10 jaar anime

Al tien jaar noem ik mezelf een fan van anime. In 2006 begon ik namelijk met het kijken van anime wetende dat het uit Japan kwam. De eerste series die ik toen keek waren Death Note, vanwege de grote spanning en hoe slim ik het verhaal toen vond, en D. Gray-man, omdat mijn interesse naar anime toen vooral uitging naar actie series voor jongens.

Maar eigenlijk begint mijn obsessie met Japanse tekenfilms daar niet. Er was namelijk in mijn kindertijd een tijdje best veel anime op tv, en ik keek er een heleboel van: Pokémon, Digimon, Dragonball Z en zelfs meer obscure dingen zoals Flint the Time Detective hielden mijn aandacht in die periode vast. Later, nadat ik toegang tot het internet kreeg, begon ik geïnteresseerd te worden in manga. In die tijd was het moeilijk om video te verspreiden via het internet, maar afbeeldingen verspreiden was een stuk makkelijker.Dus waren er een flink aantal sites waarop je manga kon lezen, ook al waren het toen een stuk minder dan nu. Pas na mijn ontdekking van Youtube begon ik serieus geïnteresseerd te raken in anime, en door het lezen van manga en websites over anime en manga wist ik al een aantal titels die ik graag wilde zien.

Op die websites over anime en manga was ook altijd een heleboel discussie. Vaak ging het over specifieke series, maar eigenlijk nog vaker ging het over de trends die mensen zagen of dachten te zien. Ik deed meestal niet actief mee aan deze discussies, maar las het wel allemaal. Op die manier raakte ik vertrouwd met termen zoals shohnen (series met jongens als doelgroep), fansubs (anime onofficieel ondertiteld door fans) en moe (spreek dit uit als mo-è).

Vooral moe was erg aanwezig in de jaren nadat ik fan werd. Het is een moeilijke term om uit te leggen, want iedereen heeft er een andere definitie voor, maar het is een term die vooral gebruikt wordt om te verwijzen naar series die vooral gaan over meisjes die zich op schattige wijze gedragen. Een aantal jaren lang (van ongeveer 2008 tot 20111) bestond er angst dat de enige series die gemaakt werden hevige moe-elementen bevatten, omdat dat het enige was dat toen verkocht. Daardoor waren er hevige discussies tussen de voor- en tegenstanders van moe. Gelukkig is dit de laatste paar jaren afgenomen. Ik wijt dit aan het feit dat het aantal anime series die worden geproduceerd is toegenomen, maar het aantal moe series is niet mee gestegen! Er zijn de laatste jaren gewoonweg niet zo’n grote moe hits geweest als The Melancholy of Haruhi Suzumiya of Clannad, en dus is moe een beetje verdwenen in de achtergrond.

Een nieuwe trend is de hoeveelheid series gebaseerd op zogenaamde light novels, korte boeken vooral gericht op tienerjongens. Dit heeft altijd bestaan, maar eerder was de hoeveelheid anime series gebaseerd op manga een stuk groter. Light novels hebben bij sommigen een vrij slechte naam omdat de genres die voorkomen in light novels redelijk gelimiteerd is. Het zijn voornamelijk series over videospellen die echt worden, een jongen die omringd wordt door een groep meisjes, scholen voor magie en soms sciencefiction. Alleen de schrijver Ryohgo Narita, bekend van Baccano! en Durarara!!, lijkt een originele schrijfstijl te hebben. Zijn inspiratie komt vooral van films geregisseerd door Guy Ritchie. Verder komen anime series gebaseerd op light novels vaak over als een verzameling korte verhalen in plaats van een echt geheel, omdat het bronmateriaal korte boeken zijn die vaak ook nog eens vrij episodisch geschreven worden.

Maar toch ben ik de laatste jaren vrij positief over de anime die uitkomt. Er is op het moment weer een grotere verscheidenheid in het soort series die uitkomen. Er zijn nu zelfs een aantal series gebaseerd op manga uit de jaren ’80 en ’90, zoals Ushio and Tora, Parasyte en Jojo’s Bizarre Adventure. Deze vind ik zelf erg interessant, want ze zijn allemaal gedateerd op bepaalde manieren hoewel de animatie er gloednieuw uitziet. Die tegenstelling zorgt voor leuke kijkervaringen.

Vroeger was ik alleen geïnteresseerd was in series gericht op jongens van mijn leeftijd. Nu geef ik meerdere series een kans om zich te bewijzen, ongeacht genre of doelgroep. Ten slotte kan een serie goed zijn zelfs als ik niet de directe doelgroep ben, en het is interessant hoeveel verschillende soorten verhalen in Japan geanimeerd kunnen worden. Ik heb ook interesse ontwikkeld in specifieke regisseurs zoals de te vroeg gestorven Satoshi Kon, Kunihiko Ikuhara, Mamoru Hosoda en Masaaki Yuasa. Soms vindt ik ook andere intrigerende creatievelingen in de anime industrie zoals schrijver Chiaki J. Konaka en tekenaar Yoshitoshi Abe. Dit zie ik allemaal als tekenen dat mijn smaak enorm is ontwikkeld sinds ik 15 was.

Vooralsnog ben ik positief over anime in 2016. Het huidige winterseizoen heeft een aantal veelbelovende series zoals ERASED en Showa Genroku Rakugo Shinju, maar het meest ben ik me aan het verheugen op de bewerking van deel vier van Jojo’s Bizarre Adventure, genaamd Diamond Is Unbreakable. Die serie gaat uitkomen in april, en de trailer daarvan ziet er heel goed uit!

 

 

  1. Dit is een schatting gebaseerd op mijn geheugen, dus het kan incorrect zijn.

Recensie: Gatchaman Crowds insight

Gatchaman Crowds uit 2013 was een fijne verrassing. Het is een reboot van Science Ninja Team Gatchaman uit 1972, maar heeft weinig te maken met die originele serie. In plaats daarvan was het een avontuurlijke serie over de rol van superhelden in een moderne samenleving en de voor- en nadelen van sociale media. Regisseur Kenji Nakamura gebruikte zijn talent voor kleursamenstelling om een goed uitziende serie te maken, die veel plezier overdroeg.

Toen ik de aankondiging voor een vervolg op Gatchaman Crowds hoorde, was ik in eerste instantie verbaasd. De serie vertelde zo’n compleet verhaal dat ik me afvroeg: “Hoe volg je dat op?” Maar Toshiya Ono, die verantwoordelijk is voor de serie compositie in beide seizoenen, had daar een antwoord op: hij besloot dat de politieke ideeën die in de achtergrond aanwezig waren in Gatchaman Crowds verder verdedigd moesten worden.

In Gatchaman Crowds insight worden hierom een aantal nieuwe personages toegevoegd. Ten eerste wordt er een nieuwe Gatchaman gevonden, de gemotiveerde maar naïeve Misudachi Tsubasa. Zij is een goede toevoeging aan deze serie. Ze is ontzettend sympathiek, zelfs op momenten dat we haar duidelijk fouten zien maken. Verder hebben we terrorist Suzuki Rizumu, die net als Rui krachten van Berg-Katze had gekregen. Hij creëert een kwaadaardige versie van Crowds, puur en alleen om Rui duidelijk te maken dat haar technologie niet alleen voor goed gebruikt kan worden, maar ook voor kwaad. De laatste toevoeging is de alien Gelsadra, die emoties zichtbaar kan maken in de vorm van gekleurde spraakbubbels. Nadat Gelsadra ziet hoe ontevreden en verdeeld de bevolking van Japan is, maakt deze alien het besluit om de nieuwe premier te worden. Deze drie personages hebben samen met hoofdpersonage Hajime de grootste invloed op het verhaal van Gatchaman Crowds insight.

Het vorige seizoen introduceerde een systeem waarmee, via social media, mensen elkaar op efficiënte wijze zouden kunnen helpen. Gatchaman Crowds insight probeert ons te overtuigen dat dit systeem goed werkt door te laten zien wat er zou gebeuren als je Crowds probeert te ontwrichten. Dit is het nut van nieuwe personages Rizumu en Gelsadra, die beide manieren hebben om Rui en daarmee haar Crowds-systeem uit te schakelen. Het probleem is dat beide personages heel erg onrealistisch zijn en alleen maar bestaan om doorzichtige stropopredeneringen te maken. In plaats van me te overtuigen laten de makers me alleen maar de zwakte van hun politieke ideeën zien.

Sterker nog, hoe meer ik me verdiep in de politieke ideologie van Gatchaman Crowds, hoe meer tegenstrijdigheden ik zie. De serie vertelt ons dat we allemaal onze eigen beslissingen moeten maken nadat we goed hebben nagedacht. In het verhaal van de serie zelf maken de meeste personages herhaaldelijk de slechte keuze totdat Hajime hun vertelt hoe fout ze zaten. Moeten we nu eigenlijk zelf nadenken of luisteren naar de fictionele Hajime?

Vanuit een productie standpunt gezien doet de serie het beter. Nakamura’s kleurrijke regiestijl en al het designwerk zien er nog steeds fantastisch uit, en de 3D-animatie lijkt in dit seizoen net iets scherper te zijn dan in het vorige. De actiescènes zien er ook goed uit, vooral in de inleidende aflevering 0. Rui’s nieuwe Gatchaman design is de beste in de hele serie, en de muziek heeft dezelfde opzwepende sfeer als in het eerste seizoen.

Gatchaman Crowds insight heeft hiermee genoeg mogelijkheid om een goede actieserie te zijn, net zoals de eerste Gatchaman Crowds was. Waar het eerste seizoen slaagde maar het tweede seizoen faalt is waar de nadruk op ligt. In het eerste seizoen lag die nadruk op het avontuur terwijl de aanwezige politieke ideeën op de achtergrond bleven. In het tweede seizoen worden deze politieke ideeën naar de voorgrond gebracht, waardoor het plezier van de serie voor een groot gedeelte verdwijnt. Het is moeilijk een goede serie op te volgen, en dit is een voorbeeld van een mislukte poging.

Gatchaman Crowds insight is te bekijken op crunchyroll.  

Recensie: Animator Expo seizoen 3

In 2006 heeft Hideaki Anno zijn eigen animatiestudio khara, Inc. opgericht. Recenter heeft hij voorspeld dat anime zoals we nu kennen zou ophouden met bestaan1. Hoe Anno op dit idee is gekomen is onduidelijk, maar één ding is zeker: zijn voorspelling is niet een die hij zelf uit wil zien komen. Om te zorgen dat de interesse in anime niet daalt heeft hij Animator Expo opgezet.

Animator Expo is een soort digitale museumexpositie waarin korte geanimeerde films worden tentoongesteld. Deze films worden gemaakt door zowel prominente figuren in de anime industrie, maar ook door veelbelovende nieuwkomers. De Animator Expo is begonnen in november 2014 en het derde seizoen, die hier besproken wordt, is uitgekomen tussen juli en oktober 2015.

Opnieuw doen er veel bekende namen mee. Bubu & Bubulina, bijvoorbeeld, is  geregisseerd door Takashi Nakamura, die ook de animatieregie verzorgde voor Akira.  Deze korte film is een erg losse hervertelling van Het meisje met de rode schoentjes en is erg sfeerrijk door de mooie achtergronden en toepasselijke kleurenpaletten. Ook Sayo Yamamoto heeft één van de korte films geregisseerd; een videoclip genaamd Endless Night waarin kunstschaatsen centraal staat. Yasuhiro Yoshiura is verantwoordelijk voor de verassend grappige Bureau of Proto Society, en het scenario voor Cassette Girl is geschreven door Yohji Enokido (hoewel deze laatste vooral goed is door de slimme regie van de voor mij onbekende Hiroyasu Kobayashi).

Van alle voorgaande werken verwachtte ik dat ze goed waren, al is het maar door de namen die erbij betrokken waren. Maar ook dit seizoen had een leuke verrassing in de vorm van Comedy Skit 1989. Deze korte film is een komedie over tweelingbroers die beide gangsters zijn. Alle grappen slaagden door perfecte timing. Af en toe lijkt de animatie wat minder te zijn dan de rest van de Animator Expo films, maar dat blijkt bedrog te zijn op het moment dat de grappen hun doel treffen.

Jammer genoeg waren er ook weer tegenvallers: Neon Genesis IMPACTS. trekt aandacht door haar vermoedelijke connectie met Neon Genesis Evangelion, maar in plaats daarvan gaat het over een groep meisjes in een band terwijl er een oorlog gaande is. Dit is een interessante opzet, maar er wordt weinig mee gedaan. Ook GIRL is minder uitdagend dan voorganger Me!Me!Me!, en zal daardoor voor velen tegenvallen. De meest verwerpelijke film was Robot on the Road, waarvan ik het bestaan alleen al haat. Niemand heeft een robot nodig die niks anders doet dan vrouwen lastigvallen.

Nog steeds is te zien dat veel aandacht wordt besteed aan de animatie van deze korte films. Sommigen zien er beter uit dan anderen, maar in elke film hier is de animatie duidelijk een grote stap omhoog vergeleken met typische tv-animatie. Voor de rest verschilt de stijl van animatie en muziek zo veel tussen de verscheidene films, dat het weinig zin heeft om daarover uit te weiden.

Dit seizoen geeft ons opnieuw een verzameling van korte films in de meest uiteenlopende stijlen, dat bewijst dat anime niet allemaal hetzelfde is. Over het algemeen genomen zijn de films iets minder goed dan in seizoen 1, maar dat verschil is niet groot genoeg om weg te blijven. Ik zelf hoop dat seizoen 4 snel wordt aangekondigd, want ik kan niet genoeg krijgen van alle creativiteit die in dit project wordt tentoongesteld.

De korte films besproken in deze recensie zijn tot en met 31 januari te bekijken op animatorexpo.com. Kies rechtsboven de ‘EN’ optie om de site makkelijker te verkennen.                                                                                             

1Voor meer details, zie de Engelstalige nieuwsartikels hier en hier.

Recensie: NieA_7

Yoshitoshi Abe is één van mijn favoriete personen die in anime werkt. Voor twee van mijn favoriete series, Serial Experiments Lain en Haibane Renmei, heeft hij de character designs verzorgd en lijkt hij ook ideeën voor het verhaal te hebben gegeven. Tussen de uitgave van die twee series heeft Abe aan een andere 13-afleveringen-lange serie gewerkt, genaamd NieA_7 (spreek dat uit als nia-under-seven).

NieA_7 speelt zich af in het kleine plaatsje Enohana, waar aliens vredig samenleven met de rest van de bevolking. Niea, waarna de serie vernoemd is, is een zeldzame alien zonder antenne, een ‘under seven’. Zij heeft een uitbundige persoonlijkheid, bouwt ufo’s  als hobby, en woont in bij Mayuko, een serieuze studente met een kamer boven het lokale badhuis. Mayuko is niet blij met de aanwezigheid veld Niea omdat ze zelf al geldproblemen heeft. Om rond te komen helpt zij mee om het badhuis draaiende te houden en heeft ze daar boven op andere bijbaantjes.

In tegenstelling tot de andere series van Yoshitoshi Abe is NieA_7 een comedy. Verwacht veel overdreven reacties terwijl Niea en Mayuko bekvechten over het eten dat wordt opgediend wordt en veel vernietiging van het badhuis waarin de hoofdpersonages wonen. De meest succesvolle grappen komen van het personage Chiaki, een blogger geobsedeerd door ufo’s en aliens. Haar karakter is gebaseerd op Chiaki J. Konaka, de scriptschrijver voor Serial Experiments Lain. Hij houdt van science-fiction en de verhalen van Lovecraft, en is schijnbaar net zo obsessief als de fictieve Chiaki. Minder succesvol is een ander personage: de alien Chada, die schijnbaar niet genoeg van de cultuur weet om te begrijpen dat zijn opgemerkingen ongewenste intimiteiten zijn. En net als deze grappen is de humor in het algemeen niet heel sterk. Je zal vaak glimlachen maar nooit in een deuk liggen.

Gelukkig hebben de series van Abe meestal een diepere betekenis. In deze serie wordt benadrukt hoe ‘buitenlands’ de aliens zijn. Chada kleedt zich als een Indisch persoon, inclusief tulband, terwijl een andere alien kiest voor Chinese kledij. Aan het einde van elke aflevering zijn er live-action segmenten waar een echt Indisch persoon iets zegt over de cultuurverschillen tussen Indië en Japan. Toch is er niet veel commentaar over echte buitenlanders. Als deze serie een boodschap heeft, is het meer iets in de trant van ‘geniet van wat je hebt’. Niet heel erg diepgaand.

Deze serie is gemaakt vlak vóór de overstap naar digitale animatie. De handgetekende animatie is goed genoeg, ondanks dat af en toe het verschil tussen voor- en achtergrond veel te duidelijk is. Toch kunnen we blij zijn met de handgetekende animatie, omdat de digitale animatie uit de vroege jaren nul niet goed uitzag. De soundtrack heeft aardige blues deuntjes , maar is voor de rest onopvallend. Het klinkt goed voor een lichte comedy als deze.

Lichte comedy is de beste manier om deze serie te beschrijven. Je zal nooit hardop lachen, maar als de humor met je klikt is het geen slechte manier om je tijd te besteden. Toch is het de minste van de series van Yoshitoshi Abe, door het gebrek aan een dieper liggend verhaal. Het is het beste om deze series te bewaren voor de dagen dat je niet veel wilt nadenken.

NieA_7 is te bekijken op  viewster.